7~ NC**ซูหนี่ 1

7~ NC**ซูหนี่ 1

ซูหนี่หญิงคณิการ่างงาม ปลดเสื้อตัวในเกาะอกสีแดงสดเนื้อบางออกจากกาย ตามด้วยกระโปรงจีบรอบวางพาดยังฉากกั้น เดินออกมาเหลือเพียงตู้โตวติดกายตัวน้อยชิ้นบนล่าง

กายสาวบอบบางดั่งกิ่งหลิวหากอวบอิ่มอย่างสาวสะพรั่งที่ควรเป็น กายร้อนรุ่มท่านทูตเพิ่มพูนมากกว่าที่เคยด้วยฤทธิ์ยากำหนัดจนตาพร่า

เอื้อมมือออกกระชากร่างบางเข้าใต้วงแขนจนล้มลงบนเตียง

“ท่านทูตมิถอดชุดออกก่อนดีหรือไม่เจ้าค่ะ”

มือเรียวส่งขึ้นเปิดสาบเสื้อผาวชั้นในสีขาวด้านหน้าออกจากกัน พยายามเพ่งมองหาแผนที่แต่ยังไม่เห็น

“เจ้าถอดให้ข้า ซูหนี่”

ดวงตาหวานเลื่อนขึ้นสบสายตาสีแปลกคล้ายเทาเข้มขึ้นด้วยฤทธิ์ตัณหา มือเปิดสาบเสื้อออกลูบลงผ่านไหล่กว้างกล้ามเนื้อสีเข้ม

“เหตุใดข้าจึงร้อนเช่นนี้ ราวเป็นไข้”

“ห้องอาจสว่างไปหรือไม่ท่านทูต มิเบาแรงเทียนลง คงทำให้ห้องเย็นขึ้น”

“ไม่ ไม่ต้อง ข้าต้องการเห็นเจ้าชัด ๆ”

เหงื่อท่านทูตออกมากจนชุ่มมือเล็กของซูหนี่ยามลูบกล้ามอกแกร่งด้านบน กายสาวมิเคยต้องมือชาย ครานี้จะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องยอมสละพรหมจรรย์ให้ชายต่างชาติ รูปร่างใหญ่โตกำยำ

“มือเจ้าสั่น”

“เจ้าค่ะ”

ทูตซีเป่ยสลัดเสื้อผาวออกโยนทิ้ง ดึงทึ้งเชือกผูกกางเกงด้านล่างออกแล้วสลัดทุกสิ่งจนหลุดออกหมด

ซูหนี่ผงะออกขยับร่างถอยห่างเมื่อมองเห็นกลางหว่างขาใหญ่โตสีเข้มแข็งชัน

“เจ้ามิเคยเห็นดอกหรือ หอนางโลมของเจ้าสอนเจ้ามาเช่นไร จึงคล้ายหญิงไม่เคยมือชาย”

มือหยาบกร้านลูบผ่านไหล่นวล ดวงตาท่านทูตเลื่อนไล้ราวต้องการสัมผัสเนื้อขาวเนียนมือนี้ โน้มหน้าลงพรมจูบไหล่กลมมน ขยับลงจนถึงปลายนิ้วทาสีแดงชาด ยกขึ้นจูบกลางฝ่ามือ ลากลิ้นสากตวัดนิ้วแล้วเอาเข้าปากดูดขบแผ่วเบา

“ท่านทูต”

“ข้ามีชื่อ”

ซูหนี่มองปากหนายังดูดขบกัดปลายนิ้วหลงใหล ก่อนขยับขึ้นยังข้อมือขาวนวล ยกลำแขนเรียวขึ้นลากลิ้นกระทั่งถึงต้นแขนกลมกลึงแล้วผิวหน้าคมเข้าหาทรวงอกอวบอิ่ม ใช้จมูกดุนถูสูดดมกลิ่นบุปผาหอมกรุ่น

“เจ้าหอมยิ่งนัก ซูหนี่”

“ข้า ข้า”

