บทที่ 17

จากการประชุมทำให้รู้ว่า เขากำลังจะถูกท่านอาของตนเองยึดอำนาจกลายๆ จึงต้องคิดหากลยุทธ์เพื่อรับมือกับท่านอาและคนของท่านอา การแข็งข้อดูไม่น่าจะใช่วิธีที่ดีนักที่จะนำมาใช้ในตอนนี้ คงต้องทำทีเป็นอ่อนข้อยินยอมตามความเห็นของท่านอาในบางเรื่องยกเว้นเรื่องการทหาร ทั้งนี้เพื่อหลอกล่อให้ท่านอาตายใจว่าเขาไม่มีพิษสงใดใด และเป็นเสมือนลูกไก่ในกำมือที่จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด

            ยังเรื่องที่หัวหน้าฝ่ายความมั่นคงรายงาน ถึงความตึงเครียดทางด้านชายแดน ก็ทำให้ชีคหนุ่มต้องสั่งการลงไปว่าให้ตรึงกำลังและให้นายทหารทุกคนเตรียมพร้อมไว้เสมอ เพื่อป้องกันมิให้ใครมาบุกรุก หรือล่วงล้ำดินแดนซึ่งเป็นเสมือนอธิปไตยของบารัซ

            แต่ท่านอาฮาร์มาลที่ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการ ไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ และยังหักหน้าเขากลางที่ประชุม ยิ่งคิดถึงคำพูดของท่านอา ยิ่งน่ากลุ้มใจ

            “เจ้ายังอ่อนด้อยในเรื่องของการบริหารงานนะอัมราน ปล่อยเรื่องนี้ไว้ให้อาจัดการเองจะดีกว่า”

            “ผมคงจะทำตามที่ท่านอาบอกไม่ได้หรอกครับ เพราะมันหมายถึงอธิปไตยและความมั่นคงของบารัซ ผมในฐานะผู้นำของบารัซโดยชอบธรรมจะทนอยู่นิ่งเฉย และยอมให้คนอื่นเข้ามารุกล้ำดินแดนของเราได้อย่างไร ในเมื่อมันก็คือความรับผิดชอบโดยตรงของผม เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ผมขอเป็นคนสั่งการด้วยตัวเอง”

            “ไม่จำเป็นหรอกอัมราน การทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าเป็นการประกาศสงคราม นอกจากจะไม่ช่วยแก้ปัญหาอะไรแล้ว ยังอาจจะทำให้เรื่องราวลุกลามบานปลาย อาจะส่งคนของเราไปเจรจากับฝ่ายโน้นเอง”

            “ถ้าท่านอาจะใช้การเจรจาทางด้านการทูต ผมก็จะมอบหมายเรื่องการเจรจาในครั้งนี้ให้ท่านอารับผิดชอบ แต่นั่นไม่ได้หมายรวมถึงทางด้านการทหาร ถ้าอะไรที่เกี่ยวข้องกับการทหารและความมั่นคงของบารัซ ผมจะเป็นคนควบคุมและสั่งการเองทั้งหมด”

            ท่าทีของเขาทำให้ท่านอารู้ว่าเขาต้องการที่จะควบคุมการทหารไว้เอง ดูเหมือนผู้นำสูงสุดของฝ่ายความมั่นคงก็จะอยู่ข้างเดียวกับเขา และรับคำสั่งจากชายหนุ่มอย่างแข็งขันเพื่อนำไปปฏิบัติ สร้างความเจ็บใจให้กับท่านอา ที่ไม่สามารถยึดอำนาจทางการทหารมาไว้กับตนเองได้

            พอมาถึงเรื่องสร้อยที่หายไปและยังหาไม่เจอ ถึงแม้ว่าหัวหน้าสูงสุดของกรมพิธีการ ได้เอ่ยขึ้นมาในที่ประชุม เกี่ยวกับการจัดเตรียมพิธีการแต่งตั้งเขา ขึ้นดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ก็ถูกฝ่ายที่สนับสนุนท่านอาฮาร์มาลคัดค้านความคิดเห็นนี้ แม้แต่ท่านอาเองก็คัดค้านเรื่องนี้ตามคาด

            เพราะความหนักใจในเรื่องดังกล่าว ทำให้ชีคหนุ่มตัดสินใจเดินทางมาที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ เพื่อมาสักการะองค์เทพีรีฮานน่า ซึ่งเป็นเทพที่ชาวบารัซทุกคนต่างก็ให้ความเคารพนับถือ และถือโอกาสนี้พูดคุยกับแม่หมอประจำเผ่า

            อัมรานขี่ม้าพาพันไมล์มาหยุดบริเวณด้านหน้าวิหารศักดิ์สิทธิ์ เขาก้าวลงจากหลังม้าพร้อมกับคว้าตัวเธอตามลงมาด้วย สององครักษ์หนุ่มก็ทำเช่นเดียวกัน

            เมื่อเท้าสัมผัสพื้นเต็มสองเท้า พันไมล์ก็ทุบไปที่อกกว้างเต็มแรง

            "นี่....นี่....ขี่อย่างกับจะรีบไปตายแบบนี้ ทีหลังไม่ต้องพาฉันมาด้วยเลยนะ อยากตายก็ไปตายคนเดียวเลย”

