05

“จาริลปล่อยสิวะ ปล่อย! ได้สติสักทีสิ!” วินตาที่อารมณ์ขาดผึงหันกลับไปใช้มือฟาดเข้าที่ใบหน้าของร่างสูงที่กำลังดึงกายเธอให้กลับไปหา

ชายหนุ่มชะงักเพราะความเจ็บที่ได้รับ ทำให้แขนของวินตาลื่นหลุดออกจากกำมือนั้นได้ชั่วขณะแต่ไม่ทันไรร่างบางก็ล้มลงกับพื้นข้างเตียงด้วยอาการเสียหลัก ทำให้ต้นขาขวาของเธอถูกเศษกระจกทิ่มเข้ามาทะลุขากางเกงยีนส์

หญิงสาวอ้าปากค้าง รู้สึกเจ็บจนเสียงหาย อยากจะรีบลุกขึ้นจากพื้นแต่ก็ทำไม่ได้ เธอยังคงมองขากางเกงที่มีเลือดซึมชื้นออกมาอย่างน่าใจหาย

เพราะร่างรุ่นพี่ได้รับบาดเจ็บจนลุกขึ้นไม่ไหวนั่นเองจึงกลายเป็นโอกาสให้จาริลฉุดร่างที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมานอนหงายหลังลงบนเตียงนอน ก่อนจะทำการปิดทางหนีทีไล่ด้วยวงแขนแกร่งที่กักขังอีกคนไว้ไม่ให้หนีรอดออกไปได้

ยามนี้เรี่ยวแรงครึ่งหนึ่งของวินตาหายไปพร้อมกับความเจ็บปวดจากบาดแผล ส่วนอีกครึ่งที่เหลืออยู่ก็กำลังถูกร่างสูงสูบเอาไปด้วยรสจูบฝาดเลือดที่แสนเจ็บปวดทรมาน

ไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องกลืนเลือดของตัวเองที่เกิดจากการถูกใครอีกคนขบกัดริมฝีปากด้านในจนเป็นแผล เลือดรสขมเค็มค่อยๆ ไหลลงคอเมื่อลิ้นของคนด้านบน

ถูกส่งผ่านมาพร้อมรสจูบอันแสนดุเดือดที่วินตาไม่เคยปรารถนา

นอกจากร่างที่หายใจติดขัดเป็นระยะนี้จะถูกช่วงชิงริมฝีปากไปเป็นที่เรียบร้อย ร่างกายส่วนบนก็เริ่มถูกร่างที่หายใจหอบถี่รุกล้ำไปยังส่วนต่างๆ มือหนาล้วง

ผ่านเข้าไปใต้เสื้อผ้า ลูบไล้ทรวงอกสั่นสะท้านเพราะการกระทำอันหยาบโลนของจาริล

จาริลฉุดร่างของวินตาขึ้นนั่งโดยไม่ยอมละริมฝีปากไปจากวินตาเลยแม้แต้วินาทีเดียว มือหนาจับเสื้อหนังของวินตาถอดออกอย่างรุนแรงและรวดเร็วจนเจ้าของร่างซวนเซไม่ทันขัดขืนการกระทำดังกล่าว

วินตารู้ดีว่าจาริลจะไม่ถอดออกเพียงแค่นั้น แต่ตัวเธอเองก็ขัดขืนได้เพียงไม่นาน สุดท้ายร่างกายท่อนบนของเธอก็เปลือยเปล่าในที่สุด เสื้อทุกตัวของเธอถูกโยนทิ้งลงไป

กองบนพื้นห้องไม่เป็นทาง และสิ่งที่กำลังจะตามไปนั้นคือกางเกงยีนส์ตัวเก่งของเธอ

“อื้อออ!!”

