บทที่ 2

“โอ๊ย มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ แล้วเมื่อไรจะคุยกันเข้าใจสักที บอกลูกมันไปก็สิ้นเรื่องว่าคุณเอายัยอัยเป็นหลักค้ำประกันในสัญญากู้ยืมกับเสี่ยศิลานั่นก็จบแล้ว” กุสุมาทำสีหน้าหงุดหงิด

            “กบ!” จารึกพูดเสียงดุทำตาเขียวใส่ภรรยา

            “หรือไม่จริงคะ” กุสุมายังแหวกลับมาใส่สามีอีก

            “พ่อ!” อัยลดามองพ่อด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อเป็นหนี้ แม้บางครั้งแม่เลี้ยงจะมีการหยิบยืมเงินจากคนอื่นมาบ้าง แต่เธอก็ไม่คิดว่าพ่อจะเป็นหนี้มากขนาดนี้ สำหรับครอบครัวอื่นอาจเป็นหนี้ก้อนเล็ก แต่สำหรับครอบครัวที่ยากจนอย่างเธอแน่นอนว่าเงินล้านห้ามันเป็นจำนวนมหาศาลมาก

            “อัย พ่อขอโทษตอนนั้นพ่อไม่รู้ว่าจะหาเงินมาจากที่ไหนเพื่อให้ลูกได้เรียนต่อ พ่อจึงเขียนชื่อลูกลงไปในสัญญาด้วย” จารึกคิดว่าตนจะหาเงินมาใช้หนี้ได้ทันเวลาเพราะเสี่ยศิลาปล่อยกู้ในอัตราดอกเบี้ยที่ถูกกว่าธนาคารถึงจะเป็นหนี้นอกระบบก็ตาม แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรหนี้ของเขากลับสูงขึ้นเรื่อย ๆ เดี๋ยวค่านั่นค่านี่จิปาถะ อีกทั้งยังต้องส่งลูกเรียนถึงสามคน พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่มีเงินไปจ่ายหนี้แล้ว

            ในหัวของอัยลดารู้สึกสับสนมึนงงไปหมด “พ่อหมายความว่ายังไงคะ”

            “จะหมายความว่ายังไงล่ะ ก็หมายความว่าให้แกไปเป็นเมียเสี่ยศิลาเพื่อใช้หนี้ยังไงล่ะ หรือถ้าแกไม่ยอมพวกเราก็แค่ไปนอนข้างถนนก็เท่านั้นแหละ” กุสุมาเอ่ยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม

            “แล้วทำไมต้องเป็นอัยด้วยคะ”

            “เพราะแกเป็นลูกคนโตยังไงล่ะ หรือแกจะให้ยัยมลไป” กุสุมาพูดขึ้นอีก

            อัยลดาหันไปมองกุสุมาตาขวาง ถึงเธอจะไม่ได้เกลียดแม่เลี้ยงแต่ก็ไม่ได้รักเช่นกัน

อัยลดากลืนน้ำลายอันฝืดเฝื่อนลงคอ นี่หรือคือของขวัญวันรับปริญญาที่ครอบครัวมอบให้

            “อัยช่วยพ่อสักครั้งเถอะนะลูก อย่างน้อยก็ให้น้องทั้งสองคนเรียนจบก่อน เสี่ยศิลาคงไม่ให้ลูกเป็นเมียเขาไปตลอดชีวิตหรอก อย่างมากก็คงไม่เกินสิบปี”

            อัยลดาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ รู้สึกเสียใจกับคำพูดง่าย ๆ ของผู้เป็นพ่อ สำหรับเธอการเป็นเมียน้อยคนอื่นแม้เพียงสามวันก็หายใจแทบไม่ออกแล้ว นับประสาอะไรกับสิบปี “อัยขอไปคิดดูก่อนนะคะ”

            “แกไม่มีเวลาคิดแล้วอัย แกต้องตอบตกลงเท่านั้น” กุสุมาพูดออกมาด้วยความโมโห ถึงขั้นนี้แล้วอัยลดายังขอเวลาคิดอีกหรือ

            “หุบปาก!” จารึกตวาดภรรยาเสียงลั่น กุสุมาจึงเงียบปาก

            อัยลดาไม่เอ่ยคำใดออกมาอีกรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องของตนทันทีก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา เธอทิ้งตัวลงบนเตียงนอนแล้วปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลออกมาดั่งสายธาร ความฝันที่เคยวาดไว้ว่าพอเรียนจบแล้วจะตั้งใจทำงานหาเงิน เพื่อซื้อบ้านให้ตัวเองสักหนึ่งหลังเพื่อจะได้เป็นอิสระจากแม่เลี้ยง แต่ความฝันก็ถูกทำลายหายวับไปกับตา

            เธอนอนร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด เย็นวันนั้นเธอไม่ได้ออกมากินข้าวร่วมกับคนในครอบครัว เพราะเหนื่อยจากงานรับปริญญา อีกทั้งยังเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจึงผล็อยหลับไปทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ

            The Room XVII เป็นผับหรูอยู่ในย่านทองหล่อ บนชั้นสี่ซึ่งเป็นห้องทำงานของเจ้าของผับ

            ยศสพลลูกน้องมือขวาเคาะประตูอยู่ด้านหน้าแล้วเอ่ย “เสี่ยครับ”

            “เข้ามา” เจ้าของห้องไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินเข้ามา “ได้เรื่องว่ายังไง”

            “เขาจะเอาลูกสาวใช้หนี้แทนครับ”

            ศิลาละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เงยหน้าขึ้นมองหน้าลูกน้องด้วยสายตาคมดุ “มึงก็รู้ว่ากูไม่รับเลี้ยงผู้หญิง” เดือนหนึ่งเขามีเซ็กซ์กับผู้หญิงไม่ถึงสิบครั้งด้วยซ้ำ จะให้เขาเอามาเลี้ยงให้สิ้นเปลืองทำไม

            ข้อนี้ยศสพลรู้ดีว่านายของตนไม่เคยรับใครมาเป็นเมียเพื่อใช้หนี้ ส่วนมากถ้านายต้องการก็แค่ซื้อกิน เขาไม่เคยเลี้ยงดูเด็กคนไหนเป็นจริงเป็นจังสักคน “แต่ลูกสาวเขาสวยนะครับเสี่ย”

            ปัง! เขายกเอกสารปึกหนึ่งฟาดลงที่โต๊ะกระจกเสียงดัง “กูเคยสนใจคนที่หน้าตาเหรอ” แม้แต่ตอนเอากับผู้หญิงเขายังแทงแค่รูเท่านั้น

            “เสี่ยครับ แต่พวกเขามีกันทั้งหมดห้าชีวิตเลยนะครับ อีกอย่างลูกอีกสองคนก็ยังเรียนไม่จบ หากเสี่ยไม่อยากเอาผู้หญิงคนนั้นมาทำเมีย ก็เอามาใช้งานก็ได้นี่ครับ เธอเพิ่งรับปริญญาวันนี้เอง ใช้งานสักสี่ห้าปีเสี่ยค่อยปล่อยให้เธอกลับบ้านก็ได้ ถือว่าทำบุญเถอะนะครับเสี่ย”

ใจจริงยศสพลก็อยากยึดบ้านลูกหนี้นั่นแหละ แต่พอเห็นลูกสาวคนโตของจารึกที่เพิ่งกลับจากรับปริญญาวันนี้ก็รู้สึกสงสารจนอยากช่วยเหลือ ปกติเขาไม่ใช่คนใจอ่อนเช่นนี้ แต่หากศิลารับผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ด้วย อย่างน้อยครอบครัวของเธอก็ยังมีที่อยู่อาศัย มิหนำซ้ำยังมีเงินใช้หนี้ด้วย

“บุญเบินอะไร ภาระสิไม่ว่า” แค่คิดว่าต้องเลี้ยงดูผู้หญิงเขาก็เหนื่อยรอแล้ว

“แต่ในสัญญากู้ยืมเสี่ยเป็นคนเซ็นเองนะครับ”