บทที่ 43

            เมื่อไปถึงตลาดซึ่งเป็นสถานที่จำหน่ายสินค้าแทบทุกชนิด ทั้งผ้าทอมือศิลปะแบบทะเลทราย เครื่องเคลือบเงิน หรือทอง กริช รวมไปถึงเครื่องประดับชนิดต่างๆ พันไมล์เดินชมสินค้าเหล่านั้นด้วยความเพลิดเพลิน

            จนกระทั่งเดินมาถึงร้านขายเครื่องประดับ เธอจึงขอให้ช่างประจำร้านช่วยปลดสร้อยที่ข้อมือ ช่างพยายามอยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่สามารถปลดตะขอนั้นออกได้ และยังบอกว่าตะขอนี้เป็นแบบที่แปลกมาก พวกเขาถือได้ว่ามีความชำนาญในการทำเครื่องประดับของผู้หญิง แต่ก็ยังไม่เคยเห็นตะขอแบบนี้มาก่อนเลย

            พันไมล์เซ็งจิตเดินคอตกล่าถอยออกมา "บ้าๆ" เธอบ่นไปตีข้อมือตัวเองไปพร้อมกัน

            "นับตั้งแต่ใส่แกเข้ามาในชีวิต ไม่เห็นจะมีเรื่องดีเลย...เจอแต่เรื่องซวยๆ ตลอด"

            อัมรานมองพันไมล์พูดกับตัวเองแล้วก็นึกขำ แต่ชีคหนุ่มไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร ดวงตาคมมีแววครุ่นคิดเมื่อจดจ้องสร้อยข้อมือเจ้าปัญหาเส้นนั้น

            "ไหนๆ...สร้อยอะไร" ลัยลาถามขึ้นน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น

            ปกติพันไมล์มักจะโชว์สร้อยเส้นนี้ให้ใครต่อใครดูอยู่เสมอ แต่สำหรับหญิงสาวเผ่าเฮฌามาเธอเลือกที่จะซุกข้อมือไว้ด้านหลัง พร้อมกับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

            เมื่อลัยลาเห็นสีหน้าของพันไมล์คิ้วเรียวสวยก็ผูกยุ่ง ขึงตาใส่หญิงสาวทันที

            "อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เมื่อกี้ฉันได้ยินเธอพูดถึงสร้อย ท่านชีคซื้อสร้อยให้เธอใช่ไหม" เธอกระซิบถามรอดไรฟัน สายตาเต็มไปด้วยความริษยา พันไมล์สะดุ้งก่อนจะส่ายหน้า

            "ฉันพูดถึงสร้อยในร้านค่ะ...ว่ามีแยะมาก" เธอโกหกหน้าตาเฉย ลัยลามองตามมือพันไมล์ไปยังร้านเครื่องประดับก็พยักหน้า

            "คุณลัยลาไปดูสิคะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย"

            ลัยลาตาโต ห่อปาก "จริงหรือ..."

            "ค่ะ ทางร้านบอกว่าวันนี้มีแบบใหม่ๆ ด้วยนะคะ"

            ลัยลาตาโต หันไปมองชีคอัมรานตาปรอย แต่เมื่อเห็นว่าชีคหนุ่มยังคงยืนนิ่งเฉย สีหน้าไม่เปลี่ยน เธอก็เลยเดินเข้าไปคว้าแขนกระตุกให้เขาเดินไปกับเธอ

            "ไปเป็นเพื่อนลัยลานะคะ...เครื่องประดับร้านนี้มีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งของเฮฌามาเลยค่ะ"

            ลัยลาพูดจาออดอ้อนออเซาะ ด้วยความเกรงใจชีคอัมรานจำต้องเดินตามหญิงสาวเผ่าฮาเฌมาเข้าไปในร้านโดยดี

            ตั้งแต่เดินตลาดมาด้วยกัน พันไมล์เจอพฤติกรรมออดอ้อน ออเซาะ และนิสัยเหวี่ยงวีนของลัยลาจนรู้สึกเอือมระอา จึงเดินแยกตัวออกมา เธอเดินเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้อย่างสนุกสนาน แม้จะผิดหวังอยู่บ้างที่ไม่ได้ซื้อ เพราะไม่รู้ล่วงหน้าว่าชีคอัมรานจะชวนเธอมาเที่ยวตลาดพื้นเมือง จึงไม่ได้เตรียมเงินติดตัวมาด้วย แต่การที่ได้มาเดินชมของสวยๆ งามๆ ก็ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งเหมือนกัน

            ขณะกำลังเดินออกมาจากร้านผ้า ซึ่งเป็นร้านที่อยู่ด้านหลังเกือบจะสุดตลาด พันไมล์ก็ชะงัก

            เธอเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง กำลังยื้อยุดฉุดกระชากหญิงสาวร่างแบบบาง โดยมีหญิงวัยกลางคนพยายามที่จะฉุดรั้งไว้ พร้อมกับร้องห้ามมิให้ชายกลุ่มนั้นนำตัวบุตรสาวของนางไป

            ตามนิสัยที่ไม่อาจนิ่งดูดาย พันไมล์จึงตรงเข้าไปช่วยหญิงสาวคนดังกล่าว เธอเดินไปหยุดยืนขวางหน้าชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นไว้อย่างไม่กลัวตาย แต่เมื่อคำนวณด้วยสายตาแล้วว่าจำนวนคนพวกนั้นมีมากกว่า พันไมล์ก็เปลี่ยนมาเป็นยิ้มกว้าง

            "สวัสดี..." เธอยกมือทัก จำใจเอาน้ำเย็นเข้าลูบ "พวกพี่กำลังเล่นอะไรกัน"

            “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ถ้าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น”

            “นายท่านช่วยข้าด้วย พวกมันกำลังจะจับตัวลูกของข้าไป” ผู้เป็นแม่เอ่ยวิงวอนขอความช่วยเหลือ

            "หยุดแส่เรื่องชาวบ้านแล้วก็ไปซะก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ มิฉะนั้นเจ้าเองนั่นแหละที่จะเดือดร้อน”

            “พูดจากันดีดีก็ได้ไม่เห็นจะต้องใช้กำลังบังคับกันเลย”

            พันไมล์กล่าวพร้อมกับจ้องมองไปที่ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นตาไม่กะพริบ

            “ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า” หัวหน้าของพวกมันหันมาตวาดใส่เธอ

            จากนั้นพวกมันก็พยายามฉุดกระชาก หญิงสาวร่างแบบบางให้ไปกับพวกมัน โดยไม่สนใจพันไมล์อีกเลย

            “พวกนายต้องการอะไรถึงได้ทำแบบนี้”

            พันไมล์เอ่ยถาม พร้อมกับตรงเข้าไปกระชากแขนหัวหน้าของพวกมัน หวังจะให้หันมาคุยกันก่อน แต่มันดันหันมาซัดใส่หน้าเธอเต็มแรง โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวจนเซถลาลงไปกองกับพื้น

            เมื่ออัมรานสังเกตเห็นว่าพันไมล์หายตัวไปจึงออกตามหา จนกระทั่งมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี เขาตารุกวาวด้วยความโกรธ รังสีแห่งความโกรธแผ่ซ่านออกมาจนวาคิมสัมผัสได้

            หมอหนุ่มตรงไปประคองพันไมล์ไว้แล้วถามพวกนั้นว่า "เกิดอะไรขึ้น"

            กลุ่มนักเลงโตตวัดตามองผู้มาใหม่ ยังคุยโวแบบไม่รู้ชะตาตัวเอง

            "มีไอ้หน้าหล่อมาช่วยโว้ย" มันหันมาบอกพวกเดียวกัน

            "พวกชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน"

            วาคิมมองเห็นเงามัจจุราชบนสีหน้าชีคหนุ่ม เขาพาพันไมล์เดินไปหยุดข้างๆ

            "แค่นักเลงเจ้าถิ่น...เท่านั้นครับ"

            อัมรานยิ้มเยาะมองหน้าหมอหนุ่ม "เรารู้แล้ว นายไม่ต้องกลัวว่าเราจะรังแกชาวบ้านหรอกวาคิม"

            หมอหนุ่มลอบถอนหายใจ ดูจากสีหน้าแทบฆ่าคนของชีคหนุ่มแล้วก็อดกลัวแทนพวกนั้นไม่ได้

            อัมรานเหลือบมองมุมปากที่มีหยดเลือดซึม และแก้มแดงช้ำของพันไมล์ที่ปรากฏเป็นรอยนิ้วมือของพวกมัน ดวงตาคมยิ่งฉายแววขุ่นเคือง เหมือนพันไมล์จะอ่านสายตาคู่นั้นออก เธอกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ

            "ฉันไม่เป็นไร คุณช่วยสองแม่ลูกนั่นก่อนเถอะค่ะ”   

            แม้จะไร้สมองแค่ไหน พวกนักเลงโตก็ดูเหมือนจะรู้ว่า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ท่วงท่าแฝงไว้ด้วยอำนาจ อย่างบุรุษทื่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกมันในตอนนี้ ไม่น่าจะใช่คนธรรมดา ทีท่าของพวกมันจึงเปลี่ยนไป

            "พวกเราแค่ต้องการเงินที่สองคนนี้ติดไว้เท่านั้น" มันเริ่มแก้ตัว โดยที่อัมรานใช้เพียงสายตาคมกล้าจ้องมองไปที่พวกมัน

            "ส่วน...ส่วนผู้หญิงคนนี้ หล่อนมาจุ้นจ้านเอง"

            "เจ้าก็เลยต้องใช้กำลังตบตีพวกนาง"

            “มันสองคนแม่ลูกติดหนี้ข้าแล้วคิดจะเบี้ยวไม่ยอมจ่าย แถมยังจะหนีเอาตัวรอด ข้าก็เลยจะเอาตัวลูกสาวของมันไปขาย ถือเป็นการใช้หนี้ที่พวกมันติดค้างข้าเอาไว้”

            “เท่าไร” อัมรานเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ทว่าแฝงไว้ซึ่งอำนาจ

            นักเลงเจ้าถิ่นยิ้มกริ่ม ถูมือไปมาเมื่อรู้ว่าจะได้เงินคืน เจ้าหัวหน้ารีบแจ้งจำนวนเงิน อัมรานบอกให้วาคิมหยิบเงินส่งให้พวกนั้น

            เมื่อพวกมันได้เงินก็ไม่อยากจะมีเรื่อง จึงชักชวนกันกลับทันที แต่ยังไม่ทันที่จะได้จากไป เสียงทรงอำนาจก็ดังขึ้น

            “เดี๋ยว!”