บทที่ 18

           หลังจากชีคอัมรานและแม่เฒ่าเดินจากไป พันไมล์นั่งมองหน้าคนสนิททั้งสองของท่านชีคอยู่ภายในห้องรับรอง เธอชวนพวกเขาคุยอยู่ครู่ใหญ่ แต่สมองเจ้ากรรมก็ยังไม่อาจลบเลือนคำพูดสุดท้ายของชีคอัมรานได้ เธอจึงเอ่ยขอตัวออกมาชมความงดงามของวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เพื่อหวังให้หัวสมองปลอดโปร่ง

            แต่หลังจากเดินชมห้องนั้นห้องนี้อยู่สักพัก พันไมล์ก็เริ่มรู้ว่าตัวเองหลงทาง เพราะถ้าจำไม่ผิดเธอเดินเข้าประตูนี้ซึ่งคิดว่าเป็นทางออกมาสองครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่ใช่ทางออกอยู่ดี คราวนี้เธอจึงตัดสินใจเลือกเดินไปอีกทาง ฉับพลันสายตาก็หันไปเห็นประตูบานหนึ่ง จึงเดินตรงไปที่ประตูบานนั้นและเปิดมันออก

            พันไมล์พบห้องกว้างใหญ่ซึ่งถูกตบแต่งอย่างวิจิตรและดูน่าเกรงขาม เธอคาดเดาว่าห้องนี้น่าจะใช้สำหรับประกอบพิธีอะไรบางอย่าง หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั้นอย่างช้าๆ พร้อมกับมองไปรอบห้องด้วยความสนใจ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยืนตรงหน้าแท่นศิลา ซึ่งตั้งเด่นตระหง่านอยู่ภายในห้องแห่งนั้น หญิงสาวเงยหน้ามองรูปปั้นประติมากรรมอันสวยงามวิจิตรที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของรูปปั้นนั้นยิ้มแย้มแลดูเป็นเทพที่ใจดี

            “นี่สินะองค์เทพีรีฮานน่าที่พี่แทนเคยเล่าให้ฟัง พระนางทรงเป็นเทพที่งดงามยิ่งนัก”

            แทนไทเคยเล่าว่าชาวบารัซศรัทธาในองค์เทพีรีฮานน่า ซึ่งเป็นเทพผู้ประธานความรักและสันติสุขให้แก่พวกเขา พระนางจึงเป็นที่เคารพสักการะของทุกคนที่นี่ พวกเขาเชื่อกันว่าพระนางเป็นเทพผู้ปกปักรักษา ให้บารัซอยู่กันอย่างร่มเย็นเป็นสุข

            ภายในห้องนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกำยาน หญิงสาวลูบไล้แท่นหินอ่อนที่ใช้สำหรับประกอบพิธีบูชาองค์เทพีรีฮานน่า ในขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกำยานนั้น มือข้างที่สวมสร้อยบังเอิญไปพาดผ่านแสงเทียนที่จุดอยู่ใกล้บริเวณนั้น ทำให้ปรากฏเงารูปพระจันทร์เสี้ยวที่ล้อมรอบด้วยหมู่ดาว

            ตอนแรกหญิงสาวก็นึกว่าตนเองตาฝาด จึงกะพริบตาอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังคงเห็นภาพเดิม นั่นหมายความว่าไม่ได้ตาฝาดหรือคิดไปเอง แต่เธอเห็นสิ่งเหล่านั้นจริงๆ

            ทันใดนั้นเองพันไมล์ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

            “มีผู้บุกรุกเข้ามาในนี้...ทหาร...ทหาร...”

            “ฉันไม่ใช่ผู้บุกรุก” พันไมล์ตอบกลับไปทันที

            “เจ้าเป็นใครเหตุใดจึงเข้ามาในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้โดยมิได้รับอนุญาต”

            เสียงร้องตะโกนนั้น ทำองครักษ์ทั้งสองของชีคอัมราน วิ่งเข้าไปภายในห้องดังกล่าว พร้อมกับชักปืนเล็งไปทางผู้บุกรุก

            “เกิดอะไรขึ้น” แม่เฒ่าโซฟิลาเอ่ยถามทันทีที่เดินเข้ามาในห้องนั้นพร้อมกับท่านชีค

            “ชายผู้นี้บุกรุกเข้ามาในสถานที่แห่งนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตค่ะ”

            พันไมล์ชักสีหน้าไม่พอใจทันที ที่อีกฝ่ายเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นผู้ชาย

            สีหน้าของเธอเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนยกเว้นอัมราน

            “เธอไม่ใช่ผู้บุกรุกแต่เป็นแขกคนสำคัญที่มาพร้อมกับท่านชีค” แม่เฒ่าเอ่ย

            “ข้าต้องขอโทษด้วยที่เข้าใจท่านผิด”

            “ไม่เป็นไร ฉันอยู่ที่นี่มาสองวันก็ชักจะเริ่มชินกับเรื่องเข้าใจผิดพวกนี้แล้ว"

            “หมดธุระของเจ้าแล้ว จะไปทำอะไรก็ไป ทางนี้ข้าจะดูแลเอง”

            “ค่ะ” หญิงสาวรับคำพร้อมกับทำความเคารพ ท่านชีคและแม่เฒ่าโซฟิลาก่อนจะเดินจากไป

            “คุณป่วนได้ทุกที่ทุกเวลาเลยนะพันไมล์”

            “ฉันไม่ใช่ตัวป่วนนะ”

            “ถ้าไม่ได้ป่วนแล้วคุณเข้ามาทำอะไรในสถานที่ต้องห้ามแห่งนี้”

            “ฉันแค่อยากจะเข้ามาสักการะองค์เทพีรีฮานน่าที่พวกคุณนับถือ ใครจะรู้ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ต้องห้าม ดูเหมือนว่าในบารัซจะมีสถานที่ต้องห้ามเยอะเหลือเกิน โน่นก็ห้าม นี่ก็ห้าม ห้าม ห้ามไปซะหมด...” ประโยคสุดท้ายเธอบ่นพึมพำกับตัวเอง

            “ที่นี่เป็นสถานที่ที่แม่เฒ่าใช้สำหรับประกอบพิธีบูชาองค์มหาเทพ เพื่อสื่อสารกับองค์เทพีรีฮานน่า ไม่ใช่ใครก็เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้”

            อัมรานอธิบายให้หญิงสาวตรงหน้าเข้าใจ ว่าเหตุใดสถานที่แห่งนี้จึงเป็นสถานที่ต้องห้าม

            “คุณได้ทำการสักการะพระนางตามความตั้งใจแล้วหรือยัง” โซฟิลาเอ่ยถาม

            “ยังเลยค่ะ เพราะผู้หญิงคนเมื่อกี้เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน แต่แม่เฒ่าคะก่อนหน้านี้ฉันเห็นอะไรบางอย่างค่ะ”

            “คุณเห็นอะไร!” แม่เฒ่าเอ่ยถาม

            “เห็นเงารูปพระจันทร์เสี้ยวที่ล้อมรอบด้วยหมู่ดาวค่ะ แต่น่าแปลกมากจู่ๆ ภาพที่ปรากฏขึ้นก็หายไป”

            “แน่ใจนะ!” แม่เฒ่าย้ำเสียงสั่น

            พันไมล์พยักหน้า งงกับท่าทางตื่นเต้นของหญิงชรา

            “คุณแน่ใจนะว่าเงานั้นเป็นเงาของบุหลันจริงๆ” โซฟิลาถามย้ำอีกครั้ง

            “ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าบุหลันคืออะไร รู้แต่ว่าฉันเห็นเงารูปพระจันทร์เสี้ยว ที่ถูกล้อมรอบด้วยหมู่ดาว”

