บทที่ 30

            “พี่แทน...ถอนหายใจทำไม..มีนัยอะไรแอบแฝงหรือเปล่า”

            แทนไทยิ้มเก้อ ตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ที่คิดฟุ้งซ่าน กังวลจนเกินเหตุ

            “คิดมากไปหรือเปล่าพาย...ไม่มีนัยอะไรแอบแฝงหรอก”

            ในเมื่อพี่ชายยืนยันว่าไม่มีอะไร พันไมล์ก็หมดความสนใจในจุดนั้น และเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาทันที

            “พายว่าดวงของพายคงจะชงกับคนที่นี่ เพราะตั้งแต่พายเดินทางมาที่บารัซ ดูชีวิตพายมันไม่ค่อยจะราบรื่น กระท่อนกระแท่นพิกล”

            แม้ว่าพันไมล์จะใช้คำว่าคนที่นี่ แต่แทนไทรู้ดีว่าน้องสาวของเขาหมายถึงอัมราน

            “เรามันก็คิดมากเกินไป อัมรานเขาจะไปตั้งแง่รังเกียจเดียดฉันท์เราทำไม” แทนไทตอบ

            พันไมล์เห็นพี่ชายพูดเข้าข้างเพื่อน ก็คันปากยิบๆ อยากจะเล่าให้พี่ชายฟังนักว่าเพื่อนตัวดีของเขา ทำอะไรกับเธอไว้บ้าง แต่เพราะเธอเป็นคนที่มีจิตใจดี ไม่อยากจะก่อเวรสร้างกรรม จึงไม่อยากผูกพยาบาทอาฆาตใคร ทำให้ต้องหุบปากและเหยียบเรื่องนี้เอาไว้ แม้จะไม่ผูกพยาบาทแต่ก็อดค่อนขอดเขาในใจไม่ได้

            ‘บ้าอำนาจ จอมฉวยโอกาส หื่นตัวพ่อ’

            "พายขี้เกียจเถียงพี่แทนแล้ว เสียเวลาเปล่า เอาเวลาไปทำงานดีกว่า"

            "ตัวยุ่งอย่างเราจะทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวได้"

            "ตามไปดูแล้วก็จะรู้เอง"

            “ทำเป็นมีลับลมคมนัย”

            แทนไทเดินตามน้องสาวไป ถึงได้รู้ว่าพันไมล์มาช่วยดูแลเด็กที่ติดเชื้อ สองพี่น้องจึงช่วยกันทำงานอย่างขยันขันแข็งโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ซึ่งการกระทำเหล่านี้ล้วนอยู่ในสายตาของอัมรานตลอดเวลา

            ตลอดระยะเวลาที่พันไมล์มาช่วยดูแลผู้ป่วย เธอสังเกตเห็นว่าชีคอัมรานจัดการกับปัญหาทุกอย่างของซาเนียได้ภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว เขาใช้เวลาเพียงสามวันก็สามารถควบคุมการแพร่ระบาดของโรคนี้ไว้ได้ จากเหตุการณ์นี้ทำให้เธอได้เห็นถึงศักยภาพในความเป็นผู้นำของชีคอัมราน ที่สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างมีประสิทธิภาพ ว่องไว และทันต่อเหตุการณ์ อีกทั้งยังลงไปคลุกคลีกับผู้ป่วยโดยไม่รังเกียจ

            สามวันที่ผ่านมาเธอเฝ้าสังเกตการทำงานของเขาโดยไม่ให้เขารู้ตัว ปกติแล้วใบหน้าของผู้นำบารัซจะถูกฉาบไว้ด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่บัดนี้ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เขาปฏิบัติต่อผู้ป่วยด้วยความอ่อนโยน ราวกับจะถ่ายทอดกำลังใจจากตัวเขาให้กับผู้ป่วยเหล่านั้น ความอบอุ่นอ่อนโยนที่เขาแสดงออกมานั้น สร้างความประหลาดใจให้กับพันไมล์ได้ไม่น้อย