มือหยาบกอบทรวงอกอีกข้างดันขึ้นเคล้นลงแรงแล้วเลื่อนริมฝีปากเข้าหาตวัดยอดหัวนมสีชมพู

“หัวนมเจ้าสวยยิ่งนัก เล็กดั่งเด็กสาว ป้านใหญ่ดั่งสาวสะพรั่ง ทั้งชูชันเต่งสู้ปากข้า อืมม”

ซูหนี่มองหัวนมหายเข้าไปในปากที่ครอบลงแล้วออกแรงดูด สบสายตาเข้มข้นของทูตซีเป่ย

“เจ้าชอบหรือไม่ซูหนี่”

“ข้า ข้าไม่รู้”

ท่านทูตขยับใบหน้าขึ้นชะโงกเหนือร่างงาม จ้องดวงตาก่อนเคลื่อนลงประกบปากอุ่นร้อนครอบครองปากเล็ก ออกแรงดึงดูดขบเม้ม แล้วแย้มออกด้วยลิ้นหนาสอดใส่เข้าโพรงปาก ตวัดเลียจนทั่วโพรง

“ไยเจ้าอ่อนหัดนักหญิงงาม ส่วนกายข้าร้อนรุ่มจนไม่อาจทานได้ มิรู้ว่าครั้งเดียวจักพอหรือไม่”

“ท่าน ท่านหมายความว่าอะไร”

ทูตเลื่อนกายลงลงหน้าท้องก่อนผงกศีรษะขึ้นสบตา แทรกกายตรงกลางหว่างขา ใช้อกแกร่งเบียนบดเนินสาวอวบอูมไรขน

“พวกเจ้าวางยาข้า ข้ารู้ ฤทธิ์ของมันแม้ไม่แรงมากนัก แต่คงทำให้ลึงค์ข้าแข็งไปสักพักใหญ่”

“ละ ลึงค์ท่าน”

ซูหนี่ขยับร่างหนี แต่คนร่างโตจับเอวแน่นกระชากร่างเล็กเข้าหาใบหน้าคมเข้มที่แทรกมุดลงกลางหว่างขาแล้ว ก้มใบหน้าสูดดมกลิ่นหอมหวาน

“ท่าน ท่าน”

“ข้าชื่อ ราดัล เรียกชื่อข้าสิ”

“ไม่ ไม่ได้ เอะ ท่าน อื้อ อือ”

เสียงหวานขาดหายยามปากร้อนเลื่อนลงแทรกลิ้นแหวกกลีบเนื้อออกจากกันจนกระทั่งปลายลิ้นสัมผัสติ่งเล็กด้านใน ซูหนี่สะท้านทันควัน เคยเห็นแต่พวกนางโลมในหอแดงร้องครางยามแขกลงลิ้น พอได้เจอกันตัวจึงได้รู้ว่าเหตุใดพวกนางจึงต้องร้องคราง

“ดูเจ้าสิ ร่องหวานเล็กยิ่ง อืมม แผล็บ จวนชินอ๋องเล่นตลก วางยาทูตซีเป่ย คงหวังสิ่งใดบางอย่าง”

ซูหนี่บิดกายเร้า กายสาวสะพรั่งงดงาม นมใหญ่สล้างล้นมือแกร่งลงแรงบีบเคล้น

ปากครอบเนินสาวดูดกลืนหิวกระหาย กลิ่นกายสาวโชยขึ้นจนยากห้ามใจ สูดดมกลิ่นยิ่งเกิดกระแสสวาทแรงกล้า ผสมยากำหนัดที่ได้รับ

ท่อนเนื้อกลางหว่างขาทูตลุกโชนแข็งชัน นำพาดท่อนขาเรียวงามเสียดสีให้หญิงใต้ร่างรับรู้ถึงไอร้อน

ส่งนิ้วเปิดกลีบแหวกออกจ้องมองร่องงามตรงหน้า ทั้งเล็กและสีสด กลีบทั้งสองข้างบอบบางยิ่ง

