เข้าสู่ระบบ“ก็ดูสิ โดนผู้ใหญ่จับคลุมถุงชนแต่งงานทั้งที ถ้าได้เจ้าสาวสวยๆ เพอร์เฟกต์สมฐานะก็ว่าไปอย่าง แต่นี่...”
เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ดังแทรกขึ้นมา
“ช่วยไม่ได้นี่ ก็บ้านฝ่ายหญิงดันรวยอู้ฟู่แถมธุรกิจก็เกื้อหนุนกันขนาดนั้น จะให้ปฏิเสธผู้ใหญ่มีหวังโดนตัดออกจากกองมรดกพอดี”
“จริง คนอย่างคุณธีธัชน่าจะเลือกผู้หญิงได้ดีกว่านี้ตั้งเยอะ”
เพลงพลอยยืนนิ่งรับฟังคำวิจารณ์เหล่านั้นอยู่ครบสามวินาทีถ้วน ก่อนจะก้าวพรวดพราดเดินออกไปจากมุมมืดให้พวกเธอเห็นตัวเต็มๆ สองตา
วงสนทนาเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง
เพลงพลอยส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มไปให้
“ถ้าพวกคุณรู้สึกสงสารพี่ธีเขามากขนาดนั้น ก็ช่วยกันบริจาคเงินปลอบใจเขาดีไหมคะ พอดีทางหน้างานมีโต๊ะรับบริจาคอยู่พอดีค่ะ”
ไม่มีใครกล้าส่งเสียงตอบกลับสักคน
เพลงพลอยก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนสามารถมองเห็นสีหน้าซีดเผือดของแต่ละคนได้อย่างชัดเจน
“หรือถ้าเป็นห่วงเรื่องเจ้าสาวมาก พลอยแนะนำให้ไปคุยกับผู้ใหญ่สองบ้านค่ะ เผื่อยังเปลี่ยนทัน”
ผู้หญิงคนเดิมรีบละล่ำละลักแก้ตัวเสียงสั่น
“พวก... พวกเราไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะคะคุณพลอย!”
“ไม่เป็นไรค่ะ พลอยไม่ได้โกรธหรอก”
เธอยิ้มกว้างขึ้นจนเห็นลักยิ้ม
“พลอยแค่ชอบให้คนพูดต่อหน้า จะได้ตอบถูกคน”
พูดจบเพลงพลอยก็สะบัดหน้าเดินผ่านคนขี้นินทาพวกนั้นไป ด้วยท่าทางแผ่นหลังตั้งตรง คางเชิดขึ้นอย่างถือดี ราวกับว่าคำพูดร้ายกาจพวกนั้นไม่สามารถทำอะไรเธอได้
แต่หากเป็นเรื่องอื่นมันก็คงทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ
ยกเว้นเรื่องที่เกี่ยวกับธีธัช...
เพราะพอเข้ามาอยู่ในห้องน้ำคนเดียว เธอก็กลับยืนนิ่งค้างอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่นานสองนานเกินความจำเป็น
สงสารธีธัช...
โดนบังคับให้แต่งงาน...
ถ้าเป็นผู้หญิงสวย ๆ ผอม ๆ ก็ว่าไปอย่าง...
ผู้ชายระดับเขาเลือกได้ดีกว่านี้ตั้งเยอะ...
ปลายนิ้วเรียวยาวยกขึ้นแตะพวงแก้มของตัวเองแผ่วเบา ก่อนที่เสียงหัวเราะแห้งๆ จะหลุดออกมาจากลำคอ
“ปากคนเรานี่นะ...”
คำพูดถากถางเหล่านั้น สมควรจะจบลงและถูกปัดตกไปได้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่วันนี้... มันกลับติดอยู่ในใจและไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ
เพราะไม่ว่าคนอื่นพูดอะไรก็ไม่สำคัญเท่าความจริงข้อเดียว
ธีธัชไม่เคยเอ่ยปากบอกเธอสักครั้งว่าเขา ‘อยาก’ จะแต่งงานในครั้งนี้
และนั่นคือความจริงข้อเดียวที่ต่อให้เพลงพลอยจะปากกล้าและเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางหาเหตุผลอะไรมารองรับได้
เมื่อเธอจัดการตัวเองเสร็จและเดินกลับออกมาจากห้องน้ำ เธอบังเอิญเห็นธีธัชกำลังยืนคุยงานอยู่กับผู้ช่วยหนุ่มตรงบริเวณโถงทางเดินไกลออกไป
เธอนิ่งมองเขาอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหน้าหนีและเลือกเดินไปอีกทางเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า
โดยที่เพลงพลอยไม่มีทางรู้เลยว่า...
