ตอนที่ 10 รักษาคน

ตลาดมืดไม่จำเป็นต้องแสดงตัวตนทุกคนก็เข้าไปได้ จะเปิดหน้า คลุมหน้า สามารถเข้าไปได้หมด เพราะในตลาดมืดแห่งนี้มีคนอยู่ทุกประเภท แต่ส่วนใหญ่จะจงใจปกปิดตัวตน

สองข้างทางมีร้านค้าสารพัด เนื่องจากของที่ขายแตกต่างกัน ลักษณะการตกแต่งร้านก็แตกต่างไปด้วย

บางร้านก็ตกแต่งไปทางสไตล์โรมันโบราณอย่าง สไตล์โกธิค สไตล์บารอก และตึกแถวที่มีก็เป็นอาคารสไตล์สวนโบราณแบบจีน แต่ก็ไม่แปลกเพราะเวลานี้นางอยู่ในยุคจีนโบราณในอดีตที่ย้อนเวลามาห้าหกร้อยปีแล้วก็ว่าได้

หลินจื่อเหยาเงยหน้าขึ้นก็สังเกตเห็นป้ายร้าน 'ดูดวง' มองๆ ดูมีร้านแบบนี้สิบกว่าร้านได้แต่ก็มีเพียงแค่ร้านนี้ที่มีคลื่นพลังลอยอยู่จางๆ

ในตอนที่นางได้ไปอยู่ที่ยุโรปช่วงชีวิตครั้งสุดท้ายนั้นก็ได้พบกับการดูดวงด้วยไพ่ทาโร่ต์

ไพ่ทาโรต์เป็นอุปกรณ์ทำนายประเภทหนึ่งที่มีต้นกำเนิดมาจากยุโรป และเป็นที่นิยมมากในช่วงกลางศตวรรษ นางเองก็ตามกระแสไปด้วย แต่เรื่องราวต้นกำเนิดของมันยังคงเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้

แต่ไพ่ทาโรต์ของแท้มีอยู่ไม่มาก ไพ่ทาโรต์ที่ขายอยู่ตามท้องตลาดในยุคสมัยใหม่ถ้าใช้ทำนายเรื่องเล็กน้อยก็พอทํานายได้แต่ในสถานการณ์อื่นก็เป็นแค่เศษกระดาษ

แต่เมื่อมาที่การดูดวงของคนที่นี่เขาใช้การดูแบบโหราศาสตร์ แน่นอนว่านางรู้จัก แต่สำหรับหลินจื่อเหยาแล้ว การได้พบเห็นก็สามารถทำนายดวงชะตาของคนผู้นั้นได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ไพ่ทาโร่ต์ หรือโหราศาสตร์ใดๆ

หลินจื่อเหยาครุ่นคิด กดผ้าปิดปาก ดวงตาหลุบลงเดินเข้าไปในตลาดมืดต่อ

นอกจากร้านค้าในอาคาร บริเวณรอบๆ ยังมีร้านแบกับพื้นดินจำนวนไม่น้อย ส่วนใหญ่วางขายของโบราณที่แตกหัก แต่นี่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการหลอกคนซื้อที่อยากตามหาของหายาก ของเก่าแก่ราคาค่อนข้างแพงเหล่านั้น

หลินจื่อเหยากวาดตามองไปเรื่อยๆ สํารวจของเก่าเกือบร้อยชิ้นได้หมดภายในเวลาไม่ถึงอึดใจ และที่อยู่ในความคาดหมายก็คือของพวกนี้เป็นของปลอมหมดทุกชิ้นไม่มียกเว้น

จนกระทั่งหนึ่งเค่อต่อมา ในที่สุดหลินจื่อเหยาก็พบของที่นางต้องการ

มันคือหยกเย็นชิ้นหนึ่งที่ปะปนอยู่ท่ามกลาง กองเครื่องกระเบื้องไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย

อักษรที่ถูกประทับไว้บนหยกเย็นนั้นเสียหายไปไม่น้อย เลอะดินโคลน มองแวบแรกเหมือนทํามาจากดิน

หลินจื่อเหยาก้มหน้าเพ่งตามอง คำนวณอายุและเนื้อหยกชิ้นนี้ออกมาได้ในชั่วพริบตา

หยกเย็นชิ้นนี้ถูกค้นพบเมื่อสามร้อยสามสิบเก้าปีก่อนคริสตศักราช ยุคสมัยจ้านกั๋ว

ผ่านมาสองพันปีคุณค่าในการทำยาต้องอยู่ที่เก้าเก้าสิบเปอร์เซ็นถึงหนึ่งร้อยไม่ขาดอย่างแน่นอน หลินจื่อเหยานั่งลง “อันนี้ขายยังไง?” นางชี้นิ้วออกไปแต่กลับไม่ได้ชี้ไปที่หยกเย็นชิ้นนั้น

แต่เป็นชามหินที่อยู่ข้างกัน เจ้าของร้านเป็นเด็กหนุ่ม เขามองเด็กสาวอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอบแบบขอไปที "เอาไปห้าร้อยตำลึงเงิน”

น้ำเสียงเจือไปด้วยการดูถูกไม่มากก็น้อย หลินจื่อเหยาเสมอง ชี้ไปยังหยกเย็นชิ้นนั้น “แล้วอันนี้เล่า?”

“แถมฟรีๆ” เด็กหนุ่มเริ่มรำคาญ “เอาไปหมดนั่นแหละ อย่ามาเกะกะคนจะค้าขาย"

เขากำลังรอเหล่าผู้ดี คุณชายพวกมั่งคั่งมาให้หลอกสักสองสามคน ไม่มีเวลามาเสียให้กับเด็กสาวที่อับจนอย่างนาง

หลินจื่อเหยาสีหน้าไม่เปลี่ยน หลังจากวางถุงตำลึงลงไปนางก็หยิบชามหินกับเหรียญโบราณ เอามือลูบเล็กน้อย ดวงตาหงส์เพ่งมอง

ตอนนี้นางแน่ใจได้ว่าโลกมนุษย์เป็นโลกที่ไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ แต่แบบนี้ก็ดีนางจะได้อยู่ไปจนแก่ได้อย่างสบายใจเสียที

แต่ท่าทางของนางพออยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มกลับกลายเป็นว่ายากจนจนบ้าไปแล้ว เขาแสยะยิ้ม ไม่เบาเสียงตัวเองเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังจงใจพูดเสียงดังขึ้น "พวกคนจน ดูของไม่เป็นคิดว่าตัวเองได้ของดีไปหรืออย่างไรนั่งภูมิใจอะไรนักหนา”

เจ้าของร้านข้างๆ ได้ยินเข้า "เอ๊ะ นายอย่าพูดตรงแบบนั้นสิ ไว้หน้าให้นางบ้าง"

“ยังจะเอาหน้าไปทำไมกันตอนนี้ใครก็เข้ามาในตลาดมืดได้แล้วหรือถึงได้ปล่อยคนยากจน คนขอทานเข้ามาได้”

“นั่นน่ะสิ ช่วงนี้เจอแต่ขอทานอยากได้ของดี น่าขายหน้าจริงๆ"

พวกเขาอยู่ในตลาดมืดมานานขนาดนี้ ยังจะไม่รู้อีกหรือว่าลูกค้าคนไหนรวยคนไหนจน คนไหนขอทาน

คนจนแบบนี้ พวกเขาแม้แต่จะหลอกยังขี้เกียจ

เด็กหนุ่มแสยะยิ้มอีกครั้ง “นี่ไม่ใช่แค่จนนะ โง่ชัดๆ แม้แต่ความสามารถพื้นฐานในการดูของก็ไม่มี"

ชามหินนั่นเขาซื้อจากโรงกระเบื้องมาห้าตำลึงส่วนก้อนดินนั่นเขาก็เก็บได้จากสวนสาธารณะในฝูหนาน ไม่มีค่าแม้แต่ตำลึงเดียว

ของสองอย่างนี้ก็แค่เอามาวางให้ดูว่าในร้านของเขานั้นมีของมากหน่อย นึกไม่ถึงว่าจะมีคนโง่ซื้อจริง เขาเลยได้เงินห้าร้อยตำลึงมาง่ายๆ

หลินจื่อเหยานำหยกเย็นนั้นใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายของนางจากนั้นก็โยนชามหินที่ซื้อมาทิ้งลงถังขยะ นางกำกระชับสายกระเป๋าแล้วหมุนตัวเดินออก

เมื่อเห็นเช่นนั้นเด็กหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที “เจ้าหมายความว่าอย่างไรเนี่ย!” ซื้อแล้วก็ทิ้ง ทั้งยังทิ้งต่อหน้าของเขาด้วย จงใจดูถูกเขาอย่างนั้นหรือ?

หลินจื่อเหยาไม่สนใจ เดินหน้าต่อ เด็กหนุ่มโมโหลุกยืนขึ้น “เจ้าเป็นลูกค้าหน้าใหม่ใช่หรือไม่เหตุใดถึงไม่รู้จักมารยาทเช่นนี้ หยุดนะ!"

พอเขาจะตามไปก็มีเสียงพูดดังขึ้น เจือไปด้วยความร้อนรนเล็กน้อย

“นายท่าน นายท่าน โรคกำเริบอีกแล้วนายท่านอย่าเป็นอะไรไปนะขอรับ..."

คนคนนั้นเป็นชายวัยสี่สิบต้นๆ กำลังคุกเข่าประคองชายชราที่สวมใส่ชุดคลุมสีขาวตัวยาวซึ่งมองก็รู้ว่าเนื้อผ้านั้นราคาสูงลิบลิ่ว

หนวดเคราผมเผ้าสีขาว ถึงแม้ว่าในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ใบหน้าที่ขาวซีดกลับยังคงความน่าเกรงขามอยู่

“นั่นมันอะไรกันแน่มีคนกำลังจะตายอย่างนั้นหรือ?"

“จะเป็นอะไรได้อีกพวกผู้เฒ่าออกมาหาของเก่าโรคกำเริบกระมัง" เด็กหนุ่มที่กำลังร้อนใจแลกำลังโมโหเอ่ยขึ้นน้ำเสียงหงุดหงิด จากนั้นเขาก็สะบัดเสื้อเดินตรงมาที่หลินจื่อเหยา

ที่เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนดูถูกอย่างมากกับท่าทางของหลินจื่อเหยาเมื่อสักครู่ หากไม่ได้ระบายสั่งสอนนางสักหน่อยเขาก็คงยากที่จะทนไหว

เขารีบเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าสะพายของหลินจื่อเหยาจากทางด้านหลังท่าทางรุนแรง “ข้าสั่งให้เจ้าหยุด!"

ทันทีที่โดนกระชากหลินจื่อเหยาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร นางเพียงแค่หมุนตัวกลับมาแล้วยกขาขวาขึ้น

ท่าทางของนางคล้ายกับการยกเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ตั้งใจ

แต่แค่ลูกเตะเดียวกลับทำให้เด็กหนุ่มผู้นั้นกระเด็นออกไปไกลหลายสิบจั้ง

แม่ทัพน้อยไป๋จวินหานเห็นเช่นนั้นก็ผุดลุกขึ้นในทันที

“โครม”

ผู้คนในละแวกนั้นต่างก็งุนงงไปตามกัน

ชายชราที่กำลังนั่งพิงชายอีกคนในช่วงที่สลึมสลือก็ยังสามารถเห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่งนึกว่าตนเองนั้นฝันไป

"เฮ่อฉิงพยุงข้าลุกขึ้น" ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก ชายที่ชื่อเฮ่อฉิงรีบประคองชายชราขึ้นมาแต่ขึ้นได้เพียงเล็กน้อย เขาก็ทรุดลงไปอีก

"นายท่าน..." เฮ่อฉิงตะโกนด้วยความตกใจ

หลินจื่อเหยากวาดสายตามองอย่างสํารวจไปที่ชายชรานางยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าไป ก็มีผู้ดูแลควบคุมตลาดมืดเดินออกมาสามสี่คน แต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่ กำยำน่าเกรงขาม กลิ่นอายกำลังภายในหนาแน่นหลินจื่อเหยาปรายตามองพวกเขา

คนดูแลเหล่านี้ในยามปกติไม่เคยโผล่หน้าเข้ามาจัดการเรื่องราวอันใดเวลานี้ต่างก็ได้เดินเข้ามา หยุดตรงหน้าของหลินจื่อเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ต้องขออภัยที่ทำให้แม่นางตกใจ " พูดจบเขาก็หันไปทางเด็กหนุ่มคนนั้น "ตลาดมืดแห่งนี้ก็มีกฎของการซื้อขาย ของที่ขายออกไปแล้วลูกค้าจะทำอันใดกับมันก็ย่อมเป็นสิทธิ์ของเขา เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยว จากนี้ไปเจ้าห้ามเข้ามาขายของในตลาดมืดนี้อีก”

พูดจบก็หันไปโค้งตัวให้หลินจื่อเหยาอีกครั้งจากนั้นก็ลากตัวเด็กหนุ่มคนนั้นออกไป

ชั่วขณะนั้นชายชราก็หมดสติลงไปจริงๆ เฮ่อฉิงเองก็ตกใจจนเหงื่อไหลออกมาเต็มไปหมด เขาไม่น่าตามใจชายชราผู้นี้จนเกิดเรื่องเลยจริงๆ แล้วเช่นนี้เขาจะทำอย่างไร

ในขณะนั้นเองเฮ่อเฉิงเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะขอความช่วยเหลือจากใครสักคน เขาก็ต้องชะงักไป

เด็กสาวเมื่อสักครู่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา สองขาทั้งยาวทั้งตรง หลังจากที่นางเดินเข้ามาใกล้หน่อยก็นั่งลง ยกมือขึ้นจับชีพจรของชายชรา ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ในที่สุดเฮ่อเฉิงก็ได้สติกลับมา พอเห็นท่าทางของเด็กสาวก็ทั้งตกใจทั้งโมโห เขาตีมือของนางทันทีพร้อมตวาดเสียงดุ "อย่ามาจับนะ เจ้าคิดจะทำอะไร?"

นายท่านของเขาคือผู้ใด เขาเป็นถึงเจ้าสำนักใหญ่ของสำนักฝวูจื้อเชียวนะ ถึงแม้ว่าในยามปกติเขาจะไม่เคยปรากฎกายให้ผู้ใดพบเห็นง่ายๆ ก็เถอะ แต่เขาในฐานะผู้ติดตามก็ต้องคอย

ระมัดระวังเป็นอย่างมาก ถ้าเกิดเรื่องขึ้นใครก็รับผิดชอบไม่ไหว แต่มือของเขาไม่สัมผัสถูกมือของเด็กสาวแม้แต่น้อย ตีลงไปที่พื้นแทนเฮ่อเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก โมโหยิ่งกว่าเดิม “แม่นางเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”

หลินจื่อเหยายังคงลองจับชีพจร “ช่วยชีวิตคน" เฮ่อเฉิงราวกับได้ยินเรื่องตลก

“เจ้าเป็นเพียงสตรีที่อายุยังน้อยเองนะ เจ้าอย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนายท่านทั้งตระกูลของเจ้าก็รับผิดชอบไม่ไหว.."

ในสามสี่แคว้นใหญ่ นอกจากหมอระดับปรมาจารย์ที่มาจากสำนักโอสถไม่กี่คน ใครกล้าพูดว่าจะรักษาเจ้าสำนักได้บ้าง

........