บทที่ 29

            ในจังหวะนั้นเองสององครักษ์หนุ่มก็ตามเข้ามาสมทบ ทั้งสองจึงแยกจากกันโดยปริยาย

            “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพาย” วาคิมถาม เมื่อเห็นหญิงสาวยืนก้มหน้านิ่ง แก้มแดงระเรื่อ ทั้งกลัวและอาย เธอไม่ได้ตอบคำถามใดๆ ของหมอหนุ่ม

            อัมรานพยักหน้าให้ทุกคนมองไปยังอสรพิษร้ายที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น

            “มันเข้ามาได้ยังไงครับ” ยะห์ซินเอ่ยถาม

            “ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ จู่ๆ มันก็เลื้อยมาจากตรงนั้น” หญิงสาวชี้ไปยังมุมมืดข้างที่นอน

            “คุณพายไม่ต้องกลัวนะครับ มันตายแล้วครับ” วาคิมพูดหลังจากเดินเข้าไปสำรวจซากงูตัวนั้น 

            “ยะห์ซินนายช่วยตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดทีนะ เราอยากรู้ว่าใครเอางูมาปล่อยไว้ในกระโจมนี้” อัมรานสั่ง

            “ได้ครับท่านชีค แต่หลังจากตั้งค่ายเสร็จ ผมได้สั่งให้ทหารของเราเข้ามาสำรวจ ตรวจสอบความเรียบร้อยแล้วนะครับ แต่ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไร”

            “น่าจะเป็นช่วงที่ทหารผลัดเปลี่ยนเวรกัน” ผู้นำบารัซพูดขึ้น

            ยะห์ซินและวาคิมได้หันมามองหน้ากันราวกับนัดหมาย ก่อนจะหันไปมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาเป็นคำถาม

            “หนอนบ่อนไส้!” จากนั้นก็หันไปสั่งการกับลูกน้องคนสนิท

            “ยะห์ซินนายไปตรวจค้นทุกกระโจมอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ”

            “ครับ” ยะห์ซินรับคำ แต่ก่อนจะเดินจากไป ผู้พันหนุ่มได้ส่งสัญญาณให้ทหาร เข้ามาจัดการกับซากงูที่อยู่ในกระโจม

            “คุณหายกลัวหรือยัง” อัมรานหันมาถามหญิงสาวข้างกาย

            “ค่ะ...ค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว” พันไมล์ตอบ

            สีหน้าของเธอเริ่มดีขึ้นเมื่อไม่ต้องเห็นซากงูเคราะห์ร้ายตัวนั้นแล้ว

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไปเก็บของ” ชีคหนุ่มสั่ง

            “เราจะออกเดินทางกันหรือคะ”

            หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมเดินไปหยิบสัมภาระของตัวเองแต่โดยดี

            “เปล่า...แต่คืนนี้ผมจะให้คุณไปพักที่กระโจมของผม”

            พันไมล์หยุดชะงัก เธอจ้องมองไปที่ใบหน้าคมคายของชีคหนุ่มนิ่ง จู่ๆ ภาพนัวเนียที่แหล่งน้ำก็เด่นชัดขึ้นมาในความคิด แก้มนวลร้อนซู่ และค่อยๆ แดงก่ำ เธอหลบสายตาชีคหนุ่มอย่างเอียงอาย

            “คุณจะทำอะไรบ้าๆ ไม่ได้นะ”

            เธอพูดไม่เต็มคำ แม้จะยังไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เดียงสาจนไม่รู้เรื่องในที่ลับระหว่างชายหญิง

            อัมรานมองแก้มสีเรื่อของหญิงสาวก็นึกขัน แต่สีหน้ายังไม่เปลี่ยน เขาถามเสียงขรึมกลับไปว่า

            “ผมทำอะไรบ้าๆ...”