หลังจากเธอเดินผ่านไปแล้ว ธีธัชหยุดฟังผู้ช่วยกลางประโยค และมองตามเธอไปจนร่างในชุดสีครีมหายพ้นมุมทางเดิน
“คุณธีครับ?”
เขาละสายตากลับมา
“เมื่อกี้ผู้หญิงสามคนที่ยืนอยู่ข้างซุ้มดอกไม้ เป็นแขกฝั่งไหน”
ผู้ช่วยชะงักเล็กน้อย ก่อนหันไปมองตาม
“น่าจะฝั่งสมาคมคุณหญิงวราภรณ์ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ”
ธีธัชเงียบไปชั่วครู่ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“ไม่มีอะไรหรอก”
เขาปิดแฟ้มในมือเบาๆ
“แค่จำหน้าและชื่อของพวกเธอไว้ก็พอ”
ชายหนุ่มสั่งเพียงเท่านั้น ก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปหาผู้ใหญ่ในห้องรับรองทันที
“ก็เหมือนเค้กแต่งงานไงคะ สามชั้น”ธีธัชยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ไปกับมุกตลกของภรรยา“ไม่ต้องทำหน้าบูดแทนพลอยแล้วค่ะ ตอนนี้คำพวกนั้นทำอะไรพลอยไม่ได้แล้ว”เธอหันกลับไปมองถนนรถเคลื่อนผ่านแสงไฟกลางคืนไปได้เพียงครู่เดียว เสียงทุ้มข้างตัวก็ดังขึ้น“เจ้าสาวสามชั้นของพี่”เพลงพลอยหันขวับมามอง แต่คนพูดยังทำหน้าเรียบเหมือนเดิม“พี่ธี!”“ครับ”“ใครให้เรียกแบบนี้คะ”“น้องพลอยบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่ครับ”“แต่พลอยไม่ได้อนุญาตให้เรียกเสียหน่อย”ธีธัชมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง“งั้นพี่ขอเรียกได้ไหมครับ”เพลงพลอยพูดไม่ออกอยู่สองวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“ตกลงได้ไหมครับ”เธอมองหน้าเขาอีกครั้งคำเดียวกันที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอโกรธ วันนี้กลับทำให้หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเพราะถ้ามันออกมาจากปากของธีธัช มันไม่ได้หมายถึงผู้หญิงอ้วนที่ใครเอาไปล้อเล่น แต่มันหมายถึงภรรยาของเขาผู้หญิงที่เขาเลือกเอง“ให้พี่ธีเรียกคนเดียวค่ะ”ธีธัชพยักหน้า“ขอบคุณครับ”เพลงพลอยหันหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุข แต่ไม่ทันไร มือของเขาก็เลื่อนมาหา ปล่อยให้จับโดยไม่แกล้งทักอีกและตลอดทางกลับบ้
คนบนโซฟาที่ควรจะก้มหน้าทำงานอยู่ จู่ๆ ก็เงยหน้าขวับขึ้นมาสบตากับเธอทันที และนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองเปิดลำโพงอยู่“แค่นี้ก่อนนะ”เธอกดตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านกองเอกสารบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานอยู่ไม่ถึงสิบวินาที เสียงทุ้มกังวานก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ“พี่ตามติดขนาดนั้นเลยหรือครับ”เพลงพลอยหลับตาลง นี่เธอไม่น่าพลาดลืมปิดลำโพงเลยเธอจำใจหมุนเก้าอี้ทำงานหันกลับไปเผชิญหน้า“ก็... นิดหนึ่งค่ะ”ธีธัชมองสบตากับเธอนิ่งนานด้วยแววตาจริงจัง“ถ้าน้องพลอยไม่ชอบ... พี่จะลดความถี่ลงครับ”คนที่เตรียมจะอ้าปากแซวต่อถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง กลืนมันกลับลงคอแทบไม่ทันเธอรู้ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ หากเธอบอกว่าไม่ชอบ ธีธัชคงถอยทันทีโดยไม่ถามซ้ำหรือเซ้าซี้ใดๆเพลงพลอยจึงรีบวางปากกาในมือลงทันที“พลอยแค่พูดบ่นเล่นแก้เซ็งเฉยๆ ค่ะ”“แน่ใจนะครับ?”