“เจ้าสวยยิ่งกว่าหญิงใด และกายข้าร้อนรุ่มไม่อาจหักห้ามท่อนลึงค์นี้ได้”

ลิ้นสากลากขึ้นทีละน้อยก่อนตวัดเบาบนเม็ดและเริ่มถี่รัว ส่งเสียงครางในอกยามน้ำหวานเอ่อล้นตามธรรมชาติออกมาจากร่องรัก เตรียมพร้อมสำหรับร่างเล็กให้สอดใส่เรียบลื่น

นิ้วแกร่งหนาใหญ่เสียบเข้ารูขยับเสือกหยั่งเชิงดันเข้าจนสุดนิ้ว ปาดลิ้นรอบโคนนิ้วปากทางร่องสวาท

“อื้อ อา อ่า ท่านทูต อา อ๊า”

“เจ้าน้ำหลั่งริน อืมมม แผล็บ ๆ ซู้ดดดด”

ทูตซีเป่ยยิ่งลงลิ้นรัวเร็วต้องการดูดกลืนน้ำหวานนี้เข้าลงคอให้มากที่สุด ครอบปากดูดแรงขยับนิ้วเร่งรัด

“อ่า ท่านทูต อา อ๊าส์ ไม่ อื้อออ”

ซูหนี่หลับตาแน่น เนื้อกายสาวราวไม่ใช่ของตนมิอาจบังคับได้ เพียงปล่อยไปตามครรลองที่ชายกลางหว่างขาต้องการให้เกิด

รับรู้ถึงนิ้วแสนสากระคายยิ่งสอดใส่ในร่องสวาท ภาพต่างๆ ในหอนางโลมหลั่งไหล เสียงครวญครางของหญิงคณิกาและชายมากกามทุกคน

“เจ้าแคบนักราวกับมิใช่หญิงคณิกา อืมม แผล็บ ๆ”

ทูตตวัดลิ้นปลอบประโลมครั้งสุดท้ายก่อนเลื่อนกายขึ้นหาสาวงาม ขยับถอนนิ้วออกจากร่องรัก ปาดน้ำสวาทลงหัวนมแล้วลากลิ้นกวาดไล้

“มองข้าสิ หญิงงามซูหนี่ เจ้าชอบมากใช่หรือไม่ ข้าอยากทำให้เจ้าสุขสมจนติดใจ ให้เจ้ามิอาจลืมข้า”

ปากหนาเลื่อนขึ้นพรมจูบซอกคอขบเม้มลำคอระหงที่แอ่นโค้งรับความร้อนรุ่มของทูตซีเป่ย มือเข้มดึงเชือกตู้โตวตัวบนออกโยนทิ้ง เปิดเปลือยสร้วงสล้างอร้าอร่ามเต็มสองเต้า

มือคลึงเคล้นบีบลงแรงตามแรงเสน่หาที่เพิ่มพูน คว้ามือเล็กของหญิงคณิกาลงสู่เบื้องล่างกำรอบท่อนเนื้อยักษ์แกร่ง บังคับรูดขึ้นลงก่อนยืดกายสูงคุกเข่าคร่อมร่างงดงามไว้ กักขังนางอรชรด้วยลำขากำยำทั้งสองข้าง แอ่นสะโพกสอบไปด้านหน้ายามมือเล็กประคองกำรอบเอ็นเนื้อ

“เจ้ารูดให้ข้าแรงขึ้นอีก แม่หญิงงามซูหนี่”

ดวงตารีดั่งหงส์หลุบมองแท่งหยกในมือ แข็งแกร่งแต่อ่อนนุ่มนัก ก่อนเหลือบตาขึ้นสบตาเปล่งปรารถนาจนสีของดวงตายิ่งแปลกประหลาด ผมหยักศกมัดรวบท้ายทอย เคราเข้มบางเบายิ่งส่งให้ทูตซีเป่ยลึกลับป่าเถื่อน

หัวปลายป้านหยักมนฉ่ำด้วยน้ำสวาทไหลเอ่อออกนอกรูเล็ก