            คราวนี้พันไมล์ได้แต่ยืนอึ้ง และเหลียวมองไปที่วาคิม ซึ่งยืนฟังการสนทนาของสองหนุ่มสาวด้วยความสนใจ ก่อนจะหันกลับมามองอัมราน แต่เมื่อประสานสายตากับดวงตาคมเป็นประกายระยับคู่นั้นของเขา จึงรู้ตัวว่าถูกเขาแกล้งล้อ

            “ชีคบ้า! คนเขากลัวจะตายอยู่แล้วยังมีอารมณ์มาล้ออีก”

            เธอบ่นพึมพำออกมาด้วยความโมโห นึกอยากส่งกำปั้นซัดใส่หน้าหล่อๆ นั่น โทษฐานที่เขาบังอาจมาล้อเธอเล่น

            “เชิญทางนี้ครับคุณพาย ผมจะพาคุณไปพักที่กระโจมของท่านชีค” วาคิมพูดอาสาอย่างคนมีน้ำใจ

            เขาคิดไปว่าที่หญิงสาวมีสีหน้ายุ่งยากใจ ก็คงเพราะยังกลัวงูตัวนั้นอยู่

            แต่พันไมล์ยังคงมีอาการลังเล “แล้ว...”

            “ผมจะนอนที่กระโจมของคุณเอง”

            พันไมล์มีท่าทีโล่งใจ และยอมเดินตามคุณหมอหนุ่มออกไปแต่โดยดี

            คืนนั้นหลังจากเดินตรวจความเรียบร้อย และเข้าไปดูจนแน่ใจว่าพันไมล์หลับไปแล้ว อัมรานจึงเดินกลับเข้าไปในกระโจมซึ่งเป็นที่พักเดิมของหญิงสาว เขาได้สอบถามลูกน้องคนสนิทที่ยืนรออยู่ภายในกระโจม

            “เจออะไรที่ผิดปกติบ้างไหมยะห์ซิน”

            “ไม่เลยครับท่านชีค ทุกอย่างเรียบร้อยดี หากไม่มีซากงูตัวนั้นก็เรียกได้ว่าไม่มีอะไรที่ผิดปกติเลยครับ” ยะห์ซินตอบ ก่อนจะรายงานความคืบหน้า หลังจากที่เขาได้ออกไปสำรวจรอบบริเวณค่าย

            “ซึ่งน่าแปลกมาก เพราะไม่มีร่องรอยของคนแปลกหน้า ไม่มีรอยเท้าม้าในรัศมีห้าสิบเมตร และไม่มีอะไรที่ผิดสังเกตเลยครับ”

            “ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่า ในกลุ่มของเราน่าจะมีไส้ศึก นายต้องจัดวางเวรยามให้แน่นหนาและเข้มงวดกว่านี้นะยะห์ซิน อย่าให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก”

            “ครับท่านชีค”

            จากรายงานขององครักษ์คนสนิท ทำให้อัมรานรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมิใช่เหตุบังเอิญ มีใครบางคนต้องการสังหารเขา แต่ถ้าเป้าหมายคือเขา แล้วทำไมคนร้ายถึงได้นำงูพิษมาปล่อยไว้ในกระโจมของพันไมล์ เรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างซึ่งเขาจะต้องสืบรู้ให้ได้

            ก่อนที่พันไมล์จะไปช่วยดูแลผู้ป่วยตามคำสั่งของท่านชีค เธอเดินสวนกับแทนไทที่หน้ากระโจมของชีคอัมราน ซึ่งเธอได้ยึดครองไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

            “พายไม่เป็นไรใช่ไหม” แทนไทเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

            “ทำไมจู่ๆ ถึงถามพายแบบนี้ละพี่แทน”

            “พี่เพิ่งจะรู้จากยะห์ซินว่าเมื่อคืนมีแขกไม่ได้รับเชิญ เลื้อยเข้าไปในกระโจมของพาย พี่เป็นห่วงก็เลยรีบมาดู”

            “เหตุเกิดตั้งแต่เมื่อคืน แต่พี่แทนเพิ่งจะมาถามพายตอนเช้า ช้าไปนิดไหมคะ”

            “ก็เมื่อคืนพี่หลับไปตั้งแต่หัวค่ำเลยไม่รู้เรื่องนี้”

            “นับว่ายังโชคดีที่เพื่อนของพี่แทนมาช่วยพายไว้ได้ทันเวลา พายก็เลยรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ถ้าเขามาช้ากว่านั้นพายคงโดนงูฉกตายไปละ”

            “โชคดีไปที่พายปลอดภัย...ชีคอัมรานดูแลพายอย่างดีใช่ไหม”

            พันไมล์ตวัดสายตาคมค้อนบุคคลที่แทนไทเอ่ยถึง ราวกับว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น

            "พูดผิดพูดใหม่ได้นะพี่แทน...ชีคจอมบงการนั่นน่ะหรือจะมาดูแลพาย” พันไมล์ชี้ตัวเอง "มีแต่พายนี่แหละดูแลเขา"

            แทนไทหัวเราะน้ำเสียงไม่เชื่อ "น้ำหน้าอย่างเรานี่นะจะไปดูแลอัมราน..."

            "ใช่แล้วพี่แทน น้ำหน้าอย่างพายนี่แหละที่ดูแลเขา เราอย่าไปพูดถึงเขาเลยพี่แทน คิดแล้วยิ่งหงุดหงิด อารมณ์เสีย" พันไมล์ตัดบท ก่อนจะบ่นพึมพำให้พี่ชายฟัง

            "พายเดินทางมาเที่ยวแท้ๆ แต่กลับไม่ได้เที่ยวให้สมใจ วันๆ ติดแหงกอยู่กับชีคจอมเผด็จการ ไม่ว่าพายจะขยับตัวทำอะไรก็ผิด ผิดไปซะหมดทุกอย่าง ถูกลงโทษไม่เว้นแต่ละวัน...ทุกวันนี้เวลาอยู่ใกล้เขาแม้แต่จะหายใจยังยากเลยพี่แทน"

            "เราก็พูดเกินไป ถึงอัมรานจะเจ้าระเบียบ แต่ก็ไม่ไร้เหตุผลนะ"

            "เชอะ!" พันไมล์ย่นจมูกขึ้นเสียงดูถูก "ดีแต่รังแกคนอื่นนะสิไม่ว่า...แถมยังบ้าอำนาจ...เอาแต่สั่งๆๆ เป็นอย่างเดียว"

            "เรื่องนี้มันเป็นความผิดของเราที่ไปสัญญาอะไรกับเขาไว้...พี่ก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่ง" แทนไทบอกน้องสาวน้ำเสียงเห็นใจ

            "สัญญาก็ส่วนสัญญาสิ...แต่นี่เล่นรัง...อุ๊บ" พันไมล์ปิดปากตัวเองทันก่อนจะพูดถึงเหตุการณ์ที่ริมสระน้ำ

            แทนไทส่ายศีรษะสีหน้าอ่อนใจ "เลิกเล่นได้แล้ว...รังอะไรของเรา"

            เมื่อถูกพี่ชายจ้องจับผิด แก้มที่มักจะร้อนผ่าวทุกครั้ง ที่คิดถึงความใกล้ชิดในครั้งนั้น ก็ย้อนกลับมาเล่นงานให้เธอขายหน้าอย่างไม่อาจควบคุมไว้ได้

            สมองน้อยๆ ของเธอรีบคิดหาคำตอบอย่างเร่งด่วน "รังเกียจค่ะ"

            แทนไทถอนหายใจ โล่งออกไปที ตอนแรกที่เห็นสีหน้าของน้องสาวก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ แต่เมื่อดูจากนิสัยของอัมราน เขาก็ไม่ได้เป็นผู้ชายที่จัดอยู่ในประเภทมือไวใจเร็ว อีกอย่างพันไมล์ก็ไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เพื่อนรักของเขาชอบ เพราะโดยปกติแล้วชีคหนุ่มมักจะเลือกสาวหุ่นนางงามมากกว่าหุ่นนางแบบ หุ่นนาฬิกาทรายของสาวพวกนั้นน่าสนใจกว่า หุ่นแบนเป็นไม้กระดานโต้คลื่นของพันไมล์เป็นไหนๆ