“ค่ะ แน่ใจที่สุด”เธอย้ำด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยแซวต่ออย่างอดใจไม่ไหว“แต่ถ้าพี่ธีมารอก่อนนัดครึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวัน พนักงานพลอยคงคิดว่าบริษัทได้ผู้บริหารเพิ่มอีกคนแน่เลยค่ะ”ธีธัชนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“งั้นครั้
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอน แต่เพลงพลอยกลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความง่วงงุน ด้วยเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดแน่นหนาจนแทบขยับตัวไม่ได้เธอยังคงง่วงจนแทบไม่อยากจะลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอก เพียงแค่จะพลิกตัวหนีความเมื่อยตามความเคยชินเท่านั้น ทว่าวงแขนแข็งแรงที่พาดทาบทับอยู่บนเอวบางกลับกระชับรั้งเข้าหาอย่างรวดเร็วจนแนบกับอกแน่นของคนด้านหลังตามเดิมเพลงพลอยซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม พร้อมกับระบายยิ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติเหตุการณ์หวานล้ำเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือเรื่องจริง... ยิ่งนึกไปถึงคำสารภาพรักจากปากผู้ชายที่นอนกอดเธออยู่ตอนนี้ ความอุ่นวาบก็แผ่ซ่านซึมลึกเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่เธอลองขยับตัวยุกยิกเพื่อทดสอบดูอีกครั้งและผลลัพธ์ก็คือ วงแขนที่โอบรอบเอวขยับกระชับแน่นขึ้นในทันทีทันใดราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน“จะไปไหนครับ”เสียงทุ้มแหบพร่าเจือความง่วงงุนดังขึ้นชิดใบหู ซึ่งแตกต่างจากน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการของธีธัชในเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง“จะลุกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”แต่ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยอ้อมแขนออกง่ายๆเพลงพลอยจึงต้อ
ธีธัชเลียจนแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของเธอ“น้องพลอย... พี่ชอบเลีย...”คนบ้า...ทำไมต้องมาพูดตรงไปตรงมากับเรื่องแบบนี้ด้วยนะ“พี่ธี... พลอยอายนะคะ...”เธอเอียงหน้าหนีพัลวัน ในขณะที่เขาระบายยิ้มหื่นกระหาย ที่เธอมั่นใจว่าไม่มีใครเคยได้เห็นแบบที่เธอเห็นแน่นอนจากนั้นเขาก็สลัดเสื้อผ้าออกจากตัว เปลือยเปล่าล้อนจ้อน และพร้อมที่จะสอดใส่ความแข็งชัน และยาวใหญ่เข้ามาในตัวของเธอค่ำคืนนี้ไฟหัวเตียงทั้งสองดวงไม่ได้ถูกปิด และเขาก็เห็นเธอทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนเห็นเพียงเงาจางๆ อีกแล้ว และเธอเองก็เห็นเขาทั้งตัว เห็นความใหญ่ ความยาว และความดุดันที่แสนเซ็กซี่ของเขาเต็มๆ ตาและเธอชอบมันมาก“พี่ธี...”เขาคร่อมขึ้นมาบนตัวของเธอ มือหนาสอดเข้าไปใต้ข้อพับขา แล้วจับให้ขาที่เรียวสวยแล้วของเธอพิงกับหน้าอกแน่นๆ ของเขาเธอรับรู้ได้ถึงความยาวใหญ่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับร่องสาวที่ถูกลิ้นของเขาเลียจนน้ำแตกทะลักไปถึงสองรอบอย่างชัดเจนเธอต้องการ...ต้องการให้เขาเข้ามาใจจะขาดอยู่แล้วเธอช้อนตาขึ้นมองเขา เผยอปากครางๆ จากนั้นก็ขยับร่องสาวเสียดสีกับสิ่งแข็งๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่ธีธัชระบายยิ้มร้อนแรง ก่อน
