07

“ถ้ามึงทำอะไรไม่ดีกับพี่เขา ก็แค่ขอโทษและไม่ทำมันอีก พี่วินนี่ใจดีจะตาย ทำไมเขาจะไม่ให้อภัยล่ะจริงไหม กูไม่รู้หรอกนะว่าตอนเมามึงทำอะไรลงไปบ้าง แต่เขาต้องเป็นห่วงมึงมากแน่ๆ”

“พี่วินนี่จะมาห่วงกูทำไม กูไม่ควรให้เขาห่วงด้วยซ้ำ”

“นั้นสินะ เราก็โตๆ กันแล้วแท้ๆ ไม่สมควรทำเรี่องให้ใครต้องเป็นห่วง”

“กูขอโทษ...”

“ค่อยพูดตอนเขาตื่นมาเถอะ แล้วก็เตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ เพราะเราจะคุยกับมึงเรื่องเมื่อคืนนี้"

แม้นเมืองหันกลับไปมองร่างบนเตียงด้วยสีหน้าที่แสดงความเครียดเล็กน้อย เห็นใบหน้าซีดเซียวเช่นนั้นก็พาลไม่อยากปลุกอีกคนให้ตื่นขึ้นมาในตอนนี้ด้วยเป็นห่วง

อยากให้นอนพักต่ออีกสักหน่อย

สงสัยเมื่อคืนที่ทะเลาะกับจาริลคงจะหนักมากแน่ๆ

คิดแล้วก็หันไปมองใครอีกคนอย่างคาดโทษ คนที่ทำความผิดด้วยการหนีซ้อมไปดื่มเหล้าแล้วยังเมากลับมาก่อเรื่องทะเลาะกับรุ่นพี่ร่วมค่ายอีกหนึ่งกระทง ด้วยนิสัยที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเครื่องดื่มมึนเมาอยู่แล้วของแม้นเมือง ทำให้เขาอดรู้สึกแย่ต่อจาริลไม่ได้ ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่รู้สึกแย่ เขาเชื่อว่าหากเพื่อนอีกสองคนมาเห็นสภาพรุ่นพี่ตอนนี้ก็คงรู้สึกแย่เช่นเดียวกัน

“แล้วจะยืนอยู่ทำไม กลับห้องมึงไปได้แล้ว”

“คือ... กูอยากรอให้พี่วินนี่ตื่นมาก่อน ถ้าไม่ได้ขอโทษเขาเช้านี้กูทำอะไรต่อไปไม่ได้แน่ ขอกูอยู่กับพี่วินนี่ตามลำพังได้ไหมวะ” จาริลเอ่ยขออย่างจนใจ เมื่อการรอคอยไม่ช่วยให้ใจสงบลงเลย เช่นนั้นเขาคงต้องเผชิญหน้ากับความกลัวครั้งใหญ่ในอีกไม่ช้า

แต่ก็นั้นแหละ เขาหนีมันได้ที่ไหน

“ให้พี่วินนี่นอนต่ออีกห้านาทีแล้วค่อยปลุกเขานะ”

แม้นเมืองกล่าวเพียงเท่านั้นแล้วเดินออกจากห้องไปรวมตัวกับเพื่อนคนอื่นๆ แต่วินาทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ฝ่าเท้าของเขาก็ชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกหา

จาริลเกือบจะเรียกแม้นเมืองไว้ไม่ทัน

“เดี๋ยวก่อนแมน”

“ว่าไง?” เจ้าของชื่อเหลียวหลังไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงพลางหันมาสบตากับเขา

จาริลยังคงความรู้สึกผิดไว้บนใบหน้าดังเดิมไม่จางหาย ชายหนุ่มเริ่มเอ่ยคำถาม ก่อนจะรู้สึกละอายใจในตนเองเป็นที่สุด

“ถ้าจะง้อพี่วินนี่ ต้องทำยังไง?”

