บทที่ 42

            หลังจบการประชุมผู้นำคนอื่นขอตัวกลับที่พัก เหลือเพียงผู้นำเผ่าไม่กี่คน ที่ยังยืนพูดคุยกันอยู่ภายในห้อง

            “หลานทำสำเร็จ...ทุกคนยอมรับหลานอัมราน” อับบาสและเรฮานพูดขึ้นมาพร้อมกัน

            อัมรานยิ้ม “เป็นเพราะได้ท่านลุงช่วยชี้แนะ” เขากล่าวอย่างถ่อมตน  

            เรฮานหัวเราะ ตบไหล่หลานชายเบาๆ

            “เก่งมากอัมราน ต่อไปหลานจะเป็นผู้นำที่เข้มแข็ง นำพาบารัซของเราให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น”

            ระหว่างที่สองหนุ่มต่างวัยยืนคุยกันอยู่นั้น ชารอฟผู้นำเผ่านามีเบียก็เดินเข้ามา ชายชราโค้งทำความเคารพบุรุษหนุ่มผู้องอาจ

            “ท่านกล้าหาญมากท่านชีค”

            ชารอฟได้เอ่ยปากขอบคุณชีคหนุ่มอีกครั้ง ที่ยอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเหลือบุตรชายและคนรับใช้ของเขาเอาไว้ ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกไฟคลอกตายในกองเพลิง จากนั้นก็หันไปกล่าวกับหัวหน้าเผ่าซาเนีย

            “ยินดีกับท่านด้วยนะท่านเรฮาน ท่านมีหลานชายที่เก่งและมากความสามารถรอบด้าน”

            “พวกเราทุกคนล้วนโชคดีที่มีผู้นำที่เก่งและฉลาด มันคงไมใช่ยุคของเราแล้วละท่านชารอฟ”

            ชารอฟยิ้มให้บุรุษทั้งสอง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเรฮาน เขารู้สึกหนักใจแทนฮาร์มาลที่เจอคู่แข่งที่มากความสามารถ และยากเกินกว่าจะต่อกร

            แม้กระทั่งเขาเองก็ยังต้องยอมถอย เพราะการประกาศตัวเป็นศัตรูกับบารัซย่อมเป็นการไม่ฉลาด

            “ผมยังอ่อนประสบการณ์ ยังต้องเรียนรู้อีกมาก และคงต้องเรียนรู้จากพวกท่าน”

            ชารอฟหัวเราะถูกใจเมื่อชีคหนุ่มฉลาดพอ ที่จะรู้จักเวลาที่ควรรุกและเวลาที่ควรถอย จากนั้นก็หันไปชักชวนผู้นำคนอื่นๆ เดินออกจากห้องประชุม

            “เป็นชีคหนุ่มที่มีความเด็ดเดี่ยว และน่าเกรงขามอย่างยิ่ง พวกท่านว่าไหม” ชารอฟหันไปถาม

            ผู้นำคนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของชารอฟ

            “คงได้แต่ยอมรับและคอยดูกันต่อไปว่าจะเป็นไง” 

            ด้วยท่าทีที่อ่อนน้อมถ่อมตนของชีคอัมราน ทำให้เขาได้ใจของหัวหน้าเผ่าต่างๆ ไปได้ไม่ยากอย่างที่คิด

            หลังจากที่หัวหน้าเผ่าคนอื่นๆ เดินออกจากห้องไป ภายในห้องนั้นจึงมีเพียงอับบาส เรฮาน และอัมราน สามหนุ่มต่างวัยที่กำลังพูดคุยกัน

            ในช่วงจังหวะนั้นเองลัยลาได้พรวดพราดเข้ามาในห้องดังกล่าว

            “ท่านพ่อขออภัยที่ลูกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ลูกได้ยินมาว่าเรือนรับรองของเราถูกเพลิงไหม้ และมีคนได้รับบาดเจ็บ ลูกร้อนใจไม่ทราบว่าเป็นใครคะ และเกิดเพลิงไหม้ได้อย่างไร”

