LOGINกลิ่นหอมของมันหมูที่เกรียมอยู่บนกระทะทองเหลือง และเสียงซู่ซ่าของน้ำซุปที่กำลั
กลิ่นหอมของมันหมูที่เกรียมอยู่บนกระทะทองเหลือง และเสียงซู่ซ่าของน้ำซุปที่กำลังเดือดปุด ๆ รอบขอบกระทะ ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมความห่อเหี่ยวภายในใจของ ‘ตาร์’ ได้ในเวลานี้สาวเซลล์ป้ายแดงนั่งทอดถอนหายใจอยู่บนโซฟาในห้องพักของตัวเอง ใบหน้าสวยไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม ดวงตาคู่สวยฉายแววเซ็งสุดขีด วันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอได้มีความสุขกับแฟนหนุ่มที่ทำงานอยู่ต่างจังหวัด ซึ่งสัญญาดิบดีว่าจะขับรถกลับมาหาเธอในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ หลังจากที่ไม่ได้เจอกันร่วมเดือน แต่ทว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน หน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบพร้อมชื่อของแฟนหนุ่มกลับนำข่าวร้ายมาส่งให้ถึงที่(“ตาร์... ขอโทษจริงๆ นะตาร์ อาทิตย์นี้คงกลับไปหาไม่ได้แล้วล่ะ พอดีที่ไซต์งานมีปัญหาด่วน เทปูนฐานรากไม่ทันลางานไม่ได้เลย... ไว้คราวหน้านะตาร์”)ประโยคบอกเล่ากึ่งปฏิเสธนิ่ง ๆ จากปลายสายทำลายความหวังของเธอลงราบคาบ ตาร์ยังไม่ทันได้อ้าปากงอนหรือตัดพ้ออะไร อีกฝ่ายก็รีบวางสายไปเพราะ
ปูนชะงักมือที่กำลังขันนอต เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ส่งเสียงตอบในลำคอ “ไม่เป็นไรครับ งานช่างพื้นฐานแค่นี้... อีกอย่าง มาออกแรงทำโน่นทำนี่ก็ดีกว่านั่งฟุ้งซ่านอยู่ในห้อง”“ฟุ้งซ่าน? คุณปูนหัวหน้าช่างผู้ไร้เทียมทานเนี่ยนะมีความรู้สึกฟุ้งซ่านกับเขาด้วย?” ตาร์แกล้งแซว หวังจะลดความตึงเครียดปูนเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะยอมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ทว่ามีร่องรอยความเจ็บปวดซ่อนอยู่ “...ผมเพิ่งโดนแฟนทิ้งครับ”ตาร์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างไปทันที “อ้าว... เสียใจด้วยนะคะ”“เขาบอกว่าผมบ้างานเกินไป ไม่มีเวลาให้... วัน ๆ อยู่แต่กับตู้ไฟ เครื่องจักร Chiller ลบสามสิบห้าองศา” ปูนกระตุกยิ้มสมเพชตัวเอง ชายหนุ่มวางประแจลงแล้วหันกลับมาสบตากับตาร์ แววตาดุ ๆ คู่นั้นบัดนี้ดูเปราะบางลงอย่างเห็นได้ชัด “บางที... คำด่าของคุณตาร์ที่ร้านกาแฟวันก่อนก็อาจจะถูกมั้งครับ ผมมันอาจจะเป็นคนปากเสีย คุมอารมณ์ไม่ดี และน่ารำคาญจริง ๆ แฟนถึงไ
วันเสาร์ควรจะเป็นวันหยุดพักผ่อนแสนสงบของ ‘ตาร์’ หลังจากผ่านสัปดาห์แรกของการทำงานสุดทรหดและสมรภูมิคารมกับช่างหนุ่มรุ่นน้องสุดโหดมาได้อย่างหวุดหวิด หญิงสาววัยยี่สิบแปดปีอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ ผมเผ้ามัดรวบเป็นดังโงะกลางหัว เธอกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ในห้องครัวเพื่อเตรียมทำมื้อเที่ยง รอสายจากแฟนหนุ่มที่ติดธุระต่างจังหวัดมาหลายวันทว่าความสงบสุขก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อหูของเธอแว่วเสียง ซ่า... ซ่า... ดังผิดปกติมาจากห้องน้ำตาร์รีบสาวเท้าเดินไปเปิดประตูห้องน้ำดู ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความช็อกเมื่อพบว่าสายน้ำดีใต้ซิงก์ล้างหน้าเกิดแตกครูด แรงดันน้ำพวยพุ่งกระจายเป็นน้ำพุขนาดย่อมเจิ่งนองเต็มพื้นห้องน้ำและกำลังจะไหลทะลักออกมายังพื้นลามิเนตด้านนอกห้อง“วาย... ว้ายยย! ตายแล้ว ทำไมต้องมาแตกวันนี้เนี่ย!”หญิงสาวลนลานทำอะไรไม่ถูก มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือมากดสายตรงหาเบอร์ส่วนกลางของนิติบุคคลคอนโดมิเนียมทันทีด้ว
