로그인공유
บทที่ 55 หึงใช่ไหม
게시일:
2026-08-28 10:42:05
최신 챕터
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 208 เต็มใจช่วย
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เอกมารอรับฉันแล้วค่ะ” กัลยากรกำลังจะเดินออกไป ภูวดลจึงพูดตามหลัง “ไว้วันหลังผมจะนัดกินข้าวกับคุณอีก” กัลยากรชะงักฝีเท้า ครู่หนึ่งจึงก้าวเดินต่อ โดยไม่ได้หันกลับมามองเขาอีก มุมปากของภูวดลยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึงของเธอ พลางมีความคิดต่ำทรามผุดขึ้นมา หากเขาได้ขยำมันแรง ๆ สักครั้งคงดีไม่น้อย ตอนเข้าไปนั่งในรถกัลยากรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดหยุดวิดีโอที่เธอบันทึกไว้ จากนั้นจึงส่งให้ภาคิน ต่อจากนั้นรักนรินทร์ก็โทร. เข้ามา ‘กลับยัง’ “กำลังค่ะ” ‘ทำไมกลับมืดจัง คุยอะไรกันนักหนา’ “นี่ถามยิ่งกว่าเป็นแฟนแก้มอีกนะคะ” ‘พี่ก็แค่ไม่อยากโดนยัยพลอยตำหนิ ว่าดูแลเธอไม่ดี’ “เหรอคะ” ‘อืม’ “แล้วพี่รักกลับยังคะ” ‘ยัง คงราว ๆ เที่ยงคืนหรือไม่ก็ตีหนึ่งโน่นแหละ’ “ทำไมกลับดึกจังคะ” ‘กะว่าจะร่างแบบให้เสร็จคืนนี้เลย’ “งั้นดูแลสุขภาพด้วยนะคะ” ‘เป็นห่วงพี่เหรอ’ “เปล่า
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 207 ขู่ฉันเหรอคะ
ความจริงวันนี้รักนรินทร์อยากให้กัลยากรทำโอที แต่เพราะเธอมีนัดทานอาหารเย็นกับภูวดล เธอจึงกลับมาก่อน“เธอไม่น่าไปรับปากไอ้พี่ภูนั่นเลย” รักนรินทร์เอ่ยขึ้นขณะที่เดินมาส่งเธอที่รถ เพราะเขาให้เอกชัยไปส่งกัลยากรที่ร้านอาหาร“แค่ครั้งเดียวเองค่ะ”“ดูแลตัวเองด้วยล่ะ”“ยังไงฉันก็มีพี่เอกอยู่แล้ว บอสไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ”“ไม่ได้ห่วง แค่กลัวว่าพี่ภูมาหลงชอบของแปลกเท่านั้น”“ไปแล้วนะคะ”“อืม ดูแลคุณแก้มให้ดีล่ะเอก”“ทราบแล้วครับนาย”เอกชัยขับรถพากัลยากรมาที่ร้านอาหารที่ภูวดลได้นัดไว้ ก่อนเข้าไปกัลยากรยังโทร. หาใครคนหนึ่ง พูดเพียงไม่กี่คำเธอก็วางสายแล้วเดินเข้าไปด้านใน “รอนานไหมคะ” กัลยากรแสร้งเอ่ยถามเหมือนเกรงใจ “ไม่นานครับ” ภูวดลยื่นรายการอาหารให้เธอ “เลือกได้ตามสบายเลยนะครับ” “ค่ะ” ทั้งสองสั่งอาหารไปแล้วสี่รายการ ภูวดลจึงถาม “วันนี้ไปเจอลูกค้ากับเจ้ารักเป็นยังไงบ้างครับ” “อ้อ เรื่องนี้ให้ท่านรองพูดในที่ประชุมจะดีกว่าค่ะ” “บอกได้ไหมครับว่าข่าวดีหรือข่าวร้าย” “อืม ขออุบไว้ก่อนดีกว่าค่ะ รอฟังพร้อมกันในที่ประชุมพรุ่
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 206 ทีมงานใหม่