            “ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้ชายที่ดูเย็นชาอย่างชีคอัมราน จะมีมุมที่อบอุ่นอ่อนโยนเช่นนี้กับเขาเหมือนกัน นี่ถ้าไม่ได้มาเห็นด้วยตาของตัวเอง ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด” พันไมล์พึมพำกับตนเองเบาๆ

            อัมรานเห็นว่าสถานการณ์ทางนี้เริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น หน่วยแพทย์เคลื่อนที่สามารถควบคุมการระบาดของโรคไว้ได้ ทำให้เขาวางใจและตัดสินใจที่จะเข้าไปพบผู้นำเผ่าซาเนีย ซึ่งมีศักดิ์เป็นลุงของเขา โดยจะออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น ชีคหนุ่มได้สั่งการลูกน้องคนสนิท ให้เตรียมตัวให้พร้อมเพราะจะออกเดินทางกันแต่เช้า เพื่อไปพบผู้นำเผ่าซาเนียในวันพรุ่งนี้

            เมื่ออัมรานเดินทางมาถึงที่พักของท่านผู้นำซาเนีย ท่านผู้นำพร้อมภรรยาและบุตรชาย ต่างก็ออกมารอต้อนรับชีคผู้นำคนใหม่ของบารัซ ชีคหนุ่มทำความเคารพท่านลุงและภริยาตามธรรมเนียม ก่อนจะหันไปทักทายบุตรชายและลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ ที่พร้อมใจกันมายืนรอต้อนรับเขา

            "ผมต้องขอโทษท่านลุงด้วยนะครับ ที่เสียมารยาทเดินทางมาเคารพท่านลุงช้าไป"

            "ไม่เป็นไร หลานยุ่ง เรื่องนี้ลุงเข้าใจ"

            “เข้าไปคุยกันด้านในดีไหมคะ เชิญท่านชีคทางนี้เลยค่ะ”

            ภริยาเรฮานกล่าวเชื้อเชิญหลานชายของสามีอย่างให้เกียรติ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงชีคผู้นำเผ่าบารัซ

            หลังจากนั้นไม่นาน อัมรานก็มีโอกาสได้พูดคุยกับท่านลุงตามลำพังภายในห้องรับรอง เรฮานได้เอ่ยปากขอบใจหลานชายที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือซาเนียได้ทันท่วงที ทำให้ซาเนียสามารถควบคุมการแพร่กระจายของโรคนี้ไว้ได้

            “ลุงคงต้องขอบใจหลานที่มาช่วยเหลือชาวซาเนีย ให้ปลอดภัยจากโรคระบาดในครั้งนี้”

            “มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับท่านลุง หากผมทราบเรื่องเร็วกว่านี้ เราคงควบคุมไม่ให้โรคมันแพร่กระจายรุนแรง จนเป็นเหตุให้ต้องมีคนตายมากมายถึงเพียงนี้"

            “ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่ลุงก็ต้องขอบใจเจ้าอยู่ดี เพราะความช่วยเหลือของบารัซ ทำให้ซาเนียรอดพ้นวิกฤตนี้มาได้”

            “ผมต้องขอโทษท่านลุงด้วยนะครับ สำหรับความล่าช้าที่เกิดขึ้น อันที่จริงผมเพิ่งจะได้รับรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง”

            “ก่อนหน้านี้ลุงได้ส่งจดหมายไปขอความช่วยเหลือจากทางการบารัซ ตั้งแต่รู้ว่าซาเนียไม่สามารถควบคุมการแพร่ระบาดของโรคนี้ไว้ได้ ยังแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมบารัซยังคงนิ่งเฉย ตกลงแล้วเรื่องมันเป็นมาอย่างไรกันแน่ ทำไมหลานถึงบอกว่าเพิ่งจะได้รับรายงาน”

            “เพราะรายงานเหล่านั้นถูกส่งไปให้กับผู้สำเร็จราชการของบารัซ”

            อัมรานเล่าเรื่องราวความขัดแย้ง ระหว่างตัวเขาและท่านอาให้ท่านลุงฟัง

            "ฮาร์มาลครองอำนาจในฐานะผู้สำเร็จราชการ จนหลงระเริงกับอำนาจในมือ ก็เลยเกิดความโลภอยากที่จะขึ้นปกครองบารัซซะเอง"

            "ผมเองก็ไม่เคยนิ่งนอนใจครับ ติดแต่ว่า..."