หลังจากโดนคำด่าชุดใหญ่ไฟกะพริบระเบิดใส่หน้าท่ากลางลานโรงงานอุตสาหกรรม ‘ตาร์’ ที่เพิ่งทรงตัวยืนได้อย่างมั่นคงบนรองเท้าส้นสูงสองนิ้วเจ้ากรรมก็หน้าร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องลึกเข้าไปในตาของ ‘หัวหน้าปูน’ ช่างหนุ่มรุ่นน้องจอมปากจัดอย่างเอาเรื่อง สัญชาตญาณสาววัยยี่สิบแปดปีที่ถือคติ ‘ด่ามาด่ากลับไม่โกง’ ทำงานทันควันทันที!“นี่คุณปูน! แซวแรงไปแล้วนะคะ! คนเกือบจะเจ็บตัวแทนที่จะถามไถ่กันดี ๆ แต่กลับมาพ่นไฟด่าสับใส่กันยาวเป็นชุดขนาดนี้!” ตาร์โต้เถียงกลับทันควันพลางสะบัดแขนข้างที่โดนปูนคว้าไว้ออกเบา ๆ ใบหน้างามเชิดขึ้นแง่งอน “ฉันยอมรับค่ะว่าฉันใส่รองเท้าผิดประเภทมาหน้างานเพราะความรีบร้อน แต่มันก็เป็นอุบัติเหตุไหมคะ? ไม่เห็นต้องลากไปถึงขั้นยกเลิกสัญญาหรือแช่งให้ฉันเข้าห้องไอซียูขนาดนั้นเลยนี่!”ปูนเลิกคิ้วหนา จ้องมองยัยเซลล์รุ่นพี่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวเถียงเขาฉอด ๆ อย่างไม่ยอมแพ้ แววตาคู่คมยังคงนิ่งสนิทขัดกับอารมณ
เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในออฟฟิศของ บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด ดูคึกคักขึ้นมาถนัดตาเมื่อ ‘ตาร์’ สาวเซลล์ป้ายแดงวัยยี่สิบแปดปีเดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับสมุดโน้ตเล่มสำคัญที่เธอเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเมื่อวันก่อน ความมั่นใจที่เคยหดหายไปเพราะโดนตวาดใส่สาย บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยรายชื่ออุปกรณ์และลายมือหวัด ๆ ของช่างหนุ่มรุ่นน้องจอมปากร้ายตาร์ไม่รอช้า เธอรีบดิ่งตรงไปยังแผนกวิศวกรรมบำรุงรักษาทันทีเพื่อยื่นสมุดโน้ตที่เขียนรายละเอียดพาร์ทอะไหล่ที่ ‘ปูน’ ต้องการให้กับ ‘พี่บี’ หัวหน้าทีมช่างเทคนิคผู้เชี่ยวชาญของบริษัท“พี่บีคะ รบกวนช่วยเช็กพาร์ทตัวนี้ให้หน่อยค่ะ ลูกค้าโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัยต้องการด่วนที่สุดเพื่อเอาไปสแตนด์บายสำรองค่ะ เขาบอกว่ารุ่น ABB AF1650 ค่ะ” ตาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉาน มั่นใจเต็มร้อยว่าคราวนี้ออกเสียงเรียกชื่ออุปกรณ์ถูกทุกพยางค์แน่นอนพี่บีรับสมุ
เสียงสัญญาณเตือนสายว่างที่ดัง ตู๊ด... ตู๊ด... ยาวนานหลังจากถูกตัดสายอย่างไร้เยื่อใยเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ราดลงบนกองไฟแห่งความโทสะของ ‘ตาร์’ สาวเซลล์ป้ายแดงวัยยี่สิบแปดปี หน้าสวย ๆ ของเธอร้อนผ่าว มือเรียวกำหูโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว ความโกรธทิฐิมันพุ่งทะลุปรอทเกินกว่าจะนั่งนิ่ง ๆ เป็นยัยซิ้มให้เด็กเมื่อวานซืนโขกสับได้อีกต่อไป ศักดิ์ศรีสาววัยใกล้เลขสามมันยอมไม่ได้เด็ดขาด!ไม่รอช้าและไม่คิดหน้าคิดหลังใด ๆ ทั้งสิ้น นิ้วเรียวกดรหัสโทรออกไปยังเบอร์ภายในของฝ่ายซ่อมบำรุงโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัยอีกครั้งทันที คราวนี้ไม่มีความลนลาน ไม่มีความประหม่า มีแต่พลังทำลายล้างของคนที่โดนหยาม!ทางด้านห้องซ่อมบำรุงอันอบอ้าว ‘ปูน’ ที่กำลังจะหันไปสั่งงานลูกน้องถึงกับชะงักกึกเมื่อโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแผดเสียงดังขึ้นมาอีกหน ชายหนุ่มขมวดคิ้วหนา กระชากสายขึ้นมารับด้วยความฉุนเฉียวที่ยังไม่จางหาย “บอกแล้วไงว่าถ้าไม่มีเรื่องอะไหล่ ไม่ต้องโทร...!”




![บอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


