บทที่ 63

            หลังจากแถลงข่าวเสร็จ  พันไมล์ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังภายในห้องพัก เธอยืนมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาของตนเอง นึกไม่ถึงเลยว่าการแปลงโฉมภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว จะสามารถเปลี่ยนให้เธอดูสวยเด่นสะดุดตาราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้

            ภาพของหญิงสาวที่สะท้อนออกมาจากกระจกบานนั้น สวยงามมากจนมิอาจละสายตาเหมือนมิใช่ตัวเธอ

            ฉันตัดสินใจถูกแล้วใช่ไหม!

            เธออดถามตัวเองไม่ได้...แม้จะรู้ว่าประตูแห่งโอกาสได้ถูกปิดตายแล้วก็ตาม เพราะประตูอีกบานเปิดรอรับเธออยู่ ประตูที่เธอเลือกจะก้าวเข้าไปด้วยตัวเอง

            "กลับมาทำไม!" นี่คือคำถามแรกที่เธอได้รับ เมื่อย้อนกลับมาที่จัสตินพาเลซอีกครั้ง

            ‘นั่นซินะ! ฉันกลับมาทำไม’

            พันไมล์คิดย้อนไปถึงการเจรจาก่อนหน้านั้นระหว่างเธอกับชีคอัมราน

            “ฉันกลับมาทำหน้าที่ค่ะ” น้ำเสียงที่ตอบกลับไปนั้นก็กวนอารมณ์เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

            “ในเวลาเช่นนี้คุณควรจะเดินทางกลับเมืองไทยไปแล้วไม่ใช่หรือ...มีสักครั้งไหมที่จะทำตามคำสั่ง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

            พันไมล์หน้าเสีย ความหนักแน่นเริ่มสั่นคลอน เมื่อพบกับท่าทีที่เย็นเป็นน้ำแข็งขั้วโลกจากเขา

            "ฉันควรทำแบบนั้น ถ้าฉันมีความรับผิดชอบน้อยกว่านี้" เธอพูด

            คิ้วหนาขมวดยุ่ง ใบหน้ายังบึ้งตึง "ยุ่งไม่เข้าเรื่อง"

            "ฉันถูกสั่งสอนมาดี...ว่าให้เป็นคนมีความรับผิดชอบ และคุณก็เคยพูดเองว่ากฎไมได้มีไว้ให้ละเมิด ในเมื่อฉันกับคุณ...เอ่อ...มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันในคืนนั้น...เราสองคนก็ควรจะต้องทำตามกฎ" พันไมล์ลอบถอนใจหลังจากพูดจบ

            เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาราวกับรูปปั้นแกะสลักกระด้างยิ่งขึ้น

            "มันเป็นกฎของบารัซ ไม่เกี่ยวกับคุณ"

            พันไมล์นึกอยากจะกระทืบเท้าแรงๆ เพื่อแสดงถึงความโมโห ในความรั้นและความถือดีของอีกฝ่าย

            "แต่ตอนนี้มันเกี่ยวข้องกับฉันเต็มๆ เลยล่ะ" เธอพูดด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทไม่แพ้กัน

            "ในเมื่อฉันกับคุณเอ่อ...มีอะไรกันในคืนนั้นแล้ว ฉันก็ถือเป็นคนบารัซคนหนึ่งเหมือนกัน ดังนั้นกฎก็ควรเป็นไปตามกฎ ไม่มีข้อยกเว้น"

            อัมรานกลั้นยิ้มจนแก้มกระตุก เสเดินไปยืนมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

            "ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่า...เราควรทำอย่างไง"

            เขาถามเสียงเรียบเหมือนชวนคุยเรื่องทั่วไป แทนที่จะเป็นเรื่องใหญ่อย่างเรื่องการแต่งงาน

            "เราก็ต้องแต่งงานกันน่ะสิ" พันไมล์ตอบน้ำเสียงโมโหในความไม่อินังขังขอบของอีกฝ่าย

            "คุณคิดว่า...เราสองคนควรจะแต่งงานกัน" เขาทวนคำพูดของเธอ

            ครั้งนี้ใบหน้าคมเข้มระบายยิ้ม สายตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์

            พันไมล์ขมวดคิ้วยุ่ง นึกสงสัยท่าทีและการย้ำคำพูดของชีคอัมราน

            ‘สงสัยจะกินยาผิดเวลาจนประสาทกลับ ถึงได้ถามย้ำไปย้ำมาอยู่ได้’ เธอคิด

            "ใช่...แต่งงาน" เธอตอบ และเดินไปหยุดใกล้ๆ เพื่อชะโงกไปดูสีหน้าของชีคหนุ่ม

            "เพราะมันเป็นวิธีที่จะช่วยให้คุณไม่ต้องถูกปลดจากตำแหน่งผู้นำไม่ใช่หรือคะ"

            ชีคหนุ่มยักไหล่ “ก็อย่างที่คุณพูดมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้”

            "ถ้าเช่นนั้น...เราสองคนก็แต่งงานกัน” เขาพูด

            พันไมล์พยักหน้า งงไปกับท่าทีที่เหมือนถูกใจอะไรบางอย่างของชีคอัมราน เธอพูดเรื่องการแต่งงานมาตั้งนานสองนาน แต่ดูเหมือนว่าชีคหนุ่มเพิ่งจะเข้าใจ

