บทที่ 53

            สีหน้าคนถูกถามนิ่งเฉย ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นนั่งตามคนถามอย่างไม่รีบร้อน

            ภาพเปลือยท่อนบนของคนตรงหน้า ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของพันไมล์เบิกโพลง เริ่มเข้าใจแล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับตนเองในค่ำคืนที่ผ่านมา  

            “นี่คุณกล้าลักหลับฉันหรือ!! คุณทำอย่างนี้ได้อย่างไร” พันไมล์กระชากเสียงถาม สายตาจ้องอัมรานอย่างคนโมโหเดือด

            อัมรามส่ายหน้า แต่นั่นกับยิ่งเติมเชื้อไฟให้พันไมล์ จนหญิงสาวเดือดจัด ต้องเอื้อมมือไปผลักร่างสูง พร้อมกับเข้าทุบตีอีกฝ่ายเป็นพัลวัน

            “ชีคบ้า คนทุเรศ ลักหลับผู้หญิงไม่มีทางสู้ พวกจิตวิปริต เห็นผู้หญิงเป็นไม่ได้”

            “หยุดบ้าได้แล้วพันไมล์” อัมรานดุเสียงเครียด 

            “ฉันไม่ได้บ้า คนที่บ้าคือคุณ คุณ...” พันไมล์ยกมือขึ้นมาชี้หน้าอัมราน พูดเสียงกร้าวตอกใส่หน้า “คุณข่มขืนฉัน!”

            “พันไมล์!” คราวนี้อัมรานคำราม ดวงตาคมดุดันหรี่เล็ก “ใครจะไปทำอะไรแบบนั้น”

            “คุณนั่นแหละทำอะไรแบบนั้น” พันไมล์สวนเสียงแข็ง ดวงตาลุกวาบ “แล้วก็ไม่ต้องร้องหาหลักฐาน เพราะหลักฐานดันสะโพกฉันทนโท่อยู่นี่ไงล่ะ และถ้าหลักฐานแค่นี้ยังไม่พอ ก็ยกมือปลาหมึกของคุณออกมาดูได้เลยจะได้รู้กันไป ว่าไอ้สองมือของคุณมันทิ้งร่องรอยเอาไว้ที่ตัวฉันมากแค่ไหน” พันไมล์ปล่อยออกมาเป็นชุด

            “พูดพอหรือยัง” เขาว่า ดวงตาคมกวาดมองรอบตัว เหมือนเป็นสัญญาณเตือนหญิงสาวว่าในห้องไม่ได้มีกันอยู่เพียงสองคน

            “ยัง! คุณมันเป็นพวกจอมฉวยโอกาส กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ หลอกให้ฉันไว้ใจ เชื่อใจ คิดว่าเป็นชีคที่ดีมีคุณธรรมสูงส่ง แต่ที่แท้ก็สร้างฉากสวยงามไว้หลอกลวงผู้คน จำไว้... ต่อไปนี้อย่าเอามือสกปรกยั้วเยี้ยและไอ้ที่ดันสะโพกงี่เง่านั่นมาแตะต้องตัวฉันอีก”

            สิ้นคำพูดพันไมล์ผลักร่างสูงใหญ่อย่างแรงด้วยความรังเกียจ ความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับตัวเธอนับว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่นั่นไม่มากเท่ากับความเสียใจของเธอที่เกิดขึ้นในตอนนี้

            เขาทำให้เธอไว้ใจ แต่สุดท้าย เธอไว้ใจคนผิด!

            และเขาเลว!

            “คนเลว!” พันไมล์ต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้า “ฉันเกลียดคุณ”

            เสียงแปลกปลอมของผู้หญิงที่กำลังโวยวายดังรอดออกมานั้น ทำให้ทุกคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกประตูตกใจ พวกเขาต่างก็พร้อมใจกันก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั้นโดยมิได้นัดหมาย และก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า

            เมื่อพันไมล์เห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่ง ไม่มีทีท่าสะทกสะท้านกับข้อกล่าวหาของเธอ ยิ่งเร่งเร้าอารมณ์โกรธให้เดือดดาลยิ่งขึ้น หญิงสาวกระชับผ้าห่มผืนใหญ่ให้มาถึงคอ อีกมือก็เงื้อสูงขึ้นทำท่าเหมือนจะชกอีกฝ่าย   

            แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ทำร้ายชีคหนุ่ม แทนไทได้เรียกชื่อเธอราวกับจะเตือนสติ ให้เธอหยุดการกระทำดังกล่าว

            “พาย!”

            เสียงพี่ชายที่ดังแทรกเข้ามาทำให้พันไมล์หยุดชะงัก

            “พี่แทน!” พันไมล์อุทาน

            หลังจากที่หันกลับมามองพี่ชายด้วยความตกใจ และตามมาด้วยความอับอาย เมื่อเหลือบไปเห็นผู้คนมากหน้าหลายตาเข้ามายืนดูภาพเหตุการณ์ ที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับตนเอง ใบหน้าของเธอซีดเผือด

            “สงบสติอารมณ์ก่อนดีไหม”

            คำพูดของแทนไทได้ผลชะงัดนัก เพราะพันไมล์หยุดการกระทำทุกอย่าง สายตาของพี่ชายที่มองมาที่เธอนั้นราวกับจะผิดหวังกับการกระทำของเธอ

            ภาพของสองหนุ่มสาวที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงก่อนหน้านี้ทำให้แทนไทแทบกุมขมับ มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร เหตุใดพันไมล์ถึงได้มานอนอยู่ในห้องของอัมรานในลักษณะที่ล่อแหลมเช่นนี้ แทนไทรู้จักนิสัยของพันไมล์เป็นอย่างดี น้องสาวของเขาถูกสั่งสอนมาว่าให้รักนวลสงวนตัว และหญิงสาวก็ทำตามคำสั่งสอนนั้นอย่างเคร่งครัด แล้วทำไมจึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาได้ สิ่งที่เกิดขึ้นมันต้องมีอะไรซ่อนเร้นอยู่แน่

            ฮาร์มาลและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ตามมา ต่างก็ยิ้มให้กับเหตุการณ์ตรงหน้า ผู้สำเร็จราชการถึงกับเปรยลอยลมมาว่า

            “เพิ่งจะรู้ว่าหนุ่มสาวสมัยนี้เขาหยอกล้อกันรุนแรงอย่างนี้เอง อานึกไม่ถึงเลยว่าหลานจะสละโสดไวเช่นนี้”

            ประโยคหลังฮาร์มาลจงใจหันไปพูดกับอัมราน จากนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันประสานเสียงหัวเราะชอบใจ 

            “อีกไม่นานบารัซคงจะมีข่าวใหญ่ที่ทำให้ทุกคนยินดี”

            อัมรานเหลือบตามองฮาร์มาลผู้เป็นอาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก และยากที่จะเข้าใจว่าเขารู้สึกนึกคิดอย่างไรอยู่ในตอนนี้

            “นั่นซิครับท่านฮาร์มาล” รัฐมนตรีวัฒธรรมเห็นด้วยกับคำพูดของผู้สำเร็จราชการ

            ก่อนจะหันไปพูดแสดงความยินดีกับผู้นำบารัซ “ยินด้วยนะครับท่านชีค”

            จากนั้นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่และผู้ติดตามฮาร์มาล ต่างก็พูดแสดงความยินดีกับชีคหนุ่ม ไม่มีใครติดใจหรือแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

            พันไมล์กวาดสายตามองทุกคน ที่พากันเดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าประหลาดใจ ทุกคนมาทำอะไรกันเต็มห้องนอน

            พวกเขาแสดงความยินดีเรื่องอะไร!!

            ผู้นำของตัวเองทำผิด ยังมีหน้ามาแสดงความยินดีอีก แต่ก่อนที่พันไมล์จะพูดอะไรขึ้นมาอีกครั้ง มือใหญ่หนาหนักของอัมรานก็ยกขึ้นมาปิดปากแดงนุ่มของเธอไว้

            “อึ้ม อื้อ” พันไมล์ตวัดตาคมค้อนชายหนุ่ม เหมือนจะถามว่าเขาปิดปากเธอไว้ทำไม

            “ถ้าไม่อยากโดนทุกอย่างที่โวยวายมา ต่อหน้าทุกคน ก็เชิญพูดโวยวายต่อได้เลย” อัมรานกระซิบขู่เบาๆ

            พันไมล์ตะลึงตัวแข็งค้าง ได้แต่พยักหน้าน้อยๆ หุบปากสนิทตามคำข่มขู่นั้น 

            อัมรานไม่อยากให้หญิงสาวโวยวายอะไรไปมากกว่านี้ เพราะนั่นอาจจะทำให้เรื่องลุกลามบานปลายจนกลายเป็นปัญหาใหญ่

            ฮาร์มาลมองกิริยาสนิทสนมของสองหนุ่มสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            “เดี๋ยวนี้หนุ่มสาวเขาชอบทำอะไรแปลกๆ ว่าไหมท่านเซรัส”

            รัฐมนตรีวัฒนธรรมหันมาตอบรับ พร้อมกับพูดว่า “นับว่าท่านชีคเลือกหญิงสาวได้น่ารักนะครับ”

            “อืม นั่นสิ ตาแหลมเหมือนกันนะหลานอา” ฮาร์มาลสัพยอก และหันไปบอกกับทุกคนที่อยู่ภายในห้อง

            “เอาล่ะพวกเราปล่อยให้หนุ่มสาวปรับความเข้าใจกันดีกว่า จะข่มขืนหรือยินยอม อย่างไรบารัซย่อมต้องมีข่าวดีอยู่แล้ว ใช่ไหมอัมราน" ประโยคสุดท้ายฮาร์มาลหันมาถามชีคหนุ่มเหมือนจะท้าทายให้เขาปฏิเสธ

            อัมรานได้แต่พยักหน้า โดยไม่ตอบอะไร 

            “หลานรัก หากทำภารกิจเสร็จแล้ว พบกันที่ห้องโถงใหญ่นะ วันนี้คู่หนุ่มสาวเขารอเราอยู่”

            “แล้วผมจะรีบตามไปครับ”

            “เราลงไปตรวจดูความเรียบร้อยด้านล่างกันดีกว่า ทางนี้ก็ปล่อยให้สองหนุ่มสาวเขาตกลงกันเองตามลำพัง”

            ฮาร์มาลพูดพร้อมกับเดินออกไปจากห้องนั้นเป็นคนแรก ตามด้วยคณะผู้ติดตามของเขา