วินตาพยายามผันหน้าหนีเพื่อให้หลุดพ้นจากการถูกจาบจ้วงริมริมปาก ทว่ามือข้างหนึ่งของอีกคนก็จับศีรษะของเธอไว้ บังคับให้มันจดจ่ออยู่กับริมฝีปากของตน

ส่วนมืออีกข้างหนึ่งนั้นก็มิได้เว้นว่าง พอเสร็จจากการปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นบนของตนเองจนหมดสิ้นแล้ว มันก็ไล่ปลายนิ้วไปยังหัวเข็มขัดแล้วถอดออกด้วยความรีบร้อน

วินตาหวังให้มือทั้งสองข้างของเธอทำประโยชน์อะไรได้บ้าง แต่ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งการกระทำของคนด้านบนได้อยู่ดี เมื่อมันไม่สามารถห้ามปรามมืออีกข้างของจาริลไว้ได้เลย

“เฮ่อออ” จาริลถอนหายใจยาวเป็นครั้งแรกหลังจากผละออกจากวินตาที่สำลักลมหายใจไปหลายต่อหลายครั้ง

ศีรษะของหญิงสาวเอนซบลงหมอนเมื่อปราศจากฝ่ามือที่คอยบังคับแรงกดให้ยอมรับจุมพิตอันร้อนแรง วินาทีนี้ร่างขาวงามจึงได้รับอิสระเพียงช่วงเวลานั้นๆ แต่มันไม่ได้มากพอที่จะให้เธอดิ้นรนขัดขืน มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำสำหรับการหยุดพักเพื่อเอาอากาศหายใจ

จาริลทาบทับริมฝีปากลงมาที่เธออีกครั้ง ขณะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเอง...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ก๊อก ก๊อก ก๊อก…

“แมน...” วินตาเอ่ยชื่อคนที่เธอคาดเดาไว้ พลันความรู้สึกกลัวก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาท่ามกลางบรรยากาศอันน่าหวาดวิตก

หากชายหนุ่มกลับมาแล้ว ตอนนี้คนอื่นๆ ก็คงจะกลับมาถึงด้วยเช่นกัน เธอจะปล่อยให้พวกนั้นเห็นเธอในสภาพนี้ไม่ได้เด็ดขาด

“พี่วินนี่ ริลอยู่นั่นไหม?”

“รำคาญว่ะ”

จาริลบ่นงึมงำขณะโยกสะโพกดันบั้นท้ายของวินตาอย่างเพลิดเพลินไม่สนใจสิ่งใด หากแต่เจ้าของเรือนร่างที่บอบช้ำกำลังร้อนรนและหวาดกลัว หากอีกฝ่ายที่อยู่ข้างนอกนั่นเปิดประตูเข้ามาเห็น เธอกับจาริลจะอธิบายเจ้าพวกนั้นว่าอย่างไร

เพราะเรื่องมันน่าอายเกินกว่าจะอธิบายได้ วินตาจึงไม่คิดจะขอความช่วยเหลือจากใครทั้งสิ้น ขอเพียงแค่ทุกคนไม่รู้เรื่องนี้เพียงเท่านั้นมันก็ดีพอแล้วสำหรับเรื่องแย่ที่

เกิดขึ้น โชคดีที่จาริลเงียบไม่สนใจสิ่งใดนอกจากการกระทำของตน หากอีกฝ่ายเผลอพูดสิ่งใดที่ไม่สมควรออกมาในยามนี้ล่ะก็ พวกเธอทั้งคู่อาจตกที่นั่งลำบาก

“... แมน”

“เรียกชื่อใครกัน... ครางต่อสิ หยุดทำไม...” จาริลบ่นเสียงเบาพร้อมกับกลั่นแกล้งร่างบางด้วยการบีบยอดอกทั้งสองข้าง และมันเรียกเสียงครางหวิวจากวินตาได้ผลเป็นอย่างดี

“อะ”

“พี่วินนี่?”

“อ๊ะ แมนอย่าเข้ามานะ!”

“ทำไมล่ะครับ?”

“ริลอยู่กับเรา เขาหลับไปแล้ว”

“นั่นร้องไห้เหรอ เสียงฟังดูไม่ค่อยดีเลย”

“ชะ ใช่ เราทะเลาะกับริลน่ะ"

“แล้วริลเขา...”

“เขา... เขาเมา หลับแล้ว ให้เขานอนที่นี่นะ”

“เอางั้นก็ได้”

อีกฝ่ายจากไปแล้ว ไปตามความต้องการของวินตา ถ้าหากเธอยอมอับอายต่อหน้ารุ่นน้อง เธอก็คงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ต่อไปหรอก

วินตาหันไปมองใบหน้าของจาริลด้านหลังแล้วภาพทุกอย่างก็เริ่มพร่ามัว...

