บทที่ 28

            พันไมล์เดินกลับไปกลับมาอยู่ในกระโจมใหญ่ด้วยความกระวนกระวาย และเมื่อเธอเหลือบไปเห็นสีหน้าที่แสดงถึงความวิตกกังวลขององครักษ์หนุ่ม ก็ยิ่งทำให้เธอกลุ้มใจหนักขึ้นไปอีก หญิงสาวจึงเดินไปจับแขนเสื้อจาบริน พร้อมกับเอ่ยปากขอโทษ

            "ขอโทษนะคะคุณจาบริน ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง" พันไมล์บอกเสียงอ่อน มองหน้านายทหารหนุ่มอย่างสำนึกผิด

            องค์รักษ์หนุ่มหัวเราะ "มันเป็นความผิดของผมเองครับ ผมเป็นทหารแต่ขัดคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ไม่มีข้อแก้ตัวหรอกครับคุณพาย"

            จังหวะนั้นเองชีคอัมรานเดินกลับเข้ามาในกระโจมดังกล่าว และทันได้เห็นภาพความใกล้ชิดสนิทสนมของสองหนุ่มสาว ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ายิ่งทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวของเขาเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

            "ทำอะไรกัน!" อัมรานตวาดถามเสียงดังก้องด้วยความไม่พอใจ

            เสียงของเขาทำให้จาบรินและพันไมล์สะดุ้งสุดตัว ทั้งคู่พร้อมใจกันจ้องมองไปยังเจ้าของเสียงทรงอำนาจนั้น

            สองหนุ่มสาวรู้สึกเย็นเยือกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อได้สบตากับท่านชีค เพราะแววตาของผู้นำบารัซยามที่จับจ้องมาที่เขาและเธอนั้นลุกเป็นไฟ ใบหน้าคมเข้มของชีคอัมรานบ่งบอกถึงความดุดัน

            ใบหน้าและแววตาที่แสดงออกถึงความโกรธเคืองของผู้นำบารัซ ทำให้พันไมล์ถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ และเมื่อมองตามสายตาเขาก็มาหยุดที่มือของตัวเอง เธอจึงเผลอปล่อยมือข้างนั้นโดยอัตโนมัติ

            “คงต้องบอกว่ายินดีต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ”

            ปากเขาบอกว่ายินดีต้อนรับ แต่สายตาและท่าทางของเขานั้นตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง สายตาที่จ้องมองมาที่เธอแต่ละครั้งทำให้พันไมล์ถึงกับขนหัวลุก และรอดูปฏิกิริยาของเขาว่าจะเล่นงานเธออย่างไร แต่ผิดคาดเพราะเขาหันไปเล่นงานนายทหารหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัวเธอก่อน

            “นายทำดีมากนะ...ที่กล้าขัดคำสั่งของเรา”

            องค์รักษ์หนุ่มรู้ตัวดีว่าตนเองทำผิด ที่ขัดคำสั่งของผู้บังคับบัญชา เขาจึงรีบโค้งคำนับเจ้านายหนุ่ม อัมรานตวัดตามองตัวปัญหาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองหน้านายทหารคนสนิทอย่างเอาเรื่อง

            "คงอยากจะเปลี่ยนอาชีพเต็มทีแล้วใช่ไหมจาบริน" ชีคหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน

            พันไมล์อดรนทนไม่ไหวจึงต้องถามแทรกขึ้น "นี่คุณ...ความผิดเพียงแค่นี้ถึงกับต้องไล่ออกเลยหรือ"

            ในเมื่อรอยยิ้มแสนหวานและมธุรสวาจา ที่ใช้ไปมันไม่ได้ผลก็เลิกใช้ หันมาโจมตีหวังเบี่ยงเบนความสนใจของเขา แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไร้ผล เพราะชีคอัมรานก็ยังไม่เห็นเธออยู่ในสายตา และยังคงหันไปเล่นงานจาบรินอย่างต่อเนื่อง

            หรือว่างานนี้เธอจะรอด! พันไมล์แอบคิดในใจ

            "นายท่องกฎของทหารให้เราฟังเดี๋ยวนี้" ผู้นำบารัซออกคำสั่งเสียงเข้ม

            "รักษาระเบียบวินัย เชื่อฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชาการ..."

            แต่จาบรินยังท่องไม่ทันจบ พันไมล์ก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อน

            “ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง ไม่เกี่ยวกับคุณจาบริน จะลงโทษอะไรก็มาลงที่ฉัน"

            ดวงตาคมดุดันยิ่งขุ่นลึกเมื่อเห็นหญิงสาวปกป้องลูกน้องคนสนิท

            "ไม่ต้องรีบร้อนพันไมล์...ถึงยังไงผมก็ต้องคิดบัญชีกับคุณแน่"

            จากนั้นก็หันไปจัดการลูกน้องคนสนิทต่อ "จาบริน" เขาเรียกด้วยน้ำเสียงดุดัน "มีคนอยากรับผิดแทนนาย"

            “เรื่องนี้มันเป็นความผิดของผมเองครับท่านชีค ไม่เกี่ยวกับคุณพาย และผมก็ยินดีรับโทษ"

            “จะเป็นความผิดของคุณได้ยังไงคะคุณจาบริน ในเมื่อคุณห้ามฉันแล้วแต่ฉันไม่ฟัง และดึงดันที่จะเดินทางมาที่นี่ คุณก็เลยต้องตามฉันมา”

            อัมรานยิ้มเยาะที่มุมปาก "ออกรับแทนกันดีนักใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเราก็จะสั่งลงโทษทั้งสองคน ให้สาสมกับความผิดที่ก่อไว้”

            “จาบริน นายทำผิดวินัยของทหาร กล้าขัดขืน และละเลย ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา นับแต่นี้ไปนายจะต้องถูกตัดเงินเดือนเป็นเวลาหกเดือน และต้องไปประจำที่กรมปศุสัตว์ เพื่อดูแลจิ้งจอกทะเลทรายที่ได้รับบาดเจ็บ จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลงจากเรา"

            “ครับท่านชีค”

            พันไมล์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ “อย่างน้อยเขาก็ไม่โดนไล่ออก”

            ถึงกระนั้นเธอก็ยังคิดว่าโทษที่เขาได้รับ มันมากเกินกว่าความผิดที่เขาก่อไว้ จึงพยายามที่จะพูดขอร้องชีคหนุ่ม "ท่านชีคคะ...ผิดก็รู้ว่าผิด และคนที่สำนึกผิด ก็น่าจะได้รับการลดโทษนะคะ"

            พันไมล์เอ่ยขึ้นเพราะนึกสงสารจาบริน นายทหารหนุ่มต้องมาถูกลงโทษเพราะเธอเป็นต้นเหตุแท้ๆ

            "สำนึกผิด! ถ้าคิดได้จริงคงไม่ทำผิดซ้ำซาก เหมือนพวกสิ้นคิดแบบนี้หรอก"

            "ใครสิ้นคิดไม่ทราบ...ฉันแค่อยากมาดู ใครจะนึกว่าคุณจะถือเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้"

            พันไมล์อดเถียงไม่ได้ แถมยังพูดจาค่อนขอดเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

            “จอมบงการ...บ้าอำนาจ...”

            "พันไมล์!" เขาเรียกเสียงหนัก

            "โอเค...ไม่พูดก็ได้" พันไมล์กระแทกเสียง หลบตามองต่ำ

            "คงไม่ต้องให้ผมพูดซ้ำ ถ้าคิดว่าหัวยังเหลือปัญญาอยู่บ้าง ก็น่าจะจำคำพูดของตัวเองได้"

            พันไมล์สะอึก เมื่ออีกฝ่ายโยนคำสัญญาใส่หน้า

            "รู้แล้วค่ะ...ว่าการขัดคำสั่งจะต้องได้รับโทษ"

            "กฎไม่ได้มีไว้ให้ละเมิด" เธอท่องน้ำเสียงประชดประชัน พร้อมกับตวัดตาคมค้อนชีคหนุ่ม

            "คราวนี้จะสั่งให้ฉันไปทำอะไรอีกละคะ" พันไมล์ยอมรับอย่างรู้ชะตา

            "ให้ไปช่วยดูแลผู้ป่วยเป็นเวลาสามวัน"

            เฮ้อ! ก็ยังดีที่ไม่ต้องถูกส่งกลับไปที่บารัซ พันไมล์เผลอโล่งใจ

               

            หลังจากที่พันไมล์ได้ไปขอโทษ และส่งจาบรินออกเดินทางเรียบร้อยแล้ว เธอก็เข้าไปดูแลภายในกระโจมของชีคอัมราน ตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายและได้เรียนรู้มาจากฟาร์ฮา จากนั้นก็เดินกลับไปที่กระโจมของตัวเอง ในครั้งนี้เธอจำต้องอาบน้ำตามวิถีของชาวทะเลทราย เพราะชีคหนุ่มมิได้ตั้งกระโจมใกล้กับโอเอซิสเหมือนเมื่อครั้งก่อน

            ขณะที่หญิงสาวกำลังจะถอดเสื้อเตรียมอาบแห้งแบบชาวทะเลทราย พลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับงูตัวใหญ่สีดำทมิฬ

            “กรี๊ดดด” หญิงสาวกรีดร้องพร้อมกับยืนหน้าซีดตัวสั่นไปด้วยความกลัว

            อัมรานได้ยินเสียงกรีดร้องของพันไมล์  เขาจึงรีบวิ่งไปที่กระโจมของเธอ

            เมื่อชีคหนุ่มเห็นว่าอะไรเป็นสาเหตุ ที่ทำให้หญิงสาวถึงกับตกใจจนกรีดร้องออกมา ก็ทำให้เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

            “อย่าขยับตัวนะพันไมล์....” 

            พันไมล์สั่นหน้าปฏิเสธ ขณะกำลังจะวิ่งไปหาชีคหนุ่ม กริชอันคมกริบก็ถูกขว้างออกไปสังหารเพชฌฆาต ที่กำลังจะตรงเข้ามาฉกหญิงสาวด้วยความแม่นยำ งูพิษตัวนั้นแน่นิ่งไปในทันที

            กายบางของพันไมล์สะท้านสั่นไหว ด้วยความหวาดกลัวยากที่จะควบคุม เธอโผเข้าไปกอดชีคหนุ่มไว้แน่น อัมรานโอบกอดหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนโดยไม่พูดอะไร เธอซุกแก้มแนบกับอกแกร่งอันอบอุ่น เบียดเนื้อตัวแทบจะแนบชิดเป็นเนื้อเดียวกันกับชายหนุ่มด้วยความกลัว โดยที่ชีคหนุ่มเองก็ไม่ได้ผลักใส เขาปลอบโยนเธอด้วยการตบหลังเบาๆ เรือนกายที่สั่นไหวของเธอเริ่มสงบลง สัมผัสและอ้อมกอดของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

            เกิดมาในชีวิตพันไมล์ไม่เคยกลัวอะไร แต่ต้องยอมรับว่าเธอกลัวและขยะแขยงงูที่สุด