8~ NC**ซุหนี่ 2

8~ NC**ซุหนี่ 2

“ซูหนี่ หญิงคณิกาช่างอ่อนหัด หอนางโลมมิสอนเจ้าดอกหรือว่าควรทำเช่นไรกับลึงค์กายของชายเช่นข้า”

ดวงหน้าหวานแดงซ่านสะเทิ้นอาย ขยับมือเร็วขึ้นจนแท่งเนื้อโป่งพองใหญ่โต ดวงตาเริ่มเบิกกว้างยามเห็นปลายหัวกระดกผงกรับ ทั้งน้ำสีใสไหลออกมากขึ้น

“เจ้าลองใช้ลิ้นกับข้า เลียลึงค์ข้า ซูหนี่”

กายชายขยับขึ้นกระทั่งท่อนขากำยำคร่อมหัวไหล่มนทั้งสองข้าง มือแกร่งจับใบหน้างามไว้ให้อยู่นิ่งขณะเลื่อนสะโพกส่งเอ็นเนื้อสู่ปากกระจับสีชาด

“ข้า ข้า ..”

“เลียให้ข้า ดั่งที่ข้าเลียให้เจ้า”

มือนุ่มขยับกำเลื่อนรูดหัวปลายผงกศีรษะขึ้นส่งลิ้นเรียวเล็กสีสดออกลองแตะบนหัวตรงปากรู

“อืมมม เลียให้ทั่วแม่นางซูหนี่”

ซูหนี่ค่อยกล้าขึ้นตวัดลิ้นเล็กปากหัวให้ปลายลิ้นเล็กแตะรูถี่สังเกตกายชายด้านบนสะท้านเฮือกตรึงใบหน้านางแน่นขึ้น

“ท่านชอบให้ทำเช่นนี้หรือท่านทูต”

“เรียกข้า ราดัล”

“ราดัล ท่านชอบให้ข้าใช้ลิ้นเช่นนี้ และเยี่ยงนี้”

ลิ้นชั่วร้ายตวัดเลียแรงขึ้นปาดลงด้านข้างหัวเห็ดจนถึงรอยหยักขอบแตะเบาขอบเส้นสองสลึง ชูเอ็นยักษ์ตั้งขึ้นเลื่อนลิ้นลากลงจนถึงโคนพุ่มขนดกหนา ลากกลับจนถึงปลายอีกครั้ง

“ข้าชอบมากแม่นางซูหนี่ อมให้ข้า ดูดข้า แม่หญิงคณิกา”

ปากเล็กสีชาดแดงระเรื่อเปิดกว้างยอมรับหัวบานดั่งเห็ดเข้าสู่ปาก มือแกร่งตรึงร่างเล็กไว้ดันสะโพกสอบเข้ากระทุ้งลงออกแรง

“อ่า อ๊า ซูหนี่คนงาม”

ทูตซีเป่ยดันกายแกร่งท่อนเนื้อดุ้นใหญ่สีเข้มดั่งสีลำตัวเข้าโพรงปากเล็กจนเกือบสุดแล้วถอนออกเชื่องช้า รูดจนเสียวสะท้านทั้งลำ ดันลงใหม่ทำซ้ำอีกหลายครั้งจนนางคุ้นชิน จากนั้นแรงดันเริ่มถี่และกระทุ้งเข้า โน้มกายไปด้านหน้าส่งสะโพกลงตอกเข้าปาก

“ซี้ดด ซูหนี่ ดูดให้ข้า แรงอีก อ๊าส์”

หญิงคณิกาใต้ร่างแม้มิเคยทำมาก่อนแต่ยังพอได้เห็นเรียนรู้มาบ้าง วิธีการไม่ง่ายแต่ไม่ยากจนเกินไป เปิดปากเล็กกว้างอมจนสุดโคน น้ำลายไหลทะลักรอบปาก

“ข้าร้อนขึ้นอีก ยากำหนัดเจ้าออกฤทธิ์เต็มที่แล้วจนข้าไม่อาจกลั้นได้ไหว”

กายแกร่งดึงถอนจากปากงาม ดึงร่างสาวงามขึ้นนั่งโน้มหน้าลงจูบแลกลิ้นแล้วพลิกร่างลงนอน จับซูหนี่ขึ้นนั่งคร่อม

“สวมข้าซูหนี่ เร็ว ท่อนลึงค์ร้อนจนไม่อาจต้านแล้ว”

ร่างเล็กพยายามคร่อมขาเรียวลงกลางลำตัวใหญ่โต แต่ยังไม่ทันใจเพราะฤทธิ์ยา มือเข้มกำรอบเอวดันร่างเล็กลงแล้วกระทุ้งขึ้น