ธีธัชยังไม่ได้แตะต้องเธอหลังจากบทสนทนาวันนี้ ดูเหมือนเขาจะระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีกเพลงพลอยมองอยู่พักหนึ่งก็อดไม่ได้“พี่ธีคะ”“ครับ”“วันนี้พี่ธีขออนุญาตจับมือพลอยไปแล้วหนึ่งรอบ”เขารอฟัง“ถ้าจะทำอะไรต่อจากนี้ จะถามทุกอย่างเลยหรือคะ”“ถ้าน้องพลอยอยากให้ถามครับ”เพลงพลอยเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยกมือจับปกเสื้อเชิ้ตของเขา“คืนนี้ไม่ต้องให้พื้นที่พลอยแล้วค่ะ”“แน่ใจหรือครับ”“ค่ะ”เธอดึงเขาเข้ามาใกล้อีกนิด“แล้วถ้าพี่ธียังถอยอีก คราวนี้พลอยจะโกรธจริงๆ แล้วนะคะ”ประโยคคาดโทษยังไม่ทันจะหลุดรอดริมฝีปากดี ธีธัชก็โน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากเธอทันทีอย่างไม่รอช้าเพลงพลอยหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนนั้นแทบจะพร้อมๆ กับที่ริมฝีปากแนบชิดกันสัมผัสเดิม...อ้อมกอดเดิม...และกลิ่นกายสะอาดที่เธอคุ้นเคยซึ้งใจจนสามารถจดจำได้แม่นยำแม้ในยามหลับตาแต่ความรู้สึกที่ตีรวนขึ้นมาในอก กลับไม่เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เคยผ่านมาในอดีตหากเป็นเมื่อก่อน ยิ่งร่างกายแนบชิดกันมากเท่าไร คำถามในใจก็ยิ่งมากตามขึ้นเท่านั้น แต่ค่ำคืนนี้ทุกอย่างกลับสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพลงพลอยโอบแขนรอบคอเขา ตอบรับสัมผัสอย่างไม่ลังเล แ
เธอนั่งมองสามีอยู่พักหนึ่ง ก่อนนึกถึงอีกเรื่อง“แล้วเรื่องลดน้ำหนักล่ะคะ”ธีธัชตั้งใจฟัง“วันที่พี่ธีบอกว่า ถ้าลดแล้วสุขภาพดีขึ้นก็ควรลด พลอยน้อยใจมาก”“พี่รู้ทีหลังครับ”“พี่อยากให้พลอยผอมลงหรือเปล่า”เขาใช้เวลาคิดนานกว่าคำถามอื่นเล็กน้อย“พี่อยากให้น้องพลอยสุขภาพดีขึ้นครับ”“ถ้าพลอยไม่ลดล่ะคะ”“พี่ก็ไม่ได้คิดจะบังคับครับ”“ถ้าพลอยยังอ้วนเท่าเดิมล่ะคะ”“ก็ยังเป็นน้องพลอยของพี่เหมือนเดิม”เพลงพลอยจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นครั้งนี้ธีธัชคงรู้ด้วยตัวเองแล้วว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาอาจทำให้เธอตีความผิดเพี้ยนไปอีก จึงรีบเอ่ยอธิบายเพิ่มเติมขยายความออกมาให้ชัดเจน“วันนั้นหมอมีค่าบางอย่างที่อยากให้ระวัง พี่เลยคิดเรื่องสุขภาพก่อน เรื่องรูปร่างไม่ใช่ประเด็นสำหรับพี่ แล้วพี่ก็ไม่เคยคิดว่าน้องพลอยต้องเปลี่ยนตัวเองถึงจะดีพอ”เพลงพลอยเงียบงันไปนี่ต่างหากคือสิ่งที่เธออยากได้ยินในวันนั้นไม่ได้ต้องการให้เขาบอกว่าสวยไม่ได้ต้องการให้ค้านว่าไม่ต้องลดเธอเพียงอยากรู้ว่า การที่เขาเห็นว่าลดน้ำหนักแล้วจะดีต่อสุขภาพ ไม่ได้หมายความว่า รูปร่างเดิมของเธอเป็นสิ่งที่เขาอยากให้หายไป“แล้วทำไมตอนนั้นพี่ธีไม่พู