“ทันสิ แต่เราอาจจะต้องทำโอทีกันดึกหน่อย” “ทำโอทีจริง ๆ ใช่ไหมคะ” “จริงสิ แล้วเธอคิดว่าพี่จะทำอะไรล่ะ” “ไม่รู้สิคะ” พอออกจากโรงแรมแห่งนั้นรักนรินทร์จึงพาเธอไปที่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นอาคารคล้ายกับสำนักงานสามชั้น และมีรั้วกั้นโดยรอบ “ที่นี่ที่ไหนเหรอคะ” ที่นี่น่าจะอยู่ห่างจากตึกอัครวรินทร์ราวสามสิบนาที “ตามมาเถอะ” รักนรินทร์เดินนำหน้าเธอเข้าไปด้านใน” ภายในชั้นหนึ่งเป็นเหมือนสำนักงานจริง ๆ และยังมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งรอพวกเขาอยู่ หนึ่งในนั้นมีคนที่กัลยากรรู้จักด้วย “สวัสดีค่ะพี่หิน” กัลยากรพนมมือขึ้นไหว้ ศิลาหรือหินคือสามีของอัยลดาเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง ความจริงตั้งแต่เพื่อนแต่งงานไปเธอก็ไม่ค่อยได้เจอกับอัยลดาเท่าไรนัก แต่ก็มีโทร. คุยกันอยู่บ้าง และรู้ว่าตอนนี้อัยลดากำลังตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้ว “สวัสดีครับ” ศิลาเองก็รับไหว้เช่นเดียวกัน “เดี๋ยวฉันขอแนะนำทุกคนให้รู้จักกันก่อนนะ นี่คือแก้มเลขาฉันเอง” “สวัสดีค่ะ” กัลยากรเอ่ย ทุกคนต่างพยักหน้ารับพร้อมกับส่งยิ
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 205 ให้โอกาสอีกครั้ง
กลับมาถึงห้องเจ้านาย กัลยากรจึงพูดออกมา “บอสไม่น่าไปพูดอย่างนั้นกับท่านประธานเลยนะคะ” “เห็นไหม ไปอยู่กับพี่คินไม่เท่าไรกลับมาก็เรียกฉันว่าบอสซะแล้ว” กัลยากรพ่นลมหายใจออกมา “พี่รักไม่ควรไปทะเลาะเรื่องของเรากับท่านประธานค่ะ พี่รักไม่เห็นเหรอคะว่าท่านประธานเริ่มสงสัยเรื่องของเราแล้ว หรืออยากให้คนเขารู้ไปทั่วบริษัทคะว่าแก้มเป็นนางบำเรอพี่รักอะ” “ไม่ใช่นะแก้มอ้วน แก้มอ้วนไม่ใช่นางบำ…” “แล้วแก้มเป็นอะไรคะ อีกสองเดือนพี่รักก็จะหมั้นแล้ว ถ้าว่าที่คู่หมั้นพี่รักรู้เรื่องของเราขึ้นมา แก้มยังจะทำงานอยู่ที่นี่ได้อีกไหมคะ” “แก้ม!” “แก้มขอร้องล่ะค่ะ อย่าทะเลาะเรื่องของเรากับท่านประธานอีก พี่รักจำคำพูดที่เคยพูดกับแก้มไว้ไม่ได้เหรอคะ” กัลยากรเว้นไปเล็กน้อยค่อยพูดต่อ “ถ้าพี่รักหายดีแล้ว ทุกอย่างก็จบ ต่างคนต่างแยกย้าย เรื่องนี้เราใช้แค่ร่างกายไม่ต้องใช้หัวใจ” รักนรินทร์ยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ ใช่ เขาเผลอลืมคำพูดตัวเองไปจริง ๆ นั่นแหละ “ได้ พี่จะยอมเชื่อแก้ม” พูดจบคนตัวใหญ่จึงเดินเข้ามากอดเธอไว้ บ่ายวันนั้นรักนริ
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 204 หึงไม่ดูเวล่ำเวลา
เก้าโมงเช้าวันเดียวกันภาคินจึงเรียกกัลยากรเข้าไปพบ “พี่คินมีอะไรจะคุยกับแก้มเหรอคะ” “ช่วงบ่ายวันนี้จะออกไปพบลูกค้ากับไอ้รักใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” “พี่อยากให้แก้มช่วยอะไรบางอย่าง” “ช่วยอะไรเหรอคะ” ภาคินโน้มตัวเข้ามาใกล้เธออีก แล้วกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน “พี่คินสงสัยเขาเหรอคะ” คนผู้นี้ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของกัลยากรมากนัก “อืม “พี่คินแน่ใจเหรอคะว่าแก้มจะช่วยพี่คินได้” “อืม อย่าบอกเรื่องนี้กับเจ้ารักก็พอ” “ทำไมเหรอคะ” “รักเป็นคนใจร้อน พี่ไม่อยากให้มันวู่วาม” และเขาคิดว่ารักนรินทร์คงไม่ยอมให้กัลยากรไปเสี่ยงอันตรายอย่างแน่นอน “ได้ค่ะ” “ถ้าเริ่มได้เมื่อไรก็บอกพี่นะ” “ค่ะ” ยังไม่ทันที่กัลยากรจะลุกจากเก้าอี้ ประตูห้องทำงานของภาคินก็ถูกเปิดออก อีกทั้งใบหน้าของทั้งสองยังยื่นเข้าไปใกล้กัน “ทำอะไรกันน่ะ” รักนรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ภาคินกับกัลยากรตกใจจึงรีบผละออกจากกันทันที
เจ้าหนี้เถื่อน บทที่ 203 ปิ่นโต
ราวเจ็ดโมงสี่สิบห้าพลอยไพลินจึงเดินมาที่ห้องพี่ชาย พลางเอ่ย “พี่รักแม่ให้เอาปิ่นโตมาให้” เพราะเมื่อคืนนี้ศศิธรตั้งใจทำอาหารให้ลูก ๆ กิน เพราะนานทีจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่รักนรินทร์กลับไม่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน ตอนเช้าเธอจึงทำอาหารมาฝากลูกชายพลอยไพลินพูดจบสายตาก็เหลือบไปเห็นปิ่นโตเช่นกัน “แล้วนั่นปิ่นโตใครอะ” “ของแก้ม” “แก้มเอาปิ่นโตมาฝากพี่รักเหรอ” “อืม” กัลยากรที่นั่งอยู่ในห้องนั้นพอดีถูกพลอยไพลินมองด้วยสายตาจับผิด “อะไรยังไงจ๊ะแก้ม” น้ำเสียงเจือหยอกเย้าอยู่ในทีกัลยากรถูกเพื่อนมองเช่นนั้นจึงหาทางเอาตัวรอด “เราออกไปทำงานก่อนนะ” พูดจบก็เดินออกจากห้องนั้นทันที“แก้มจะไปไหนกลับมาเล่าก่อน” แต่ตอนนั้นกัลยากรก็ได้ปิดประตูห้องลงแล้วรักนรินทร์จึงหาทางออกให้เลขา “พี่เป็นคนบอกแก้มเอามาให้เอง”คราวนี้รักนรินทร์ก็ถูกน้องสาวมองด้วยความสงสัยเช่นกัน “คิดอะไรกับเพื่อนพลอยป๊ะเนี่ย”“บ้า ใครจะไปคิดอย่างนั้นล่ะ อีกสองเดือนพี่ก็หมั้นแล้ว”“แล้วทำไมต้องให้แก้มเอาปิ่นโตมาให้ด้วย”“ก็แค่อยากกินกับข้าวฝีมือน้าษาเท่านั้น พลอยก็รู้ว่าน้าษาทำกับข้าวอร่อย”
다른 추천
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.1K 조회수โทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.1K 조회수ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.3K 조회수หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.4K 조회수คลั่งรักเด็กยี่สิบ
เม็ดขนุน27 조회수ใยรักจอมวายร้าย
SHASHA198 조회수ผู้หญิงอยู่บน ผู้ชายอยู่ล่าง SET
สายลมละเมอ90 조회수รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก
ไออุ่นในฤดูหนาว69 조회수
