บทที่ 22

            หลังจากฮาร์มาลเดินทางกลับมาถึงที่พัก เขาได้หันไปบอกดีนาสว่า

            “คงจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้ว”

            "หมายถึงใครครับ แม่เฒ่าหรือว่าท่านชีค" ดีนาสคาดคะเนแบบคนรู้ใจ

            "ชีคอัมราน"

            "สังหารท่านชีคไม่ใช่เรื่องง่าย" ดีนาสตอบ

            "นายถึงต้องไปจ้างมือสังหารเก่งๆ มาช่วยไง"

            ดีนาสไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเจ้านายของเขา จะมีคำสั่งให้ฆ่าหลานชายของตนเอง ซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงชีคผู้นำเผ่าบารัซ แม้ว่าชีคอัมรานจะยังไม่ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ก็ถือได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญที่ชาวบารัซต่างก็ให้การยอมรับเขา ในฐานะผู้นำเผ่าคนใหม่ของบารัซ ที่จะขึ้นดำรงตำแหน่งนี้ต่อจากชีคโอมาน ที่เพิ่งจะเสียชีวิตลงเมื่อไม่นานมานี้

            ฮาร์มาลเดินไปเปิดเซฟ หยิบทองแท่งออกมาจำนวนหนึ่ง

            "พรุ่งนี้อัมรานจะออกเดินทางไปล่าจิ้งจอกทะเลทราย นายก็ใช้โอกาสนี้จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้หลานชายของข้ามีโอกาสได้กลับมาที่บารัซอีก"

            ทหารหนุ่มมีสีหน้าที่บ่งบอกถึงความหนักใจ เพราะถ้ามีข้อผิดพลาดเกิดขึ้น นั่นหมายความว่าเขาจะไม่สามารถรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ได้ แต่ในเมื่อมันเป็นคำสั่งของเจ้านายเขาก็มิอาจหลีกเลี่ยง

            "ครับ" นายทหารหนุ่มโค้งคำนับผู้เป็นนาย หยิบทองแล้วล่าถอยออกไป

            "ดีนาส..." คนสนิทหันกลับมามอง "เงียบที่สุด"

            ทหารหนุ่มคนสนิทพยักหน้าก่อนเดินจากไป

            ฮาร์มาลมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้ากระตุกยิ้มเหยียด สีหน้าและแววตาของเขาฉายแววเหี้ยมโหด

            "อย่าหวังว่าจะได้กลับมาทันวันบุหลันโซฮา"

            ฮาร์มาลยิ้มเยาะกับชะตากรรมของหลานชายที่เขาเป็นคนลิขิตให้

            "ที่ข้าต้องทำเช่นนี้ มันเป็นเพราะเจ้ามาขวางเส้นทางของข้า ใครใช้ให้เจ้าเกิดมาเป็นทายาทของพี่โอมาน"

            อัมรานพาพันไมล์พร้อมด้วยคณะติดตาม ออกเดินทาง และได้มาพักค้างแรมอยู่ภายในกระโจม ที่ทางองครักษ์ได้มาจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ซึ่งกระโจมของหญิงสาวได้อยู่ติดกับกระโจมของชีคหนุ่ม พันไมล์รีบเข้ามาสำรวจภายในกระโจมของเธอ และค่อนข้างพึงพอใจที่มีโอกาสได้รับประสบการณ์แปลกใหม่แบบนี้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มีโอกาสเดินทางพักค้างแรมและใช้ชีวิตแบบชาวทะเลทรายอย่างแท้จริง

            การเดินทางรอนแรมในทะเลทรายเป็นเวลาหลายชั่วโมง ทำให้หญิงสาวอยากที่จะชำระคราบฝุ่นและเม็ดทรายออกจากตัวใจแทบขาด แต่คำสั่งของชีคหนุ่มก่อนออกเดินทางยังก้องในหัว

            "คุณจะต้องดูแลผมแทนฟาร์ฮา”

            พันไมล์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในกระโจมคนเดียว "เชอะ! ดูแลผม...กลัวตายล่ะ"

