บทที่ 55

            เมื่อลัยลากลับเข้ามาในห้อง ก็หันไปตวาดคนใกล้ชิดของตนเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดทุกอย่างถึงไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ หญิงรับใช้เล่าถึงที่มาของความผิดพลาดที่เกิดขึ้นว่า ตนเองเข้าใจผิดคิดว่าห้องที่เจ้านายเข้าไปนอนนั้นเป็นห้องพักของท่านชีค แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่ ห้องของท่านชีคเป็นห้องที่อยู่ถัดไปจากห้องนั้น

            คำบอกเล่าจากปากคนสนิท ทำให้ลัยลาตรงเข้าทำร้ายตบตีคนของตน ที่ทำงานไม่ได้เรื่องปล่อยให้มีความผิดพลาดเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

            “นังโง่! เรื่องง่ายๆ แค่นี้ก็ยังทำให้เกิดความผิดพลาดอีก แล้วหลังจากนั้นทำไมถึงไม่รีบเข้าไปเรียก”

            “พวกเรามาเรียกแล้วค่ะ แต่นายหญิงนอนหลับ พวกเราก็เลยไม่กล้าปลุก”

            “อีพวกโง่...โง่ที่สุด” ลัยลาชี้หน้าด่ากราด แทบจะตรงเข้าไปตบลูกน้องให้สาสมกับความแค้น ที่ทำให้ทุกอย่างผิดไปจากแผนที่วางไว้

            “หลับก็ปลุกสินังโง่”

            เหล่าบรรดาสาวใช้คนสนิทต่างก็ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบตาของเจ้านายสาว ยิ่งทำให้ลัยลาโกรธหนักขึ้นกว่าเดิม เธอไม่รอช้าตรงเข้าไปจิกผมลูกน้องคนสนิทที่เป็นคนไปทำตามแผนมาคาดคั้นถาม

            “อย่าบอกนะว่า อาหารที่ควรจะเป็นของนังพันไมล์ที่พวกเจ้าใส่ยานอนหลับไว้เมื่อคืน พวกแกทำพลาดสลับมาให้ฉันกิน”

            คนสนิทพยักหน้าแทบจะพร้อมกัน เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความผิดหวังดังไปทั่ววัง คราวนี้ลัยลาไม่รอช้าเธอตบไปหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรงติดๆ กันสองสามครั้งเพื่อระบายความแค้น นี่เองคือสาเหตุว่าทำไมเมื่อคืนนี้เธอถึงได้รู้สึกง่วงนอนผิดปกติ

            แม้พยายามเหนี่ยวรั้งตัวเองไว้ เพื่อรอให้ชีคอัมรานเข้ามาหาก็ไม่อาจทำได้ พอรู้สึกตัวตื่นขื้นมาแทนที่จะมีข่าวดีกลับมีแต่เรื่องร้ายๆ ชวนให้โมโหแทน

            การที่ลัยลาสั่งให้ลูกน้องคนสนิทของตน ไปวางยานอนหลับในสำรับอาหารของพันไมล์ ก็เพราะอีกฝ่ายมักจะชอบใกล้ชิดสนิทสนมกับท่านชีค ก็เลยเกรงว่าจะทำให้แผนการที่วางไว้ของเธอพัง จึงต้องมีคำสั่งไปเช่นนั้น แต่ใครจะคาดคิดว่าคนที่ทำแผนการทั้งหมดพังกลับเป็นสาวใช้คนสนิทของตนเอง

            “โอ๊ย! ข้าผิดไปแล้วค่ะนายหญิง ได้โปรดยกโทษให้กับความผิดพลาดของข้าด้วย” หญิงรับใช้พูดพร้อมกับเลี่ยงหลบฝ่ามือพิฆาตของเจ้านายสาวที่กระหน่ำลงมาไม่ยั้ง

            “สมควรแล้วที่ต้องโดนแบบนี้ เพราะแกฉันถึงได้พลาดโอกาสสำคัญที่สุดในชีวิตไป ถ้าทุกอย่างเป็นตามแผนที่ฉันวางไว้ ฉันคงจะได้แต่งงานกับท่านชีคแล้ว”

            “มีอีกเรื่องที่ท่านยังไม่ทราบ” สาวใช้คนดังกล่าวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

            “ยังมีเรื่องบ้าบออะไรที่ฉันไม่รู้อีก รีบเล่ามาให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ” ลัยลาตวาดดังก้องไปทั่วห้อง

            คนสนิทของลัยลาเล่าถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ในตอนที่ท่านองครักษ์เปิดประตูห้องของท่านชีคให้เจ้านายฟังด้วยเสียงสั่นเครือ เพราะรู้ตัวดีว่าทันทีที่เล่าจบ ตนเองจะต้องเจอกับพายุอารมณ์ชุดใหญ่ของนายสาวอีกแน่

            หลังจากที่ลัยลาได้รับฟังสิ่งที่คนรับใช้คนสนิทของตนรายงาน ดวงตาของเธอลุกวาบด้วยความโกรธ เธอถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความแค้น ก่อนจะหันไปถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

            “เมื่อกี้แกพูดว่าท่านฮาร์มาลเห็นใครนอนอยู่กับท่านชีคนะ”

            “คุณพันไมล์ค่ะ”

            หญิงรับใช้คนดังกล่าวตอบเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบก่อนจะพูดขยายความอีกครั้ง

            จากคำบอกเล่านั้นมันทำให้ลัยลารู้ว่า ทุกอย่างมันผิดไปจากแผนที่เธอคิดไว้มากนัก เดิมทีเธอวางแผนไว้ว่าจะให้คนรับใช้คนสนิทนำยาเมาไปผสมลงในสำรับอาหารของท่านชีค ซึ่งยาเมาตัวนี้มีใช้แต่เฉพาะในเผ่าเฮฌามาเท่านั้น สรรพคุณของตัวยาจะทำให้ผู้ที่โดนคิดฝันไปว่า มีความสัมพันธ์ทางเพศเกิดขึ้นกับตนเอง คนที่โดนยาชนิดนี้เข้าไปจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้ไม่แน่ชัดนัก หลังจากที่ยาออกฤทธิ์เธอก็จะเข้าไปในห้องของเขา ทำทีเป็นว่าเธอกับเขามีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง

            จากนั้นก็ให้คนรับใช้ใกล้ชิดเธอเอะอะโวยวาย ให้เป็นเรื่องราวใหญ่โตในเช้าวันต่อมา เพื่อให้ทุกคนมาพบเธอและชีคอัมรานนอนอยู่ด้วยกันทั้งคืนในสภาพที่ล่อแหลม 

            ลัยลากะจะใช้โอกาสนี้ทำให้เขารับผิดชอบเธอด้วยการแต่งงานกับเธอ แต่ทุกอย่างกับผิดความคาดหมายเป็นตรงกันข้ามแบบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นว่าชีคอัมรานต้องแสดงความรับผิดชอบต่อหญิงต่างชาตินางนั้นด้วยการแต่งงาน เพื่อให้เป็นไปตามธรรมเนียมปฏิบัติของคืนวันบุหลันโซฮา มันช่างเป็นความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัย

            และที่น่าแค้นใจยิ่งกว่าคือตัวเธอเองกลับโดนยานอนของตัวเองเล่นงานจนเผลอหลับไป ทำให้ไม่อาจจะแก้ไขความผิดพลาดของเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้ทันเวลา โชคดีก็เลยไปตกอยู่ที่พันไมล์แทน แต่อย่านึกว่าความผิดพลาดแค่นี้จะหยุดลัยลาได้ ต่อให้สิบพันไมล์ก็หยุดเธอไม่ให้ครอบครองชีคอัมรานไม่ได้

            “มันเป็นเช่นนี้ได้ยังไง ยอมไม่ได้เด็ดขาด ฉันจะไม่มีวันยอมให้ท่านชีคของฉันต้องตกไปเป็นของคนอื่น”

            ลัยลากล่าวก่อนจะหันไปเล่นงานลูกน้องคนสนิทของตนเอง

            “มันเป็นเพราะแก เพราะแกคนเดียว ถ้าแกไม่ทำผิดพลาดเรื่องแบบนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น นังโง่! แกมันไม่มีสมอง”

            บุตรสาวเพียงคนเดียวของหัวหน้าเผ่าเฮฌามา พูดพร้อมกับตรงเข้าบีบคอผู้หญิงสาวนางนั้นอย่างสุดแรง ความโกรธแค้นที่ทุกอย่างผิดไปจากที่เธอคาดหวังไว้ทำให้เธอมีพลังมหาศาล

            แรงบีบของลัยลาทำให้หญิงรับใช้ตาเหลือกลาน และพยายามออกแรงดิ้นรนเพื่อให้ตนเองหลุดพ้นจากเงื้อมือของมัจจุราช แต่ดูเหมือนมันจะไร้ผล เพราะเรี่ยวแรงของนายหญิงนั้นมันมากมายมหาศาล โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายอยู่ในอารมณ์ที่เกรี้ยวกราดเช่นนี้

            ลัยลารู้สึกสะใจที่เห็นหญิงรับใช้คนสนิทตรงหน้า ทรมานด้วยการขาดอากาศหายใจ และถ้าเธอยังคงบีบคอคนสนิทของตนเองนานกว่านี้ล่ะก็ มันคงตายด้วยน้ำมือของเธอ แต่สุดท้ายลัยลายอมปล่อยมือพร้อมทั้งผลักร่างของหญิงรับใช้นางนั้นออกไปจนสุดแรง จนอีกฝ่ายเซถลาไปทำให้ศีรษะกระแทกกับกำแพง

            ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นอย่างคนหมดแรง พร้อมกับการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เลือดหลั่งไหลออกมาจากบาดแผลบริเวณหน้าผาก อันเนื่องมาจากแรงกระแทกดังกล่าว

            บุตรสาวของท่านอับบาสยืนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาสมเพชเวทนา ถ้าเธอไม่ปรานีโดยการยั้งมือไว้ ป่านนี้มันก็คงจะไม่รอดชีวิต

            “นี่เป็นการสั่งสอนที่เจ้าทำงานผิดพลาดจนเกิดปัญหาใหญ่ และก็จำใส่กะโหลกของเจ้าเอาไว้เป็นบทเรียน คราวหน้าถ้ายังกล้าทำผิดพลาดแบบนี้อีกละก็เจ้าไม่รอดแน่”

            ลัยลาพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด เธอไม่รู้สึกผิดสักนิดที่ได้แสดงความโหดร้ายป่าเถื่อนของตนเองออกมา กับคนชั้นต่ำเช่นนั้นถ้ามันทำผิดก็ต้องลงมือสั่งสอนกันบ้าง พวกมันจะได้หลาบจำและไม่กล้าทำอะไรที่ผิดพลาดอีก

            “ข้าขอโทษค่ะนายหญิง ข้าสัญญาคราวหน้าข้าจะระวังให้มากกว่านี้ และจะไม่ทำให้มีข้อผิดพลาดเช่นนี้เกิดขึ้นอีก แต่ข้าว่าตอนนี้ท่านควรรีบคิดก่อนดีกว่าว่าจะจัดการอย่างไรกับเรื่องนี้”

            ลัยลาหันไปจ้องมองคนพูดด้วยดวงตาวาวโรจน์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม

            “บังอาจนัก! แกเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน” หญิงสาวพูดและแค่นหัวเราะออกมา

            “เป็นเพียงแค่คนรับใช้ต่ำต้อย กล้าดียังไงมาสั่งให้ฉันทำโน่นทำนี่ ฉันรู้อยู่แล้วว่าฉันควรจะต้องทำอะไร ไม่จำเป็นต้องให้คนชั้นต่ำอย่างแกมาเอ่ยเตือน ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ และอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าแกอีก ออกไป”

            หญิงรับใช้นางนั้นรีบก้าวลนลานออกไปจากห้องทันที ก่อนที่ตนเองจะต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้

            เพราะรู้ถึงนิสัยโหดร้ายป่าเถื่อนของนายหญิงเป็นอย่างดี เวลาที่หญิงสาวไม่พอใจอะไรแล้วละก็เป็นต้องลงไม้ลงมือกับคนรับใช้ใกล้ชิดอยู่เสมอ เมื่อเดินออกมาด้านนอกก็ยังไม่วายได้ยินเสียงเจ้านายของตนเองกรีดร้อง และอาละวาดขว้างปาข้าวของเพื่อระบายความคลั่งแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก