บทที่ 61

            องครักษ์หนุ่มถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของเขาแสดงถึงความวิตกกังวลใจ ใบหน้าของแม่หมอประจำเผ่าบารัซปรากฏรอยยิ้มจางๆ

            “อย่ากังวลนักเลย เดี๋ยวเรื่องต่างๆ เหล่านี้มันก็จะคลี่คลายไปได้ในที่สุด”

            คำพูดของแม่หมอหันเหความสนใจของจาบรินได้เป็นอย่างดี เขารีบหันกลับมาถามแม่เฒ่าที่เขานับถือ

            “ด้วยวิธีไหนล่ะครับ!? ผมยังมองไม่เห็นหนทางที่จะทำให้เรื่องนี้ คลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้นได้เลยนะครับ”

            “ในวิกฤตยังมีโอกาส” โซฟิลาพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นโดยมิได้ขยายความ

            จาบรินเองก็มิได้เอ่ยถาม เพราะรู้ดีว่าถ้าแม่เฒ่าต้องการที่จะบอกให้เขารับรู้ ก็จะพูดเองโดยมิต้องให้ใครเอ่ยถาม

            ช่วงจังหวะนั้นเองที่พันไมล์เดินกลับมากล่าวลาแม่หมอประจำเผ่าบารัซอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะเดินกลับไปขึ้นรถก็ได้ยินคำพูดปริศนาของแม่เฒ่า ที่เธอไม่เข้าใจความหมายจนกระทั่งในเวลาต่อมา

            “ทุกอย่างล้วนถูกลิขิตไว้แล้ว...แม้อยากจะปฏิเสธแต่สุดท้าย...” โซฟิลายิ้ม พูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นโดยมิได้ขยายความ

            หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะก้าวเดินไปขึ้นรถ ที่นำมาจอดรออยู่ด้านหน้าวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น จาบรินรีบวิ่งนำไปเพื่อเปิดประตูรถให้หญิงสาว จากนั้นก็เดินกลับมานั่งประจำที่คนขับ และขับเคลื่อนรถมุ่งหน้าสู่จัสตินพาเลซ องครักษ์หนุ่มแอบมองพันไมล์ผ่านกระจกหน้ารถ เขาเห็นเธอนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

            พันไมล์บอกกับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะไม่รับรู้ หรือสนใจข่าวสารที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในคืนวันบุหลันโซฮาระหว่างเธอและชีคอัมรานอีก และพรุ่งนี้เธอก็จะเดินทางกลับเมืองไทยโดยไม่ลังเล เมื่อกลับมาถึงจัสตินพาเลซหญิงสาวก็เดินกลับไปห้องพักโดยไม่พูดไม่จา

            อัมรานยืนดูการรายงานข่าวของสถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งอยู่ภายในห้องทำงาน ที่รายงานเกี่ยวกับคุณสมบัติของพันไมล์ ว่ามีความเหมาะสมเพียงพอหรือไม่ที่จะมาดำรงตำแหน่งชายาของชีคอัมราน ใบหน้าคมเข้มยังเรียบเฉย มีเพียงแววตาเท่านั้นที่วาบแสงเปล่งประกายที่คนสนิทเห็นยังไม่อยากเข้าใกล้

            ส่วนในมือของชายหนุ่มมีหนังสือพิมพ์ภาคบ่ายที่เขียนข่าวนี้เช่นกัน แต่แบบเจาะลึกซึ่งเป็นข้อมูลที่คนภายนอกไม่รู้

            วินาทีนั้นเองประตูห้องทำงานของเขาถูกเปิดออก สององครักษ์หนุ่มเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับซองเอกสารบางอย่างในมือ

            “พวกเรามีเรื่องมารายงานท่านชีคครับ”

            อัมรานเบือนหน้ามามองบุคคลทั้งสองเป็นเชิงถามว่ามีเรื่องอะไร

            “คุณลัยลามีความเคลื่อนไหวครับ”

            ยะห์ซินรายงาน เขายื่นซองในมือให้เจ้านายหนุ่มของเขา พร้อมกับรายงานเรื่องราวทั้งหมด

            “หลังจากที่เราได้ส่งคนไปสะกดรอยตามคุณลัยลา เราได้สืบทราบมาว่าเธอและคนสนิทของเธอได้นัดพบกับนักข่าวของหนังสือพิมพ์ชื่อดังหลายแห่ง เธอใช้ทั้งเงินและอำนาจของตนเองจ้างให้สื่อของบารัซเขียนข่าวโจมตีคุณพาย โดยจุดประเด็นไปที่คุณสมบัติของคุณพาย ว่าเหมาะสมกับตำแหน่งชายาของท่านชีคหรือไม่”

            “คุณลัยลาให้นักข่าวเหล่านั้นจับประเด็นไปที่คุณพายเป็นหญิงสาวชาวต่างชาติ จะมาเข้าใจถึงวิถีการดำเนินชีวิต ธรรมเนียมและประเพณีปฏิบัติของบารัซได้อย่างไร รวมถึงเล่นข่าวถึงความไม่เหมาะสมที่คุณพายเดินทางรอนแรมไปในดินแดนทะเลทรายกับท่านชีค และคณะผู้ติดตามของท่านชีคตามลำพัง ซึ่งถือเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมและไม่ควรกระทำเป็นอย่างยิ่ง เหนือสิ่งอื่นใดคุณพายทำให้ท่านชีคละทิ้งหน้าที่ในการบริหารงานราชกิจ เพื่อพาเธอไปท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ คุณสมบัติเช่นนี้เหมาะสมแล้วหรือ ที่จะให้เธอมาดำรงตำแหน่งชายาของชีคผู้นำเผ่าคนใหม่ของบารัซ”

            วาคิมกล่าวเสริมตามที่ได้รับรู้มา เรียกได้ว่าแทบจะถอดการนำเสนอข่าวต่างๆ ของพันไมล์ออกมาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน

            “แม้แต่เรื่องที่คุณพายเคยเข้าไปในสนามฝึกซ้อมของเรา ซึ่งเป็นสถานที่หวงห้ามโดยมิได้รับอนุญาต ทั้งที่มีกฎห้ามบุคคลภายนอกหรือบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปในสถานที่ดังกล่าว คุณลัยลาก็เป็นคนให้ข้อมูลเหล่านี้กับนักข่าวด้วยตัวของเธอเอง” ยะห์ซินพูดสรุปปิดท้าย

            “แล้วคุณลัยลารู้เรื่องนี้ได้ยังไงในเมื่อช่วงเวลานั้นเธอไม่ได้อยู่ที่บารัซ” วาคิมเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

            “ก็คงจะใช้เงินซื้อข่าวจากคนของเรา ตอนนี้ฉันสั่งให้ทหารไปหาตัวคนขายข่าวนี้ให้คุณลัยลาแล้ว อีกไม่นานก็คงรู้ว่าใครเป็นไส้ศึก จับตัวได้เมื่อไรจะลงโทษสถานหนักเพื่อเป็นเยี่ยงอย่างมิให้คนอื่นทำตาม” ยะห์ซินตอบ

            อัมรานรับฟังพร้อมกับเปิดดูซองเอกสารในมือ ซึ่งเป็นรูปถ่ายที่ใช้มัดตัวลัยลาได้อย่างชัดเจน แต่ที่เด็ดไปกว่านั้นคือเทปเสียงการสนทนาระหว่างลัยลาและนักข่าวที่เธอเดินทางไปพบ มีการจ่ายค่าตอบแทนเป็นเงินสดจำนวนมหาศาลให้กับนักข่าว ภาพเหล่านั้นได้ถูกบันทึกไว้หมดเพื่อใช้เป็นหลักฐาน

            “การกระทำของผู้หญิงคนนี้หนักข้อและเหิมเกริมขึ้นทุกวัน” 

            "ท่านชีคจะจัดการเรื่องนี้ไงครับ" ยะห์ซินถาม

            เพราะหลักฐานและความผิดของลัยลานั้นชัดเจน

            อัมรานเงยหน้ามองลูกน้องคนสนิทอยู่ครู่ใหญ่ "ไม่ทำอะไร แค่จับตาดูเธอต่อไป"

            ยะห์ซินหันมองวาคิม ชีคหนุ่มเห็นสององค์รักษ์มองหน้ากัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้า

            "แล้วพวกนายก็จะได้เห็น..." อัมรานประกาศก้อง

            อัมรานเก็บหลักฐานทั้งหมดที่ได้รับมา ใส่ไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานพร้อมกับล็อกกุญแจลิ้นชักนั้น จากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้องพักของตนเองโดยมียะห์ซินและวาคิมเดินตามไปด้วย

            เช้าวันต่อมาพันไมล์และแทนไทออกเดินทางไปที่สนามบินแต่เช้า โดยมีจาบรินและองครักษ์ผู้ติดตามอีกสี่ห้าคนร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ เมื่อเดินทางมาถึงสนามบิน

            หญิงสาวสังเกตเห็นผู้คนที่นั่นต่างพากันจ้องมองมาที่เธอ ทำให้เธอหยิบแว่นกันแดดอันใหญ่ขึ้นมาสวมใส่เพื่อปิดบังใบหน้า พร้อมกับเชิดหน้าและเดินตัวตรงราวกับนางพญา พันไมล์พยายามที่จะไม่สนใจคนรอบข้างหรือสิ่งต่างๆ รอบตัว

            หลังจากนั้นไม่นานเธอและพี่ชาย รวมถึงจาบรินและองครักษ์ผู้ติดตาม ก็ได้ขึ้นมานั่งอยู่บนเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสซึ่งถูกกันไว้ให้เป็นพื้นที่ส่วนตัว สำหรับสองอาคันตุกะคนสำคัญของท่านชีค

            พันไมล์เฝ้าคิดวนเวียนถึงการกระทำ รวมถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาจากการตัดสินใจในครั้งนี้ของตนเอง เธอน่าจะมีความสุขกับสิ่งที่เธอเลือกและเป็นสิ่งที่คิดว่าดีที่สุด แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เหตุใดจิตใจของเธอจึงว้าวุ่น กระวนกระวายใจ ไร้ความสุข ยิ่งเมื่อนึกถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอจากมาโดยมิได้เอ่ยคำลา และเป็นบุคคลที่จะได้รับผลกระทบในครั้งนี้โดยตรง

            ร้ายแรงถึงขั้นอาจถูกถอดออกจากตำแหน่งผู้นำเผ่าบารัซ  แต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยให้เธอเดินทางกลับเมืองไทยตามที่เธอต้องการ โดยไม่คิดที่จะรั้งเธอไว้และยอมรับผลที่ตามมาแต่เพียงลำพัง ในขณะที่เธอขี้ขลาดคิดแต่จะหนีปัญหา

            พันไมล์ได้ถามตัวเองอีกครั้งว่า ถ้าเธอเลือกทำในสิ่งที่ตนเองพยายามปฏิเสธมาโดยตลอดนั้น จะทำให้จิตใจของเธอสงบลงและมีความสุขขึ้นหรือไม่

            เมื่อคำตอบคือ “ใช่” เธอจึงเลือกทำในสิ่งที่ตนเองเคยพยายามหลีกเลี่ยงมาก่อน