บทที่ 54

            เมื่อทุกคนออกไปจากห้องกันหมด พันไมล์ซึ่งเงียบเสียงตามคำขู่ก็เริ่มมีฤทธิ์ขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวกำลังจะเปิดปากพูด แต่คำพูดเหล่านั้นต้องถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่ออัมรานยกมือห้าม พร้อมกับกวาดสายตามองร่างงามของเธออย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง

            "ถึงผมชอบที่เราจะทะเลาะกันแบบเนื้อตัวเปล่าเปลือย แต่คุณไม่คิดที่จะใส่เสื้อผ้าก่อนหรือ”

            คำเตือนนั้นดึงสติของเธอให้กลับมาอยู่กับสภาพรอบตัว มากกว่าอารมณ์ร้อนของตัวเอง พันไมล์ก้มสำรวจตัวเองอีกครั้ง

            แทนไทซึ่งนิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องเอ่ยขึ้น

            “พี่เห็นด้วยนะพาย ใส่เสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยคุยกัน” ขณะที่พูด พี่ชายของพันไมล์เดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำของเพื่อนรัก มาสวมให้น้องสาวอย่างอ่อนโยน

            ใจหนึ่งพันไมล์อยากต่อต้านคำสั่งของชีคอัมราน แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของพี่ชาย เธอจึงพยักหน้า ดวงตาคู่สวยซึมไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าพี่ชายแม้จะไม่ดุด่าว่ากล่าวเธอ แต่เขาก็เงียบขรึมผิดปกติ

            ขณะที่พันไมล์ขยับตัวลุกขึ้นยืนนั้น แรงเหวี่ยงมหาศาลก็เข้าโจมตีเธอ หญิงสาวรู้สึกวิงเวียนศีรษะ มึนงง เกินกว่าจะทรงตัวอยู่ได้      

            "พายเป็นอะไร" แทนไทถาม พร้อมกับตรงเข้าไปประคองร่างบอบบางของน้องสาวไว้

            "พายมึนหัวค่ะพี่แทน จู่ๆ ห้องก็หมุน แล้วก็รู้สึกคลื่นไส้ด้วยค่ะ” พันไมล์บอกอาการพี่ชาย

            อัมรานขยับตัว มองหญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำของตัวเองด้วยสายตาห่วงใย แต่เพียงวาบเดียวก็จางหายไป

            “แทน นายพาพันไมล์ไปพักผ่อนดีกว่าไหม”

            “ได้” แทนไทตอบ “พายไปพักก่อนนะ มีเรื่องอะไรเดี๋ยวเราค่อยคุยกัน”

            “ค่ะ” พันไมล์พยักหน้าซีดเซียวเห็นด้วยกับพี่ชาย เดินกลับไปที่ห้องพักโดยไม่พูดไม่จา

            อัมรานมองตามจนเธอเดินลับสายตาไป จากนั้นจึงหันกลับไปมององครักษ์ที่ยืนเรียงหน้ากัน ชีคหนุ่มหันมาส่งสายตาพิฆาต คมกริบ ราวกับจะบอกว่า

            ‘อย่าได้บังอาจพูดหรือถามอะไร ซึ่งเป็นการล้อเลียนเขาเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเด็ดขาด’

            สามองครักษ์ต่างก็ลอบยิ้ม เมื่อเห็นใบหน้าที่แสดงถึงความเก้อกระดากของเจ้านายหนุ่ม เมื่อถูกทุกคนจับได้ว่าเขาและพันไมล์มีความสัมพันธ์กันอย่างไร ที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยเห็นอาการเช่นนี้ของชีคหนุ่มมาก่อนเลย นับได้ว่านี่เป็นครั้งแรก รอยยิ้มของเหล่าองครักษ์คนสนิทขัดหูขัดตาเขายิ่งนัก

            “อยากยืนยิ้มแบบนี้ไปอีกสามวันไหมยะห์ซิน”

            องครักษ์หนุ่มสะดุ้ง หุบยิ้มทันที แต่ยังไม่วายแอบก้มหน้าซ่อนยิ้ม “ไม่ครับ”