“ไม่ มันไม่เข้า อา อ่า ไม่ไหวแล้ว”

ฤทธิ์ยาเพิ่มขึ้นจนแรงเต้นชีพจรรัวกระหน่ำ มองภาพบอบบางอวบอิ่มด้านบนกระหายหิวโหย มือหนึ่งตะโบมนมเนื้อนิ่ม อีกมือกำรอบเอวดันร่างเล็กลง แต่หัวถอกยังมิอาจเข้าได้

“รูเจ้าเล็กเกินไป”

“อุ๊ย ท่าน อื้อ”

ทูตซีเป่ยจับพลิกร่างอีกครั้ง กอดรัดให้นางลงนอน แล้วยืดกายคุกเข่าดันต้นขาขึ้นเปิดกว้างจนมองเห็นทุกสิ่ง ใช้มือเปิดทางสวาทออกกว้าง อีกมือจับท่อนเนื้อยักษ์ให้ตรงทางเข้า ดันสอดใส่

“อื้อ เจ้าแคบยิ่ง อ่า แต่ ข้ามิอาจต้านกระแสยาแล้ว ต้องเสียบเจ้าเดี๋ยวนี้ อ่า อ๊า”

“โอ๊ย ท่านทูต ข้าเจ็บ เบาหน่อยเจ้าค่ะ”

ดวงตาสีแปลกประหลาดเบิกกว้างยามหัวถอกมุดเข้าทางแสนแคบ เสือกกายดันเข้าจนเจอเยื่อบางพรหมจรรย์เล็กแต่แน่นหนาภายใน

แต่ด้วยฤทธิ์ยากำหนัดและกระแสพิศวาสร้อนแรงยิ่ง ทำให้ทูตชายเดินหน้ากระแทกท่อนเนื้อเข้าอย่างแรงจนเยื่อฉีกขาดทันที

“เจ้าเป็นหญิงบริสุทธิ์ อา ชินอ๋องช่างรู้ใจ ส่งหญิงพรหมจรรย์ให้ข้า”

ร่างแกร่งเสือกกายเข้าผ่านเยื่อจนสุดมิดโคน มิรั้งรอให้นางคณิกาได้ปรับตัว เริ่มส่งแรงกระทุ้งเสยด้วยแรงชายร่างใหญ่

ตับ ตับ ตับ

“โอ๊ย อื้อ อา เจ็บ ราดัล ข้าเจ็บ”

“อีกนิด ซี้ดด แคบนัก เสียวนัก อ่า อ๊าส์”

มือใหญ่กำต้นขางามแน่น เปิดกว้างอีกเพื่อเสือกร่างใหญ่โตเข้าตรงกลางหว่างขา มองกลีบร่องสวาทเปิดออกเป็นพลูกว้างตามรูปท่อนลำสีเข้มตัดสีชมพูระเรื่อปากทาง

ทางสวาทรักแสนเล็กขึ้นสียามโดนชำแรก ปีกกลีบขยับไหวไปกับลำใหญ่รูดเข้าออก  ดวงตาคมกล้าเพ่งจ้องใจเต้นรัว ยามแรงกระแทกเข้าทางรัก เลื่อนมือเปิดทางใช้นิ้วกดติ่งสวาท

“อ่า ท่าน”

“หายเจ็บหรือยังซูหนี่คนงาม”

“เจ้าค่ะ ดี ดีขึ้นมากแล้ว อื้อ อึก อึก”

กายสาวถูกกระทั้นแรงขึ้นเมื่อสิ้นเสียงหวานนุ่ม ร่างเล็กสะเทือนศีรษะโยกคลอน กายเลื่อนไถลกับฟูกแดงหนานุ่ม ดวงตาพร่าเลือนเห็นภาพโคมไฟไหวระรัวจากแรงกระทุ้ง

ชายหนุ่มร่างใหญ่โตชาวซีเป่ยดั่งหมาป่าร้าย ยากำหนัดเริ่มออกฤทธิ์เต็มที่จนยากควบคุม มือแกร่งจับข้อเท้าเปิดกว้างกระหน่ำท่อนเนื้อเข้าทางสวาทราวคนกระหายอดอยากสาวงาม

ลำเนื้อสีเข้มแหวกร่องเล็กจนเกือบฉีก แต่เพราะมีน้ำหวานหล่อลื่นบ้างจึงพอทำเนา กล้ามเนื้อหน้าอกขยับตามจังหวะหัวใจ เหงื่อโทรมกายไหลลงรวมสู่หน้าท้อง

อีกมือกำขยำเนื้อหน้าอกจนบอบช้ำขึ้นรอย ส่งสะโพกแกร่งกระแทกกระทั้นสุดแรง

“ข้าใกล้แล้ว อ่า ซูหนี่คนงาม อืมมมม อ่า อ๊าส์”

แรงส่งแน่นเบียดจนโคนมิดเนื้อร่องสาว กายชายบดเป็นวง ไรขนสากระคายยิ่งทำให้เนื้อสาวรับรู้ ซูหนี่ถูกเปิดชำแรกความสาว กายบิดเร่าสั่นสะท้านกระตุกขึ้นคราวสุดท้ายยามลำใหญ่หยุดนิ่งในร่องสวาท

หัวถอกผงกหัวกระตุกปลดปล่อยน้ำกามสีขาวพุ่งเข้าทางรักจนเต็มปรี่

“อ่า อ๊าส์ ซูหนี่ ข้าหลั่งออกมาแล้ว”

มือแกร่งกำข้อเท้าแน่นบีบจนนางเจ็บ หยุดกดแน่นเบียดเนื้อสาวก่อนค่อยถอนท่อนเนื้อออก ขยับถอยห่างมองร่องสวาทฉ่ำน้ำหวานหยาดเยิ้ม น้ำกามขาวขุ่นไหลออกปะปนน้ำสวาทหญิงคณิกาพร้อมหลักฐานความบริสุทธิ์สีแดงระเรื่อรวมกัน

ซูหนี่นอนนิ่งลืมตาเพ่งพิศโคมไฟสีแดงข้างเตียงที่หยุดนิ่งลงแล้ว หลังจากทุกอย่างผ่านพ้น ฟูกนุ่มข้างตัวยุบลงยามกายแกร่งทิ้งตัวเคียงข้าง ยกมือตวัดร่างงามเข้าหาตัว

“ยายังไม่หมดฤทธิ์ แต่ข้าให้เวลาเจ้าอีกพัก ร่องสวาทเจ้าต้องเว้นช่วงเวลาหนึ่งก่อนเริ่มกันใหม่”

“ชั่วเวลาหนึ่ง?”

“แต่คงไม่นานนัก สักหนึ่งเค่อ[1]คงเพียงพอ”

“หนึ่งเค่อ?!”

“ดูท่าทางเจ้าสิ เป็นหญิงคณิกาที่ไร้เดียงสานัก”

“ข้า ข้ามิได้ขายตัว เป็นเพียงอี้จี้[2] ขายความสามารถขับร้อง ท่องกาพย์กลอนเท่านั้น”

“ข้าเดาเอาว่า ชินอ๋องคงต้องการแผนที่ซีเป่ย ถึงได้ลงทุนมอบความงามบริสุทธิ์นี้แก่ข้า แต่ชินอ๋องคงไม่นึกว่ากายข้าแข็งแกร่งนัก ยากำหนัดน้อยนิดออกฤทธิ์เพียงให้ลึงค์ข้าขยายใหญ่ทนนาน มิได้ทำเอาข้าหมดแรงสลบไสล”

ซูหนี่ขยับกายถอยห่างจ้องมองดวงตาพยัคฆ์นอนอมยิ้ม

“ท่าน ท่านไม่โกรธหรือ”

“โกรธงั้นหรือ จะโกรธไปไยในเมื่อหากเป็นข้าคงทำเช่นกัน แล้วที่สำคัญ ข้ากลับได้กุหลาบงามมาเคียงข้างร่วมหอ ทั้งยังเป็นกุหลาบแรกแย้มมิมีชายใดได้แตะต้อง ข้าย่อมไม่โกรธ ซ้ำยังนึกขอบคุณชินอ๋อง ส่วนแผนที่ ข้ามิใช่พวกปัญญานิ่มสมองกลวงจึงได้นำติดตัวมาด้วย”

ซูหนี่เบี่ยงกายหนีเมื่อลำแขนรัดแน่นเข้าดึงนางเข้าหากายแกร่งอีกครา

“เวลาหนึ่งเค่อหมดแล้ว ซูหนี่หญิงคณิกาแสนงามของข้า”

ร่างอรชรถูกดึงตรึงไว้เบื้องล่างอีกครา มองลำแกร่งขยายขึ้นต่อหน้าก่อนมุดหายเข้าร่องเล็กเบื้องล่างพร้อมอาการอึดอัดคับแน่น

[1] 15 okmu

[2] หญิงคณิกาที่ไม่ขายตัว หากแต่ชายความสามารถ