นี่เธอกำลังจะร้องไห้อีกแล้วหรือ

หญิงสาวหันกลับมาซุกใบหน้าลงกับหมอนแล้วร้องไห้เสียงแผ่วเบา ในหัวมีแต่เพียงความเจ็บปวดในคํ่าคืนนี้จนไม่อาจหยุดยั้งความเสียใจที่เข้าเล่นงานตนเองได้

และมันจะกลายเป็นความทรงจำที่ทำให้เธอเจ็บปวดไปอีกนานแสนนาน

ถ้าวันพรุ่งนี้จาริลตื่นขึ้นมาพบเธอ อีกฝ่ายจะเสียใจเหมือนที่เธอเสียใจหรือเปล่า?

ถ้าวันพรุ่งนี้เธอตื่นขึ้นมาพบจาริล เธอจะยอมอภัยให้อีกฝ่ายได้ไหม?

วินตายังไม่รู้คำตอบ เธอรู้เพียงว่าถ้าวันพรุ่งนี้มาถึง ความสัมพันธ์ของเธอกับจาริลจะไม่มีวันเหมือนเดิม

“ริล! พี่วินนี่! นี่! ตื่นกันยังงงงง ออกมากินข้าว!”

“ริล! พี่วินนี่!”

“ริล!!”

“ริล!!!”

“ฮื่อออ”

ชายหนุ่มถอนลมหายใจร้อนออกมาเมื่อถูกรบกวนการนอนหลับ แท้จริงแล้วร่างสูงยังต้องการนอนต่ออีกสักพัก แต่เพราะเสียงเรียกที่หน้าประตูห้องนอนเป็นดั่งนาฬิกาปลุกอย่างดีให้กับคนที่หัดนอนตื่นเช้าอย่างเป็นนิจทว่าวันนี้กลับตื่นสายกว่าทุกวัน

จาริลจึงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ทันทีที่ทำเช่นนั้นร่างสูงก็ถึงกลับล้มตัวลงนอนอีกครั้งพลางยกมือขึ้นกุมขมับทั้งสองข้าง ศีรษะของเขาปวดตุบจนทำให้ลืมตา

แทบไม่ขึ้น แต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ยังพยายามหย่อนกายลงจากเตียงนอนจนสำเร็จ

ทว่าทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสลงบนพื้นห้อง วัตถุแหลมคมขนาดเล็กก็ทิ่มเข้าที่ปลายนิ้วของเขาจนต้องรีบชักเท้ากลับ จาริลหลุบตามองพื้นห้องในยามนี้ก็ให้รู้สึกแปลกใจ ก่อนจะเกิดความสงสัย

เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้น และทำไมเขามาอยู่ในห้องนอนของรุ่นพี่ที่มีสภาพเละเทะแบบนี้

สายตาของจาริลเลื่อนมองไปไกลมากขึ้นพลันพบกับเสื้อแจ๊กเก็ตที่ถูกถอดทิ้งไว้ เขาจำได้ทันทีว่านั่นเป็นเสื้อของใคร

ชายหนุ่มทำท่าจะลุกขึ้นยืนและวินาทีนั้นเจ้าตัวก็พบว่าร่างกายของตนเองเปลือยเปล่า มิหนำซ้ำบางส่วนบนร่างกายยังเปรอะเปื้อนคราบอสุจิและคราบเลือด

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!

จาริลหันกลับไปมองด้านหลังบนเตียงนอนของรุ่นพี่แล้วพบกับร่างที่กำลังนอนหลับ

ทว่า...

ร่างเปลือยเปล่าของรุ่นพี่... เติมไปด้วยรอยจูบสีกลีบกุหลาบและคราบของเหลวขุ่น

“พี่วินนี่...”

จาริลครางชื่อนั้นออกมาด้วยความรู้สึกที่แสนหนักอึ้ง นัยน์ตาเบิกกว้างขณะมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย และในบรรดาความรู้สึกทั้งหมดนั้นมีเพียง

ความรู้สึกเดียวที่ชัดเจนมากที่สุดในยามนี้

กลัว

คำที่เข้าใจได้ง่ายแต่กลับยากที่จะเผชิญผ่าน นาทีนี้จาริลไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาควรจะทำเช่นไร

เขาไม่รู้... ไม่รู้แม้กระทั่งตัวเองมีอะไรกับรุ่นพี่