            "หลานยังหาสร้อยประจำตำแหน่งผู้นำไม่พบ"

            อัมรานพยักหน้าด้วยสีหน้าหนักใจ

            "แต่ผมจะไม่ยอมเป็นผู้นำหุ่นเชิดอยู่แบบนี้แน่ครับ" อัมรานตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

            เรฮานยิ้มก่อนจะกล่าวว่า "หลานเป็นคนฉลาด มีความกล้าหาญ และมีจิตใจที่คิดถึงผู้อื่นมาตั้งแต่เด็ก"

            "สิ่งเหล่านี้ถือเป็นส่วนที่ดี ที่ผู้นำควรจะมี แต่บางครั้งมันก็เหมือนดาบสองคม เพราะอีกด้านหนึ่งมันก็หมายถึงความอ่อนแอ” ลุงพูดขึ้น

            "ใช่ครับท่านลุง ตอนนี้การบริหารงานต่างๆ หรือการสั่งการพวกที่ให้การสนับสนุนท่านอา ก็เป็นปัญหามากครับ ผมทำอะไรไม่ได้เต็มที่นัก เพราะคนพวกนี้คอยขวางอยู่" อัมรามพูดแสดงความหนักใจ

            "หากยังปล่อยให้ฮาร์มาลเหิมเกริมอยู่เช่นนี้ มันจะมีปัญหาตามมาทีหลัง"

            “ผมทราบครับท่านลุง แต่มันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม ที่ผมจะใช้ไม้แข็งในการตอบโต้ท่านอาในเวลานี้ เพราะรัฐมนตรีส่วนใหญ่อยู่ฝ่ายเดียวกับท่านอาแทบทั้งสิ้น”

            “อาจเป็นเพราะหลานยังมีบารมีไม่มากพอ และอ่อนประสบการณ์ในเรื่องของการบริหารงานในเผ่า แถมยังใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกซะเป็นส่วนใหญ่ พวกเขาจึงไม่เชื่อมั่นในตัวหลาน และเลือกที่จะไปอยู่ฝ่ายเดียวกับฮาร์มาล ที่สำคัญหลานไม่มีพันธมิตรคอยหนุนหลัง”

            "ท่านลุงคิดว่าผมควรจะทำอย่างไรดีครับ"

            "อีกเจ็ดวันข้างหน้าเฮฌามาจะมีงานเลี้ยง ฉลองวันเกิดของผู้นำอับบาส วันนั้นจะมีผู้นำจากเผ่าต่างๆ เดินทางมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก หลานควรถือโอกาสนี้สร้างสายสัมพันธ์กับพวกเขาไว้"

            "คงไม่ง่าย เพราะหลายเผ่าก็เป็นมิตรที่ดีกับท่านอา"

            "หลานเป็นคนฉลาด ย่อมต้องรู้ว่าหากอยากได้มิตรมาไว้ข้างกาย ก็ต้องใช้ความจริงใจไปแลกมา"

            ชีคหนุ่มยิ้ม เขาโค้งคำนับเป็นการขอบคุณท่านลุงที่ให้คำชี้แนะแก่เขา

            "การมาพบท่านลุงในครั้งนี้ ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย ขอบคุณมากครับท่านลุง สำหรับคำแนะนำดีดีที่มอบให้ผม"

            อัมรานสบตาเรฮานด้วยสายตาที่แสดงถึงความซาบซึ้งใจ เรฮานยิ้มให้หลานชายพร้อมกับบอกเขาว่า

            “เรื่องเล็กน้อย ถ้ามีอะไรที่ลุงพอจะช่วยได้ก็บอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ จำเอาไว้นะอัมรานว่าลุงและซาเนียพร้อมที่จะยืนอยู่เคียงข้างหลานเสมอ”

            “ครับท่านลุง”

            “คืนนี้ซาเนียจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับการมาเยือน อย่างไม่เป็นทางการของผู้นำคนใหม่แห่งบารัซ”