บทที่ 34

            “ไปไม่นานคงไม่เป็นไรหรอก”

            แต่พันไมล์ยังไม่ทันที่จะได้ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองจบเทศกาลดังกล่าว ฉับพลันเธอก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วมา

            “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”

            “ปล่อยพี่สาวของเราเดี๋ยวนี้นะไอ้พวกสารเลว”

            ตอนแรกก็นึกว่าตนเองหูฝาดไป แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือเหล่านั้นก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เธอมิอาจเพิกเฉยและตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไป

            เธอเห็นคนร้ายสองคน รูปร่างสูงใหญ่ท่าทางดิบเถื่อน คนหนึ่งกำลังลงมือขืนใจเด็กผู้หญิง ในขณะที่อีกคนดึงตัวเด็กชายวัยไม่เกินสิบปีเอาไว้ เธอได้ยินเสียงเด็กชายโวยวาย พร้อมกับพยายามที่จะสลัดให้หลุดจากการเกาะกุม เพื่อเข้าไปช่วยพี่สาวที่กำลังจะถูกข่มขืน

            มือไวเท่าความคิด พันไมล์มองหาสิ่งของที่จะนำมาเป็นอาวุธ พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นท่อนไม้ขนาดเหมาะมือ จึงเดินไปหยิบมาถือไว้

            “อันนี้น่าจะใช้การได้”

            พันไมล์เลือกที่จะจัดการกับชายคนที่ดึงตัวเด็กชายเอาไว้ก่อน โดยแอบเดินเข้าไปด้านหลังชายคนดังกล่าว ก่อนจะฟาดไปที่หัวของเขาอย่างแรงด้วยไม้ในมือ มีผลทำให้ชายคนนั้นสลบไปทันที

            ผู้ชายที่กำลังจะลงมือข่มขืนหญิงสาวนางนั้น หันกลับมามองว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของมัน จากนั้นมันก็ผละจากร่างบางตรงหน้าเพื่อมาจัดการกับเธอ

            "โอ๊ะ! เหยื่อรายใหม่...ยุ่งเรื่องชาวบ้านแสดงว่าอยากโดน" มันปาดน้ำลาย และเดินย่างสามขุมตรงมาหาพันไมล์

            เมื่อเป็นอิสระเด็กผู้หญิงก็ลุกขึ้นโดยมีน้องชายวิ่งตรงเข้าไปช่วยประคอง

            "ไม่อยากโดน แต่เห็นแล้วทนไม่ไหว" พันไมล์สะบัดมือ ตั้งท่าเตรียมพร้อม

            มันแสยะยิ้มโชว์ฟันเหลือง ก่อนจะหัวเราะถูกใจ "ถ้าไม่อยากเจ็บตัว...ก็ทำเป็นมองไม่เห็น แล้วก็ไปซะ ปล่อยเด็กไว้กับข้า”

            "ฝันไปเถอะ" พันไมล์ตอบพร้อมกับสวนหมัดตรงใส่

            แต่ไม่น่าเชื่อว่ารูปร่างสูงใหญ่เหมือนหมีอย่างมันจะไวใช้ได้ ก้มหลบและกระโจนใส่เธอทั้งตัว พันไมล์ถอยฉากหลบได้อย่างหวุดหวิด ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด สองพี่น้องต่างก็กอดกันและกันไว้ด้วยความกลัว

            พันไมล์ถอยฉากหลบได้อย่างหวุดหวิด หญิงสาวต่อสู้กับชายโฉดร่างยักษ์อย่างดุเดือด จนกระทั่งเธอพลาดถูกมันต่อยเข้าที่ท้องอย่างแรง จนเธอถึงกับงอตัวด้วยความเจ็บ

            “แส่หาเรื่องนักใช่ไหม อยากสนุกด้วยกันก็ไม่บอก” ชายชั่วพูดด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม

            มือใหญ่สกปรกกระชากเสื้อด้านหน้าของพันไมล์ขาด เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่ม ส่วนอีกมือของมันก็บีบเค้นคอเธอไว้แน่น แม้จะจุกและหายใจไม่ออก แต่ก่อนที่สติอันน้อยนิดจะหลุดลอยไป จู่ๆ ชายโฉดร่างยักษ์ก็ร้องลั่น พร้อมกับปล่อยร่างของพันไมล์ทรุดลงไปกองกับพื้นดิน