            แต่คำพูดต่อมาของเขานี่สิ ที่ยุติการต่อต้านของเธอได้โดยสิ้นเชิง

            "หวังว่าคุณจะมีเกียรติมากพอ...ที่จะรักษาคำพูด"

            เกียรติ! อีตาชีคบ้าเอาคำว่าเกียรติมายัดใส่หน้าเธอ

            ทำให้เธอไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะฝ่าฝืนคำสั่งของเขา

            พันไมล์จำต้องเดินไปยังกระโจมของชายหนุ่ม เพื่อดูแลเขาตามที่ได้เรียนรู้มาจากฟาร์ฮา

            ก่อนท่านชีคเข้านอน พันไมล์จะต้องเข้าไปจัดเตรียมที่นอน เสื้อผ้า อุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆ เธอก้มหน้าก้มตาเดินด้วยความหงุดหงิด หวังทำงานให้เสร็จๆ จะได้หลบไปอาบน้ำที่โอเอซิส

            แต่พอเปิดเข้าไปในกระโจม สายตาเธอก็ปะทะกับแผงอกกำยำสีแทนของชีคอัมรานเต็มสองตา

            "ว้าย..." เธอร้องพร้อมกับยกมือปิดตา รีบหันหลังให้เขาทันควัน

            "คุณมาสาย..."

            อัมรานเปรยขึ้น พร้อมกับสวมใส่เสื้อกลับไปอย่างเดิม

            "ฉันแค่มาช้าไปนิดเดียวเอง" พันไมล์พูดเสียงอู้อี้ ก่อนจะหันมาหรี่ตาดูเห็นเขาใส่เสื้อเรียบร้อยแล้วจึงเอามือลง

            "ผมไม่ชอบพวกที่ไม่รักษาเวลา...อย่าให้เกิดขึ้นอีก"

            พันไมล์เบ้ปาก "เจ้าค่ะ"

            "เริ่มได้หรือยัง" เขาถามขึ้น

            "คุณจะให้ฉันทำอะไรก่อนล่ะ" พันไมล์ย้อนถาม

            อัมรานจ้องมองไปที่พันไมล์นิ่งนาน จนอีกฝ่ายต้องพูดขึ้นมาเองว่า

            “ช่วยคุณเปลี่ยนเสื้อผ้า!" พันไมล์พูดขึ้นราวกับท่อง หญิงสาวเดินเข้าไปก่อนจะหยุดชะงัก

            "แต่เมื่อกี้ฉันเห็นคุณถอดเสื้อผ้าเองได้ แล้วทำไมจะต้องให้คนอื่นช่วย" เธอถามเสียงขุ่นเขียว

            สายตาคมที่จ้องมองมาบังคับกลายๆ ทำให้พันไมล์จำต้องลากขาเข้าไปใกล้เขา แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจแต่ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

            "คุณ...ขอแค่ท่อนบนนะ ฉันไม่ใช่มืออาชีพ"

            "อย่าเรื่องมากพันไมล์"

            หญิงสาวหน้างอ จำต้องเดินไปชิดชายหนุ่มเพื่อลงมือจัดการตามคำสั่ง

            ฉับพลันมือที่สัมผัสไอร้อนจากผิวกายของชายหนุ่ม หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันที แก้มนวลเริ่มเปลี่ยนสี มือเรียวบางเริ่มสั่น แต่ก็ยังคงทำหน้าที่ต่อ เมื่อเสื้อที่เธอเห็นเขาหยิบมาใส่หลุดออกไป แผงอกเจ้ากรรมก็ปรากฏสู่สายตา ซึ่งครั้งนี้แม้จะพยายามเลี่ยงหลบแค่ไหน แต่ซิกแพคตรงหน้าก็ไม่อาจจะรอดพ้นสายตาไปได้

            พันไมล์ไล่สายตาจากแผงอกล่ำลงไปจนถึงสะโพกสอบ ที่มีกางเกงสีดำเกาะไว้เพียงหมิ่นเหม่ เธอกลืนน้ำลาย

            "เอ่อ...กางเกงขอผ่านนะคะ ฉันจะไปจัดที่นอนแทนละกัน"

            อัมรานเองก็ไม่เซ้าซี้ ปล่อยให้หญิงสาวทำงานตามที่ฟาร์ฮาสอนมา แม้จะไม่เรียบร้อย แต่ก็นับว่าใช้ได้ในระดับหนึ่ง

            เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็หันกลับมาบอกว่า "เสร็จแล้วค่ะ"

            อัมรานกวาดตามองผลงานของคนรับใช้จำเป็น แม้จะไม่เรียบร้อยดังใจ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายตาปรอยก็สงสาร จึงบอกเพียงว่า "คุณไปพักผ่อนเถอะ"

            พันไมล์รีบรับคำและจากไปทันที โดยมีสายตาของชีคหนุ่มมองตามไปจนลับตา

            เมื่อออกมาจากกระโจมของชีคอัมราน พันไมล์ก็รีบไปหยิบสัมภาระที่เตรียมไว้ เพื่อไปอาบน้ำที่โอเอซิสตามที่เคยตั้งใจ จากการที่ได้พูดคุยถามทางจากพลทหารนายหนึ่ง คำนวณจากระยะทางแล้วคิดว่า ค่ายน่าจะตั้งอยู่ใกล้กับแหล่งน้ำ และจากการสังเกตเมื่อตอนหัวค่ำ เธอเห็นพวกพ่อครัวพากันเดินไปทางทิศเหนือ เท้าไวเท่าความคิดรีบออกเดินตรงไปยังทิศทางนั้นทันที  งานนี้พันไมล์คงต้องงัดวิชาลูกเสือออกมาใช้

            คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง และมีหมู่ดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า จึงทำให้ในค่ำคืนนี้ดูสว่างสดใสมากเป็นพิเศษ

            ใช้เวลาไม่นานพันไมล์ก็เดินมาถึงจุดหมายที่เธอต้องการ โอเอซิสสวรรค์แห่งดินแดนทะเลทราย

            โอเอซิสถือเป็นแหล่งน้ำที่มีพื้นที่สีเขียวล้อมรอบ ซึ่งนับได้ว่าเป็นบริเวณที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด และตั้งอยู่ท่ามกลางความแห้งแล้งของทะเลทรายอันร้อนระอุแห่งนี้

            "สุดยอด! ธรรมชาติสามารถบันดาลสิ่งมหัศจรรย์ให้กับมนุษย์เดินทรายได้ขนาดนี้เลยหรือ" พันไมล์อุทาน พร้อมกับลงมือผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อลงไปแหวกว่ายทันทีโดยไม่รีรอ

            ทันทีที่ร่างกายของเธอสัมผัสกับความเย็นของน้ำ ประกอบกับลมหนาวในยามค่ำคืนที่พัดโบกโบยมาเป็นระยะๆ นั้น ทำให้กายบางถึงกับสั่นสะท้านไปทั่วร่าง แต่สักพักเธอก็เริ่มชินและแหวกว่ายอยู่ในสายน้ำที่เย็นฉ่ำ ท่ามกลางแสงจันทร์และหมู่ดาวอย่างเพลิดเพลิน

            หลังจากที่ขัดสีฉวีวรรณและว่ายน้ำเล่นจนเป็นที่พอใจแล้ว หญิงสาวจึงตัดสินใจว่าจะรีบกลับไปที่ค่าย ก่อนที่จะมีใครรู้ว่าเธอหายไป และพากันออกตามหาตัวเธอให้วุ่นวาย

            พันไมล์ว่ายมาหยุดที่ริมสระ ปลายเท้าเรียวเล็กค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นมาจากน้ำด้วยสีหน้าเบิกบาน ในขณะที่เธอกำลังจะเดินมาหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัว สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นขายาวๆ ของใครบางคน พันไมล์หันขวับ

            "อุ๊ย...คุณ" หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