“เรื่องแค่นี้เอง ก็แค่คุยกันแบบจริงใจเหมือนที่มึงเคยทำไง”

แม้นเมืองท้าวความไปถึงเหตุการณ์เมื่อปีที่แล้ว เมื่อครั้งที่วินตาโกรธจาริลเกี่ยวกับคำพูดประโยคหนึ่งในขณะที่พวกเขากำลังร่วมงานเลี้ยงของบริษัท ครั้งนั้น หลังจากริลรู้ตัวว่าตนเป็นฝ่ายผิดและไม่สมควรใช้คำพูดด้วยอารมณ์ ชายหนุ่มก็เข้าไปปรับความเข้าใจกับรุ่นพี่ในภายหลัง

“แต่นี่มันไม่เหมือนกัน”

“มันจะต่างกันตรงไหน”

แตกต่างสิ

เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่เหมือนกับเหตุการณ์ครั้งนั้น

เขาเคยทำร้ายรุ่นพี่ด้วยคำพูดที่ไม่คิดถึงจิตใจคนฟัง แต่กับคราวนี้ความผิดนั้นหนักหนาสาหัสนัก

“มึงรู้จักพี่วินนี่มานานมากกว่ากูเพราะเข้าบริษัทมาฝึกเป็นศิลปินพร้อมๆ กัน มึงอาจจะรู้วิธีง้อพี่เขาให้สำเร็จก็ได้”

“เอาจริงๆ กูก็ไม่รู้หรอกนะ เท่าที่รู้จักกันมา กูไม่เคยเห็นพี่วินนี่โกรธใครเลย”

คำตอบที่ได้รับทำให้คนฟังก้มหน้ามองพื้นอย่างใช้ความคิด ทั้งที่อาการปวดหัวยังเข้าเล่นงานไม่จางหาย แต่ยามนี้คงไม่มีอะไรเล่นงานเขาได้ดีเท่ากับร่างที่นอนนิ่งบนเตียงนั้นอีกแล้ว จาริลได้แต่นั่งรอรับการลงโทษและคิดว่าบางทีรุ่นพี่อาจจะทำมากกว่าโกรธเขาก็เป็นได้ เขาอาจจะถูกเอาคืนด้วยการทำร้ายร่างกาย แต่ทั้งหมดนั้นเขาจะยอมรับ เขาจะไม่หลีกหนีมัน

เขายอมทั้งหมดแล้ว ถ้ามันจะทำให้รุ่นพี่ยกโทษให้ เขาอยากบอกให้อีกฝ่ายรู้เหลือเกินว่าเขาเสียใจให้กับการกระทำของเขามากแค่ไหน

“ถ้ามึงขอโทษวินนี่อย่างจริงใจ กูว่าเขาต้องให้อภัยมึงแน่”

จาริลเดินตามไปปิดล็อคประตูห้องทันทีที่แม้นเมืองออกไปแล้ว เขาขังตัวเองให้อยู่กับวินตาแค่สองคนภายในห้องที่ไม่เหลือความทรงจำของเขาเลยสักนิด

“พี่วินนี่คงไม่อยากคืนดีกับกูหรอก”

แม้นเมือง มึงคิดผิดถนัดแล้วล่ะ

แม้นเมืองจากไปแล้ว แต่ชายที่ยังอยู่อีกหนึ่งคนกลับไม่ยอมลุกขึ้นไปอาบน้ำ ชายหนุ่มไม่มีกระจิตกระใจจะออกไปทำงานด้วยซ้ำ ในหัวของเขายังมีแต่เรี่องที่ทำไว้กับรุ่นพี่จนไม่สามารถหยุดคิดได้

จาริลลุกขึ้นนั่งลงบนเตียงของวินตาที่ตั้งอยู่ติดฝาผนัง เขาต้องทำใจอยู่นานกว่าจะรวบรวมความกล้าปลุกอีกฝ่าย ทว่าผลลัพธ์ที่ได้ก็คือความเงียบงัน

รุ่นพี่ยังคงหลับไม่ตื่นจนจาริลต้องเปล่งเสียงเรียกดังมากขึ้นกว่าเดิมก่อนที่เสียงเรียกชื่อนั้นจะเริ่มดังขึ้นเรี่อยๆ เมื่อร่างบางดูไม่มีทีท่าว่าจะตื่น