            วาคิมและจาบรินซึ่งยืนนิ่ง หลบสายตาดุคมของเจ้านายเป็นพัลวัน

            “พวกผมจะรีบไปตรวจสอบครับ” จาบรินเอ่ยขึ้น

            “ดีที่ยังรู้หน้าที่ว่าต้องทำอะไร” อัมรานพูดเสียงหนัก

            “แต่หลักฐานทุกอย่างมันมัดตัวท่านชีคนะครับ” จาบรินพูดขึ้น

            “เรารู้หรอกน่า นายไม่จำเป็นต้องมาพูดเน้นย้ำ”

            อัมรานหันไปตอบจาบริน ก่อนจะมีคำสั่งให้วาคิมนำอาหารและเครื่องดื่ม ที่เขาและพันไมล์ทานร่วมกันเมื่อค่ำคืนไปตรวจสอบ

            “ท่านชีคคิดว่าเป็นฝีมือของใครครับ”

            อัมรานไม่ได้ตอบคำถามของวาคิม แต่ได้พูดย้ำให้อีกฝ่ายรีบไปจัดการตามที่เขาสั่ง

            “ผมจะรีบไปจัดการตามคำสั่งเดี๋ยวนี้เลยครับ”

            ในเวลาเดียวกันนั้นเองอัมรานได้สั่งให้ยะห์ซินและจาบรินไปดูโทรทัศน์วงจรปิด เพื่อตรวจหาว่ามีสิ่งผิดปกติใดใดเกิดขึ้นหรือไม่ สองหนุ่มรีบรุดไปจัดการตามคำสั่งโดยไม่รอช้า

            หลังจากที่องค์รักษ์ทั้งสามคนออกไปจัดการกับงานที่พวกเขาได้รับมอบหมาย อัมรานยกมือลูบใบหน้าอย่างมึนงงและอ่อนล้า ก่อนที่จะยกมือหนาใหญ่ขึ้นมองราวกับมันเป็นสิ่งแปลกประหลาด นึกถึงยามที่มันวางสนิทแนบแน่นอยู่บนบัวงาม รอยยิ้มน้อยๆ ประดับขึ้นนบใบหน้า

            “มือปลาหมึก” อัมรานพึมพำเบาๆ ตวัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อไปปฏิบัติหน้าที่ของผู้นำเผ่า

            ก่อนหน้านั้นสาวใช้คนสนิทของลัยลา ได้แอบหลบออกมาโดยมิให้คนอื่นเห็น เพื่อไปปลุกเจ้านายของตนเองให้รีบกลับไปที่ห้องพักก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า

            “นายหญิงคะ...นายหญิง...ตื่นสิคะ...เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะนายหญิง”

            ลัยลาลืมตาขึ้นมาเห็นคนรับใช้ของตนเองยืนอยู่เพียงลำพัง ก็หันขวับมาทำตาเขียวใส่ลูกน้องทันที

            “มันเกิดอะไรขึ้นแล้วท่านชีคหายไปไหน”

            “อย่าเพิ่งถามอะไรเลยค่ะ แล้วข้าจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ท่านฟังทีหลัง ตอนนี้ท่านควรรีบสวมเสื้อผ้าแล้วกลับไปที่ห้องก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้า”

            ลัยลายอมลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้าของตนเอง และหลบออกไปจากห้องนั้น เพื่อตรงกลับไปที่ห้องพักโดยมีสาวใช้คนสนิทของตนคอยดูต้นทางให้

            เมื่อลัยลากลับเข้ามาในห้อง ก็หันไปตวาดคนใกล้ชิดของตนเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดทุกอย่างถึงไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ หญิงรับใช้เล่าถึงที่มาของความผิดพลาดที่เกิดขึ้นว่า ตนเองเข้าใจผิดคิดว่าห้องที่เจ้านายเข้าไปนอนนั้นเป็นห้องพักของท่านชีค แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่ ห้องของท่านชีคเป็นห้องที่อยู่ถัดไปจากห้องนั้น