            หญิงสาวโวยวาย สองมือทุบกระหน่ำด้วยความโมโห

            "หยุดเดี๋ยวนี้นะ..." อัมรานสั่ง มือใหญ่ยึดกำปั้นน้อยๆ ไว้มั่น

            ขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังยื้อยุดกันอยู่นั้น แม่เฒ่าประจำวิหารก็เดินออกมาต้อนรับ

            อัมรานจำต้องปล่อยมือ แต่เมื่อเห็นประกายดื้อรั้นในดวงตาคู่สวยนั้น เขาจึงก้มลงกระซิบว่า

            "ถ้าคุณยังไม่หยุดโวย...จะไม่ใช่มือที่ใช้ปิดปากคุณ" เขาพูดพร้อมกับจ้องไปยังเรียวปากสีแดงระเรื่อของพันไมล์

            หญิงสาวอ้าปากค้าง ตะลึงงันไปกับคำพูดของเขา และชะงักทุกกิริยาอาการทันที

            อัมรานเห็นหญิงสาวอ่อนลงจึงปล่อยมือ ก่อนจะผละไปคารวะแม่เฒ่า เขายังไม่วายหันมาบอก

            “หุบปากหน่อย ระวังแมลงวันจะบินเข้าไป”

            เมื่อได้สติเธอจึงเดินตามชีคหนุ่มไปยืนอยู่ด้านหลังเงียบๆ โดยมีร่างสูงใหญ่ขององครักษ์ทั้งสองช่วยกันเป็นโล่กำบัง แต่ก็ยังไม่รอดอยู่ดี อัมรานแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน

            พันไมล์ก้มหน้าไม่ยอมสบตาคมของชีคหนุ่ม หัวใจเจ้ากรรมยังเต้นตึกตักไม่ยอมสงบ แต่เมื่อเห็นหญิงชราร่างเล็กบางยืนส่งยิ้มให้ เธอจำต้องทำความเคารพตามประเพณี

            แม่เฒ่าเป็นแม่หมอประจำเผ่า และเป็นเสมือนตัวแทนขององค์เทพีรีฮานน่า ที่ทุกคนในเผ่าบารัซเคารพนับถือและเป็นอีกหนึ่งคนที่มีอิทธิพลต่อจิตใจของชาวบารัซ โซฟิลามอบรอยยิ้มที่อบอุ่นตอบแทนให้พันไมล์ จากนั้นก็เชื้อเชิญทุกคนเข้าไปพักยังห้องรับรอง

            ยกเว้นชีคอัมรานที่แม่เฒ่าเชิญไปด้านในวิหาร เมื่อชายหนุ่มสักการะรูปจำลององค์เทพีเซริน่าเสร็จ แม่เฒ่าก็เอ่ยถามขึ้น

            “ท่านเดินทางมาพบข้าในวันนี้มีธุระสำคัญเร่งด่วนอะไรหรือเปล่า”

            ชีคหนุ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องประชุมเมื่อเช้านี้

            “สร้อยนั้นเป็นของประจำตัวผู้นำเผ่า ถ้าไม่มีสร้อยก็คงไม่สามารถขึ้นดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการได้ แม้ว่าท่านจะมีความชอบธรรม ในการเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำของบารัซก็ตาม”

            “ผมถึงต้องเร่งสืบหาสร้อยเส้นนั้นให้พบ ก่อนที่จะตกไปอยู่ในมือของคนอื่น...ซึ่งแม่เฒ่าเองคงรู้ว่าใคร”

            “มันยังไม่ใช่เวลาของเขา เขาไม่สามารถขึ้นเป็นผู้นำได้”

            “ถ้าอย่างนั้นแม่เฒ่าก็บอกผมมาสิว่าสร้อยเส้นนั้นอยู่ที่ไหน”

            “แม้ว่าข้าจะสามารถสื่อสารกับองค์เทพีรีฮานน่าได้ แต่ก็ใช่ว่าข้าจะสามารถล่วงรู้ทุกเรื่อง ข้าจะรู้แต่เฉพาะเรื่องที่พระนางต้องการให้ข้ารู้เท่านั้นนะท่านชีค โดยเฉพาะเรื่องสร้อย องค์เทพีรีฮานน่าบอกเพียงว่าเมื่อถึงเวลาท่านก็จะพบเอง”

            อัมรานมองแม่เฒ่าราวกับต้องการค้นหาคำโกหก แต่แววตาฝ้าฟางที่จ้องตอบมานั้นมีแต่ความจริงใจ

            “แล้วเมื่อไรล่ะแม่เฒ่า...เมื่อไร” อัมรานถามอย่างหงุดหงิด

            ทุกครั้งที่เขามาถาม แม่เฒ่าก็จะตอบเขาด้วยคำตอบเดิมๆ อยู่เช่นนี้ทุกครั้ง

            “มีเพียงพระนางเท่านั้นที่รู้ ข้าบอกท่านได้แต่เพียงว่าในเร็ววันนี้ จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้ท่านต้องเดินทางลงไปทางใต้ และมันเป็นเส้นทางที่ท่านมิอาจจะหลีกเลี่ยงได้”

            อัมรานได้แต่นิ่งฟังคำทำนายที่เป็นปริศนานั้น โดยมิได้พูดโต้ตอบอะไรกลับไป