บทที่ 62

            หลังจากที่ตัดสินใจแน่วแน่พันไมล์จึงได้หันไปเอ่ยกับพี่ชายซึ่งนั่งอยู่ข้างตัวเธอ

            “พี่แทนเดินทางกลับไปคนเดียวก่อนนะคะ”

            “แล้วพายล่ะ!?”

            “พายจะต้องกลับไปจัดการเรื่องบางอย่างด้วยตัวเอง”

            “แต่ถ้าพายย้อนกลับไป พายก็จะต้องแต่งงานกับอัมราน มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้”

            “พายตัดสินใจแน่นอนแล้วค่ะพี่แทน พายจะกลับไปเผชิญกับปัญหานี้ร่วมกับเขา” พันไมล์ตอบด้วยความมุ่งมั่น

            “ไม่เสียใจแน่นะที่ทำแบบนี้ มันเป็นความสุขทั้งชีวิตของพายเลยนะ” แทนไทถามย้ำอีกครั้ง

            “พายคิดมาอย่างดีแล้วค่ะ ก็อย่างที่พี่แทนพูดวิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่จะยุติปัญหาทุกอย่าง อันที่จริงการแต่งงานกับเพื่อนของพี่แทนก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนักหรอกค่ะ”

            “ถ้าพายตัดสินใจแน่นอนแล้วพี่ก็จะไม่ทักท้วงอะไรอีก”

            แทนไทรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่น้องสาวของเขาตัดสินใจที่จะแต่งงานกับชีคอัมราน เพราะเขามั่นใจว่าเพื่อนรักจะใส่ใจดูแล และมอบความสุขให้กับน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาได้อย่างไม่มีข้อกังขา ที่สำคัญแทนไทจับความรู้สึกของชีคหนุ่มได้จากการแสดงออกว่าอัมรานรู้สึกเช่นไรกับพันไมล์ และน้องสาวของเขาเองก็มีใจเอนเอียงให้อีกฝ่ายเช่นกัน เพียงแต่ทั้งคู่ยังคงปากแข็ง

            “พี่แทนกลับไปอธิบายเรื่องราวความเป็นมาให้พ่อกับแม่ฟังก่อนนะคะ พายจัดการกับปัญหาทางนี้เสร็จเมื่อไร จะรีบเดินทางกลับไปคุยกับพวกท่านด้วยตัวเองอีกครั้ง”

            “เรื่องพ่อกับแม่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่ พี่จะกลับไปชี้แจงทุกอย่างให้พวกท่านเข้าใจ”

            “กลับถึงบ้านแล้วโทรมาบอกพายด้วยนะคะ”

            แทนไทพยักหน้าแทนคำตอบ พร้อมกับกุมมือของพันไมล์เพื่อถ่ายทอดกำลังใจ

            “ไม่ว่าพายตัดสินใจที่จะทำอะไร ขอให้รู้ไว้ว่าพี่และพ่อกับแม่พร้อมที่จะยืนอยู่เคียงข้างพายเสมอ”

            “ขอบคุณนะคะพี่แทนที่เข้าใจ และอยู่เคียงข้างพายเสมอมา” พันไมล์พูดด้วยรอยยิ้ม

            แม้ว่าแทนไทจะรู้สึกยินดีที่พันไมล์จะแต่งงานกับชีคอัมราน แต่เขาก็รู้ดีว่าเส้นทางนี้มิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มีขวากหนามมากมายที่รอให้ทั้งคู่ต้องเผชิญร่วมกัน ถึงจะเป็นเช่นนั้นเขาก็รู้ดีว่าพันไมล์เป็นคนฉลาดและเข้มแข็ง กล้าที่จะเผชิญกับปัญหาทุกอย่างร่วมกับอัมรานได้ เขาจึงไว้ใจให้เธอเดินทางกลับไป เพื่อจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นด้วยตัวของเธอเอง