            "ในเมื่อคุณขอ...ผมก็จะแต่งงานกับคุณ...พันไมล์” นัยน์ตาของอัมรานแพรวพราวเมื่อพูดประโยคนี้

            “ และถ้าแต่งแล้วระหว่างเราจะไม่มีการหย่า หรือแยกกันอยู่เด็ดขาด"

            พันไมล์ตะลึงตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ สมองเริ่มสับสน

            แต่เมื่อนึกย้อนไปถึงคำพูดเขาทั้งหมด ตั้งแต่เริ่มเธอก็แทบจะร้องกรี๊ดขึ้นมา...อีตาชีคเจ้าเล่ห์

            เขาไล่ต้อนคำพูดของเธอ...จนกลายเป็นว่าเธอเป็นคนเอ่ยคำพูดขอแต่งงานกับเขาก่อน

            เมื่อเห็นประกายพราวระยับในดวงตาสีนิลคู่นั้น พันไมล์ก็ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ

            หญิงสาวยักไหล่ “ถ้าคิดแบบนั้นแล้วจะช่วยให้คุณไม่รู้สึกเสียศักดิ์ศรีก็คิดไปเถอะ เพราะถึงอย่างไรเสีย...” เธอยิ้มกริ่ม

            "ฉันก็เป็นผู้มีพระคุณของคุณ"

            “ผู้มีพระคุณ!"

            พันไมล์ยืดอก "ใช่ นอกจากฉันแล้วจะมีใครหน้าไหน ที่จะสามารถช่วยให้คุณรอดพ้นวิกฤตในครั้งนี้ไปได้”

            “ทั้งที่ผมไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือจากคุณ”

            “อุตส่าห์ย้อนกลับมาช่วยยังไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ แถมยังทำปากดีอีก ท่าทางคุณคงอยากจะโดนปลดออกจากตำแหน่งจริงๆ”

            อัมรานไหวไหล่ "ถ้าผมจะถูกปลดจริงๆ มันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณนะ" เขาย้อนถาม

            “เชอะ! จวนจะโดนปลดออกจากตำแหน่งอยู่แล้ว ยังแสดงความจองหอง หยิ่ง ยโส พูดจากวนโมโหได้อีก”

            “คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยว่าการที่ผมโดนปลดออกจากตำแหน่ง มันเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ”

            พันไมล์อึกอัก และครั้งนี้เธอเลือกที่จะพูดความจริง

            "ฉันก็แค่เป็นทุกข์ ความรู้สึกผิดมันกระโดดเกาะจิตสำนึกของฉัน และการที่ฉันทำเช่นนี้ก็เพราะฉันไม่อยากจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตก็เท่านั้นเอง"

            "เหตุผลเพียงแค่นี้เองหรือที่ทำให้คุณย้อนกลับมา" เขาถามเสียงกระด้าง ใบหน้าหล่อบึ้งตึง

            อาคันตุกะสาวยักคิ้วพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขาก่อนที่จะพูดโต้ตอบกลับไป

            “ที่จริงแล้วก็ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง”

            “เหตุผลอะไร!?”

            “ก็เอาไว้พูดทวงบุญคุณเพื่อให้ใครบางคนเจ็บใจเล่น”

            คำตอบของพันไมล์เป็นคำตอบที่ไม่สบอารมณ์คนถามสักเท่าไร แต่เป็นคำตอบที่เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของสององครักษ์หนุ่ม ซึ่งยืนฟังการสนทนาอยู่ภายในห้องนั้น

            ชีคหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม นัยน์ตาของเขาแพรวพราวราวกับจะยิ้มได้

            “ผมนึกว่าที่คุณย้อนกลับมาเพราะคุณติดใจในรสสวาทของผมซะอีก”

            หลังจากพูดจบชายหนุ่มใช้นิ้วโป้งสัมผัสริมฝีปากของตนเอง ไล่จากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่งอย่างช้าๆ นัยน์ตาของเขาที่จ้องมองเธอนั้นฉายแววล้อเลียน คำพูดของเขาก็ทำให้เธอนึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้น และเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เขาและเธอต้องมาลงเอยกันด้วยการแต่งงาน ภาพเหล่านั้นยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

            พันไมล์ส่ายหัวเพื่อขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตนเอง ดวงตากลมโตของเธอเมินหลบสายตาล้อเลียนของเขา พร้อมกับค่อนขอดชายหนุ่มอยู่ในใจ

            ‘คนบ้า! ยังจะกล้าเอ่ยถึงเหตุการณ์นั้นอีก’

            แม้ว่าชีคอัมรานจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเขาและเธอ ไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกันอย่างที่เธอเข้าใจ แต่การที่ได้แกล้งให้หญิงสาวรู้สึกเขินอายกับเรื่องแบบนี้ ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งของเขา

            “คุณไม่เสียใจแน่นะที่ตัดสินใจทำแบบนี้”

            “หรือคุณมีวิธีอื่นที่ดีไปกว่าวิธีนี้” พันไมล์ย้อนถาม

            ชีคหนุ่มยักไหล่ “ที่ถามเพราะผมเกรงว่าคุณจะมานั่งเสียใจในภายหลัง”

            “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เพราะถ้าเสียใจก็คงไม่ย้อนกลับมาช่วยคุณ” พันไมล์ตอบด้วยความถือดี