            หญิงสาวฟุบนอนแน่นิ่งไป แต่สายตาเธอยังมองเห็นว่าชายโฉด โดนชีคหนุ่มล็อกแขนบิดไปข้างหลัง จนเธอได้ยินเสียงเหมือนกระดูกหัก แสดงให้รู้ว่าเขาหักแขนของมัน ไอ้เลวนั่นแหกปากร้องลั่น ถอยกรูดไปหลายก้าว มันตัดสินใจโกยอ้าวไม่เหลียวหลัง เมื่อเห็นว่าอัศวินม้าขาวมีฝีมือไม่เบา

            ชีคหนุ่มตรงเข้าไปประคองพันไมล์พร้อมกับเอ่ยถาม “คุณเป็นไงบ้าง ไหวไหม”

            หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ ขยับตัวลุกขึ้นโดยมีชีคหนุ่มช่วยประคอง แต่พอเงยหน้ามองเห็นใบหน้าบึ้งตึงราวกับพายุกำลังก่อตัว พันไมล์ก็รีบหลบสายตา นึกกลัวท่าทางโกรธกริ้วของเขาอย่างบอกไม่ถูก

          แม้จะจุกแต่เมื่อมีร่างสูงช่วยประคอง พันไมล์ซึ่งพอจะยืนได้บ้างแล้วก็เอ่ยขึ้น

            "ฉันขอ..." หญิงสาวอ้าปากค้าง เมื่อเขายกมือห้าม

            "หยุด! ถ้าไม่อยากเจ็บตัว"

            อัมรานยอมรับว่าไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ภาพหญิงสาวที่ถูกบีบคอจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดทำเอาเขาโกรธจนแทบฆ่าคนได้ ถ้าไม่กังวลกับอาการบาดเจ็บของพันไมล์แล้วละก็ เขาจะตามไปเก็บไอ้ชั่วนั่นที่มันบังอาจมาทำร้ายแม่ตัวยุ่งของเขา

            หลังจากที่ได้ทำงานงานใกล้ชิดกับชีคหนุ่มมาระยะหนึ่ง พันไมล์เริ่มเรียนรู้ถึงอารมณ์ของอีกฝ่าย เธอจึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่จะเกิดจากการลงโทษที่จะตามมา

            "ขอบคุณพี่สาวมากครับ/คะ ที่มาช่วยพวกเราไว้"

            เหยื่อเคราะห์ร้ายเดินเข้ามาหาสองหนุ่มสาว

            “พวกเธอปลอดภัยใช่ไหม” พันไมล์เอ่ยถาม

            "ปลอดภัยค่ะ...พวกพี่มาช่วยไว้ได้ทัน" เด็กสาวบอก

            "เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมไม่อยู่บ้าน" อัมรานถามเสียงขรึม

            พวกเรามาเที่ยวงานเทศกาล แล้วเกิดพลัดหลงกับพ่อแม่ จู่ๆ ชายโฉดสองคนเมื่อกี้ก็มาบอกว่าจะพาไปส่ง เราหลงเชื่อเดินตามออกมา แต่แล้วพวกมันก็พยายามที่จะข่มขืนข้า และจับตัวน้องชายของข้าเอาไว้ โชคดีที่พี่สาวมาช่วยเราไว้ได้ทัน มิฉะนั้นเราคงถูกพวกมันฆ่าตายไปแล้ว” หญิงสาวตอบ

            น้ำเสียงยังคงสั่นเล็กน้อย อาจเป็นเพราะยังไม่หายตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

            "แล้วพ่อแม่พักที่ไหน" อัมรานถาม

            สองพี่น้องส่ายหน้า "พวกเราจำไม่ได้ ไอ้พวกนั้นมันพาเราสองคนเดินวกไปวนมา จนพวกเราจำทางกลับที่พักไม่ได้"

            “ถ้าอย่างนั้นก็ให้สองพี่น้องไปพักที่ค่ายของเราก่อนได้ไหมคะ”

            พันไมล์หันไปเอ่ยถามชายหนุ่มข้างตัวอย่างขลาดๆ แม้สีหน้าและท่าทางชีคหนุ่มจะเรียบเฉย แต่เธอรู้ว่าเขายังโกรธอยู่

            “ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ขืนปล่อยไว้แบบนี้เกิดพวกมันย้อนกลับมาเล่นงานอีก คราวนี้คงไม่รอดแน่” ผู้นำบารัซตอบแม่ตัวยุ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับเด็กชายหญิงทั้งสองคน

            “คืนนี้ไปพักกับเราก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน”

            พันไมล์ยิ้มแก้มปริ พร้อมกับมองท่านชีคด้วยสายตาซาบซึ้ง "ขอบคุณนะคะ"

            เด็กทั้งสองกล่าวขอบคุณ