            ในขณะที่พันไมล์กำลังเดินทางกลับมาที่จัสตินพาเลซนั้น ผู้นำบารัซได้ยืนใช้ความคิดอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัว โดยมีสององครักษ์หนุ่มคนสนิทยืนอยู่ไม่ห่าง

            “ป่านนี้คุณพายกับแทนคงเดินทางกลับเมืองไทยไปแล้ว” วาคิมเปรยขึ้นมาลอยๆ

            “นั่นสิ”

            ‘เธอจากไปแล้วสินะ’ อัมรานได้แต่คิดคำนึงอยู่ในใจ

            แม้จะรู้ว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ เพราะตราบใดที่เธอยังอยู่ใกล้ตัวเขา ก็อาจจะพบกับอันตรายได้ทุกเมื่อ แต่เมื่อเธอจากไปจริงๆ จิตใจของเขากลับรู้สึกอ้างว้างและเจ็บปวด สิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้เขาตระหนักได้ถึงความสำคัญของพันไมล์ ผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่กลับมีบทบาทสำคัญต่อหัวใจของเขา

            ยะห์ซินขอเข้าพบผู้สำเร็จราชการ เพื่อแจ้งให้ทุกคนในที่ประชุมทราบว่า ท่านชีคขอเลื่อนการประชุมออกไปอีกหนึ่งชั่วโมง

            “อัมรานมีปัญหาอะไร! เหตุใดจึงขอเลื่อนการประชุม” ฮาร์มาลเอ่ยถาม

            “ท่านชีคติดภารกิจสำคัญบางอย่างครับ จึงให้ผมรีบมาแจ้งให้ท่านทราบ เพราะเกรงว่าพวกท่านจะรอนาน”

            “กลับไปบอกเจ้านายของเจ้าด้วยว่าเราจะรอ และหวังว่าจะไม่มีการเลื่อนการประชุมในครั้งนี้ออกไปอีก”

            ยะห์ซินทำความเคารพ แต่แทนที่จะออกจากห้องตามคำสั่งผู้สำเร็จราชการ เขากลับเดินไปเปิดทีวีเครื่องใหญ่ในห้องประชุมแทน

            ฮาร์มาลรู้สึกไม่พอใจที่หลานชายของเขาใช้วิธีนี้เพื่อยื้อเวลา เขามองยะห์ซินที่เดินไปเปิดทีวีด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ก็มิได้แสดงท่าทีอะไรออกนอกหน้าให้เป็นที่ผิดสังเกตมากนัก

            และหันไปเอ่ยปากขอโทษผู้นำเผ่าต่างๆ ที่ถูกเชื้อเชิญมาเพื่อเข้าร่วมประชุมนัดพิเศษในครั้งนี้ พร้อมเชิญให้ทุกคนชมข่าวตามที่ยะห์ซินบอก

            ไม่นานก็มีการรายงานข่าวด่วนฮอตนิวส์เข้ามา

            ภาพข่าวที่ปรากฏทำเอาฮาร์มาลแทบกระอักเลือด มันเป็นภาพข่าวชีคอัมรานเดินจูงมือพันไมล์เข้าไปในห้องแถลงข่าว ทันที่ที่เขาและเธอปรากฏตัวแสงแฟรชก็วูบวาบตลอดเวลา

            พันไมล์ใช้รอยยิ้มจริงใจของตนเองแทนคำทักทาย

            ผู้นำบารัซเอ่ยทักทายสื่อมวลชน ที่ต่างก็มารอทำข่าวนี้กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาด้วยความเป็นกันเอง ก่อนจะเอ่ยแนะนำว่าที่เจ้าสาวให้ทุกคนได้รู้จัก นับเป็นครั้งแรกที่เขาและเธอปรากฏตัว ต่อหน้าสาธารณะชนพร้อมกันอย่างเป็นทางการ