            “พ่อสั่งให้คนของเราไปสืบหาสาเหตุอยู่แต่ยังไม่ได้รับรายงาน ส่วนคนที่ได้รับบาดเจ็บเป็นคนของท่านอาชารอฟ ซึ่งเราก็ได้นำตัวคนเจ็บส่งโรงพยาบาล และอยู่ในความดูแลของทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแล้ว”

            "โชคดีที่ทุกคนปลอดภัย”

            “ไม่มีใครเสียชีวิต" อัมรานเอ่ยกับหญิงสาว

          ฉับพลันสายตาของเธอก็หันไปพบกับชายหนุ่มหน้าตาดี ที่นั่งอยู่ใกล้กับบิดาของตนเอง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาทันทีที่สบตาเขา

            “ลัยลาเจ้าจำอัมรานได้หรือไม่”

            “บุตรชายชองท่านชีคโอมาน”

            “ใช่ บุรุษผู้นี้คือบุตรชายของชีคโอมาน อัมรานนี่ลัยลาบุตรสาวเพียงคนเดียวของลุงเอง เจ้าเคยพบกันแล้วนี่ แต่นั่นมันก็นานมาแล้วนะ ยังจำกันได้อยู่หรือเปล่า”

            ประโยคหลังอับบาสได้หันไปพูดกับชายหนุ่มรุ่นลูกที่นั่งอยู่ข้างตัวเขา

            “ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้งนะลัยลา” อัมรานเอ่ยกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

            “เช่นกันค่ะ ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้พบกับท่านอีก” หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้มเอียงอาย

            ลัยลารู้สึกดีใจที่มีโอกาสได้พบกับอัมรานอีกครั้ง จำได้ว่าเขาเคยเดินทางมาที่นี่พร้อมกับชีคโอมานบิดาของเขา ก่อนที่เขาจะเดินทางไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ ในครั้งนั้นเธอเพิ่งจะย่างเข้าสู่วัยรุ่นและเพิ่งจะแตกเนื้อสาว พบเขาครั้งแรกเธอก็ตกหลุมรักเขาเข้าอย่างจัง จะเรียกว่าเป็นรักแรกพบก็ไม่ผิดนัก เขาเป็นรักแรกและรักเดียวที่เธอถวิลหามาตลอด แม้ว่าในครั้งนั้นเธอกับเขาจะได้พูดกันเพียงไม่กี่คำ แต่เขาก็ยังคงอยู่ในใจของเธอเสมอมา ผู้นำบารัซอยู่คุยอีกพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยปากขอตัวกลับที่พัก

            หลังจากกลับออกมาจากที่ประชุม อัมรานตรงไปที่บ้านพักรับรอง เขาเห็นพันไมล์กำลังจัดเรียงเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของเขาอยู่อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ชีคหนุ่มผลักประตูเข้าไป พันไมล์ซึ่งกำลังเพลินกับงานที่ทำอยู่ก็ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันมองไปที่ประตู เมื่อเห็นว่าเป็นใครคิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ

            "ทำไมคุณกลับมาเร็วจัง..." พันไมล์ถามขึ้น

            เธอไม่คิดว่าชีคหนุ่มจะเลิกประชุมและกลับมาเร็วขนาดนี้

            "เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดมาก...ก็น่าจะเข้าใจ"

            พันไมล์หยุดมือหันมองชีคหนุ่มด้วยสายตาเป็นคำถาม

            "หมายถึงอะไรคะ!" เธอถาม

            "การประชุมไง..."

            "อ้อ..." พันไมล์ลากเสียงยาว พยักหน้าเข้าใจ พร้อมกับลงมือเก็บของให้เขาอีกครั้ง

            ชีคหนุ่มมองหญิงสาวอยู่ครู่ใหญ่จนพันไมล์เริ่มอึดอัด เธอเงยหน้าขึ้น

            "หน้าฉันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ"

            เขาไม่ตอบ แต่ถามขึ้นว่า "จะเสร็จหรือยัง"

            พันไมล์มองตามสายตาเขามายังเสื้อสีเข้มในมือแล้วยิ้ม อ้อที่แท้เขาก็อยากอยู่คนเดียวนี่เอง เธอคิด

            "เสร็จแล้ว"

          เธอตอบพร้อมกับลุกขึ้นยืน "เชิญคุณตามสบาย"

            "ดี...ถ้าอย่างนั้นตามมา"

            อัมรานบอกโดยไม่พูดซ้ำสองหมุนตัวเดินนำออกไปทันที เขาก้าวยาวไม่กี่ก้าวก็มายืนรออยู่ด้านนอก แต่เมื่อเหลียวมองไปด้านหลังเห็นอีกฝ่ายยังไม่โผล่มาจึงชะลอฝีเท้าลง

            เขาตั้งใจไว้ว่าจะพาพันไมล์ไปเที่ยวตลาดพื้นเมือง เพราะตั้งแต่เธอเดินทางมาที่บารัซ ก็ยังไม่เคยได้ไปเดินเที่ยวชมตลาดพื้นเมืองเลยสักครั้ง และยังเจอแต่เรื่องร้ายๆ มาโดยตลอด แต่แม่ตัวยุ่งก็ไม่เคยปริปากบ่น

            ไม่นานพันไมล์ก็วิ่งตามมาหลังจากตั้งสติได้แล้ว

            เธอวิ่งเหยาะๆ มาหยุดใกล้ชีคหนุ่ม พร้อมกับถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า "เราจะไปไหนกันคะ"

            "ไปตลาด..."

            "ไปตลาด!" พันไมล์ทวนคำเสียงแผ่ว สีหน้าชุ่มชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

            พันไมล์ดีใจมากที่ตนเองจะได้ไปเที่ยวตลาดพื้นเมือง อย่างที่เคยตั้งใจไว้แต่แรกแต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีโอกาสได้ไปสักที นับเป็นเรื่องประหลาดที่เขาเอ่ยชวน แม้ว่าจะประหลาดใจแค่ไหนแต่พันไมล์ก็ไม่ปฏิเสธ เธอเร่งฝีเท้าตามชีคหนุ่มไปติดๆ

            ระหว่างที่สองหนุ่มสาวพร้อมด้วยวาคิม กำลังจะเดินทางไปยังสถานที่ดังกล่าวนั้น พวกเขาได้พบกับลัยลา อัมรานจึงแนะนำให้พันไมล์รู้จักกับบุตรสาวของท่านหัวหน้าเผ่าเฮฌามา

            พันไมล์เอ่ยทักทายลัยลาพร้อมรอยยิ้ม แต่อีกฝ่ายกลับทักทายเธอตามมารยาท จากนั้นก็หมดความสนใจในตัวเธอ และมุ่งความสนใจไปที่ผู้นำบารัซแทน เมื่อลัยลารู้ว่าทั้งหมดกำลังจะไปเที่ยวตลาดพื้นเมืองเธอจึงขอตามไปด้วย

            “ท่านชีคขา...ลัยลาขออาสาเป็นไกด์นำทางให้นะคะ”

            “ขอบใจ” อัมรานพยักหน้าเดินไปตามแรงลากจูงของหญิงสาวแต่โดยดี

            กิริยาสนิทสนมจนออกนอกหน้าระหว่างลัยลาและชีคอัมรานอยู่ในสายตาของพันไมล์ตลอด ซึ่งพันไมล์ก็ได้แต่ไหวไหล่โดยไม่พูดอะไร แม้ในใจจะรู้สึกแปลกๆ กับความสนิทสนมตรงหน้า แต่ก็ปัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป บอกตัวเองว่าเขาจะไปสนิทสนมกับใครมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