            “บุหลันคือพระจันทร์ และรูปพระจันทร์เสี้ยวก็เป็นสัญลักษณ์ประจำองค์เทพีรีฮานน่า เพราะพระนางสถิตอยู่บนดวงจันทร์ ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะได้เห็นภาพอย่างที่คุณเห็น”

            โซฟิลาอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจ และรู้สึกถูกชะตากับอาคันตุกะสาวนางนี้

            “ยังอยากที่จะกราบสักการะพระนางอยู่อีกไหม”

            “ค่ะ...ฉันทำได้หรือคะ”

            “ได้สิ” แม่เฒ่าตอบพร้อมกับเดินไปยืนที่หน้าแท่นบูชา

            พันไมล์เดินไปยืนเคียงข้างโซฟิลา พร้อมกับจ้องมองวิธีการสักการะเทพผู้พิทักษ์บารัซจากแม่เฒ่า ก่อนจะลงมือทำตาม หญิงสาวหยิบพวงดอกไม้ที่รูปทรงบิดเบี้ยวออกมาวางด้วยสีหน้าเอียงอาย

            แม่เฒ่ายืนมองกิริยาการของพันไมล์ด้วยรอยยิ้ม ยิ่งเมื่อเหลือบมองไปทางทายาทแห่งบารัซ แม่เฒ่าก็เปิดยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

            พันไมล์หลับตาและเอ่ยแนะนำตัวเองต่อองค์เทพผู้ศักดิ์สิทธิ์ พร้อมกับขอให้พระนางประทานความสุขให้กับเธอ ตลอดระยะเวลาที่เธอพำนักอยู่ในดินแดนบารัซแห่งนี้

            องค์เทพีรีฮานน่าปรากฏตัวให้เธอเห็นในมโนภาพ ใบหน้าที่งดงามของพระนางปรากฏรอยยิ้มที่อ่อนโยน

            “เราจะให้เจ้าตามที่ขอ และจะมอบสิ่งที่มีค่าอย่างหนึ่งให้กับเจ้าด้วย”

            พันไมล์สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจกับภาพที่ได้เห็น รวมถึงเสียงที่เธอได้ยิน หญิงสาวเอามือทาบอกของตัวเอง

            ชีคหนุ่มมองปฏิกิริยาของพันไมล์ด้วยแววตานิ่งลึกยากจะเข้าใจ

            “ไม่ต้องกลัว...ท่านแค่มาอวยพร” แม่เฒ่าพูดขึ้น

            พันไมล์มองหญิงชรา สองจิตสองใจว่าควรจะเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองให้แม่เฒ่าฟังดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบและขอตัวออกไปรอชีคหนุ่มที่ด้านนอก

            “พันไมล์เห็นองค์เทพีรีฮานน่าหรือแม่เฒ่า!?” อัมรานถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ ขนาดเขาซึ่งเป็นถึงทายาทของผู้นำเผ่า แต่พระนางก็ยังไม่เคยปรากฏตัวให้เขาเห็นเลยสักครั้ง

            แม่เฒ่าพยักหน้า “บางทีสายลมแห่งโชคชะตาอาจจะลิขิตให้ชีวิตของนาง ต้องมีส่วนเข้ามาเกี่ยวข้องกับท่านและดินแดนบารัซแห่งนี้”

            อัมรานขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังคำพูดเป็นนัยๆ ของแม่หมอประจำเผ่า

            เมื่อพันไมล์ออกมายืนรับลมด้านนอก เธอก็นึกถึงภาพที่เธอเห็นองค์เทพีรีฮานน่า รวมถึงสิ่งที่พระนางบอกว่าจะให้เธอตามที่ขอ หญิงสาวส่ายหัวไปมา

            “บ้าไปแล้ว...เราต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ...ว่าแต่สิ่งที่มีค่าที่พระนางเอ่ยถึงคืออะไร” เธอได้แต่บนพึมพำกับตัวเอง