            “ที่เราเชิญพวกท่านมาในวันนี้ นอกจากจะแนะนำให้ชาวบารัซได้รู้จักกับว่าที่ชายาของเรา ผ่านการนำเสนอข่าวของพวกท่านแล้ว เราก็อยากจะเชิญชวนให้ทุกคนมาร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีแต่งงาน รวมถึงงานเฉลิมฉลองสมรสของเราสองคน พิธีจะถูกจัดขึ้นเมื่อไรนั้นคงต้องรอให้ทางวิหารศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้กำหนด เมื่อใดที่เราทราบกำหนดการที่แน่นอน ก็จะประกาศให้ทุกคนรับรู้อย่างเป็นทางการอีกครั้ง”

            การแถลงข่าวเป็นไปอย่างสั้นๆ ไม่มีการตอบข้อซักถามใดใด แต่ก่อนที่จะยุติการแถลงข่าวในครั้งนี้ นักข่าวได้ขอให้ว่าที่ชายาของท่านชีคได้เอ่ยอะไรบางอย่างกับชาวบารัซ อัมรานหันไปสบตาพันไมล์ราวกับจะถ่ายทอดกำลังใจไปให้ ทั้งคู่ยิ้มให้กันและกัน

            “ฉันรู้สึกยินดีที่ได้มาพบทุกคนในวันนี้ และจะรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งถ้าชาวบารัซให้การต้อนรับฉัน ในฐานะชายาของท่านชีคที่พวกคุณเคารพรัก โดยการเดินทางมาร่วมงานสมรสของเราสองคนที่จะมีขึ้นในอีกไม่ช้านี้ค่ะ”

            “นังเด็กกลับกลอก...นางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์"

            ฮาร์มาลได้แต่นึกด่าพันไมล์ในใจ และโทษว่าเป็นความผิดพลาดของตนเอง ที่ประเมินค่าอีกฝ่ายต่ำเกินไป เพราะไม่คิดว่าพันไมล์จะพลิกลิ้นเดินหมากนี้

            เมื่อการรายงานข่าวจบลง ยะห์ซินก็ปิดทีวี

            "ไม่ทราบว่า การประชุมยังต้องมีขึ้นอีกไหมครับ" องครักษ์หนุ่มถาม

            "คงไม่ต้องแล้ว" หัวหน้าเผ่าที่เข้ามาร่วมประชุมในครั้งนี้พูดขึ้นพร้อมกัน

            ทุกคนต่างก็รู้สึกโล่งใจที่เหตุการณ์พลิกผันไปเป็นแบบนี้ พวกเขาต่างก็รู้สึกตรงกันว่าการปลดชีคอัมราน ออกจากตำแหน่งผู้นำนั้นเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย และทำให้บารัซสูญเสียบุคคลที่มีศักยภาพ ที่จะนำพาบารัซไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองให้มากกว่าที่เคยเป็นอยู่ บารัซต้องการคนรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีทั้งความรู้และความสามารถ มาขับเคลื่อนนำพาบารัซไปสู่ความรุ่งเรืองทัดเทียมเฉกเช่นนานาอารยะประเทศอื่น

            ผู้นำเผ่าทุกเผ่าต่างก็ยอมรับในความสามารถ มันสมอง และสองมือของบุรุษผู้นี้ เพราะชีคอัมรานได้พิสูจน์ให้พวกเขาเห็นแล้วว่าผู้นำคนนี้ มีความจริงใจที่จะนำพาความเจริญมาสู่เผ่าของพวกเขาด้วย มิใช่จำกัดอยู่เพียงแค่ในบารัซเท่านั้น

            ยะห์ซินโค้งคำนับ "ขอบคุณทุกท่านมากครับ...ถ้าไม่รังเกียจท่านชีคขอเชิญทุกท่าน ไปร่วมรับประทานอาหารค่ำพร้อมกันที่จัสตินพาเลซ"

            ผู้นำเผ่าทุกคนต่างตอบรับและเดินออกจากห้องประชุม โดยแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นใบหน้า ที่แสดงถึงความโกรธเคืองของฮาร์มาล ที่ยังคงยืนนิ่งเกร็งเป็นหุ่นไล่กาอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง