บทที่ 64

            เมื่ออับบาสออกมาจากที่ประชุม เขาเลือกที่จะเดินตรงไปหาบุตรสาว แทนการกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักของตนเอง แต่ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปภายในห้องนั้น เขาได้ยินเสียงบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขากำลังโวยวายและอาละวาดขว้างปาข้าวของ จึงหยุดยืนฟังอยู่ที่หน้าประตู เพราะอยากรู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ลัยลาออกอาการเช่นนี้

            “ทำไมเรื่องถึงได้กลายเป็นแบบนี้ พวกเจ้าบอกมาซิว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง”

            คนรับใช้ที่อยู่ภายในห้องนั้นต่างก็พากันหลบสายตา ไม่มีใครสักคนที่จะกล้าสบตากับนายสาวเจ้าอารมณ์

            เมื่อไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ ลัยลาจึงตวัดสายตาไปจ้องมองคนสนิทที่นั่งหมอบอยู่ที่พื้น

            “หูตึงหรือไงถึงไม่ได้ยินที่ถาม”

            “มันเป็นเรื่องจริงค่ะนายหญิง”

            “ไม่จริง...เป็นไปไม่ได้...ก็เมื่อเช้าฉันยังเห็นว่ามันขึ้นรถตรงไปที่สนามบิน”

            “เธออาจจะเปลี่ยนใจก็เลยย้อนกลับมา”

            “กรี๊ด!! ไม่จริง...ฉันไม่เชื่อ”

            ลัยลากรีดร้องพร้อมกับขว้างปาสิ่งของทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือ เพื่อระบายความแค้นที่กำลังคุกรุ่น คนรับใช้ของนางต่างก็ต้องพากันหลบสิ่งของ  ที่ปลิวกระจัดกระจายด้วยฝีมือของเจ้านายสาว ถ้าไม่หลบคงได้เจ็บตัวหรือได้รับบาดแผลจากผลการกระทำในครั้งนี้บ้างไม่มากก็น้อย

            “พันไมล์แกมันเป็นพวกอสรพิษ ทำเป็นปฏิเสธว่าจะไม่แต่งงานกับท่านชีค แต่สุดท้ายก็ย้อนกลับมาแว้งกัดโดยการแต่งงานกับเขา คอยดูนะฉันจะไม่ยอมปล่อยให้แก มาขวางเส้นทางรักระหว่างฉันกับท่านชีคได้อีกเลย”

            ในช่วงจังหวะนั้นเองที่ประตูห้องพักของเธอถูกเปิดออก ลัยลาหันกลับไปมองเพื่อจะเล่นงานผู้บุกรุกเข้ามาภายในห้องพักส่วนตัวของเธอโดยมิได้รับอนุญาต แต่ก็ถึงกับตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ และตามมาด้วยใบหน้าถอดสี เมื่อเห็นบิดาของตนเองก้าวเท้าเข้ามาในห้องพัก

            “ท่านพ่อ! ท่านมาทำอะไรที่บารัซคะ”

            อับบาสไม่ตอบคำถามของบุตรสาวแต่เลือกที่จะย้อนถามกลับไป

            “พ่ออยากจะรู้ว่าเหตุใดลูกถึงได้โวยวายอาละวาดขว้างปาข้าวของเช่นนี้ ทำตัวเหมือนคนที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน”

            ลัยลาหน้าเสียเมื่อได้ยินคำตำหนิจากบิดา แม้จะรู้ว่าท่านรักและตามใจ แต่ก็รู้ดีว่าเมื่อถึงเวลาที่ท่านเอาจริงเอาจังขึ้นมา ก็ทำให้เธอเกรงกลัวได้เช่นกัน

            “ไม่มีอะไรหรอกค่ะท่านพ่อ ลูกเพียงรู้สึกหงุดหงิดกับอะไรบางอย่าง เลยเผลอระบายอารมณ์ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ”

            “มีเรื่องอะไรที่ทำให้ลูกไม่สบอารมณ์”

            “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ท่านพ่ออย่าไปใส่ใจเลยนะคะ”

            “คงไม่ได้สร้างปัญหาอะไรโดยที่พ่อไม่รู้ใช่ไหมลัยลา”

            “เปล่านะคะท่านพ่อ ลูกไม่กล้าสร้างปัญหาอะไรหรอกค่ะ เพราะรู้ดีว่ามันจะมีผลกระทบกับความสัมพันธ์ของท่านพ่อและท่านชีค”

            “แน่ใจนะว่าไม่ได้มีอะไรที่ปิดบังพ่อ” อับบาสถามเพื่อคาดคั้นเอาคำตอบ

            เขารู้จักนิสัยของลูกสาวเป็นอย่างดี และก็รู้ด้วยว่าบุตรสาวของตนเองนั้นรู้สึกอย่างไรกับชีคอัมราน จึงเกรงว่าลัยลาอาจจะทำอะไรผิดพลาดไปโดยที่เขาไม่รู้ แต่การจะง้างปากลัยลาให้ยอมสารภาพ หรือยอมรับออกมาตรงๆ นั้นเป็นเรื่องยาก คงต้องโทษที่เขารักและเลี้ยงดูเธอมาอย่างตามใจ อยากได้อะไรก็ไม่เคยขัด ลัยลาจึงมีนิสัยเอาแต่ใจตนเองอย่างเช่นทุกวันนี้

            “แน่ใจสิคะ เหตุใดท่านพ่อจึงพูดเหมือนไม่เชื่อคำพูดของลูกตัวเอง”

            ความน้อยใจซ่อนลึกอยู่ภายใต้คำพูดนั้น

            คำตอบและเสียงตัดพ้อของบุตรสาว ทำให้อับบาสถึงกับถอนหายใจ เขาเองก็อยากที่จะเชื่อคำพูดของลูก แต่ลางสังหรณ์บางอย่างบอกกับเขาว่า ลัยลาอาจจะกระทำการอะไรโดยที่เขาไม่รู้ และการกระทำของนางอาจจะนำพาความหายนะมาสู่ตัวนางและเฮฌามาได้ในที่สุด เขาจึงไม่อาจมองข้ามลางสังหรณ์เหล่านี้ไปได้ เห็นทีว่าคงต้องสั่งให้คนคอยจับตาดูพฤติกรรมของลัยลา รวมถึงไปสืบดูว่าลัยลาทำอะไรบ้างในขณะที่มาพำนักอยู่ที่นี่ ใจคิดอย่างแต่ปากเลือกที่จะพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่ใจคิด

            “พ่อจะไม่เชื่อคำพูดของลูกได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าเป็นลูกที่พ่อรักที่สุด”

            ลัยลาเดินตรงเข้าไปประจบบิดาด้วยการกอดพร้อมกับพูดจาออดอ้อน

            “ท่านพ่อเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนก่อนดีไหมคะ”

            “ก็ดีเหมือนกัน”

            แต่ก่อนที่อับบาสจะเดินออกจากห้องไปนั้น เขาได้สั่งห้ามไม่ให้บุตรสาวสร้างปัญหาใดใด ที่จะนำพาความเดือดร้อนมาสู่เฮฌามาโดยเด็ดขาด ซึ่งลัยลาก็รีบรับปากบิดาทันที

            หญิงสาวรู้ดีว่าถ้าจะต้องเลือกระหว่างหน้าที่ของพ่อ และหน้าที่ของหัวหน้าเผ่าเฮฌามานั้น บิดาของตนคงเลือกที่จะให้ความสำคัญ และทำหน้าที่ของหัวหน้าเผ่าเฮฌามาก่อนหน้าที่ของพ่อเสมอ ดังนั้นจะให้ท่านพ่อรู้เรื่องแผนการที่เกิดขึ้นในคืนวันบุหลันโซฮาไม่ได้เด็ดขาด

            เธอหันไปสั่งกำชับคนรับใช้ของตนเองหุบปากให้สนิท ห้ามแพร่งพรายเรื่องต่างๆ ที่เธอเคยสั่งให้ทำในคืนบุหลันโซฮาให้คนอื่นรู้เด็ดขาด แม้กระทั่งบิดาของตนเอง ทุกคนต่างก็พร้อมใจกันรับปากว่าจะไม่นำเรื่องที่เกิดขึ้นไปเล่าให้ใครฟัง

            “นายหญิงไม่ต้องกังวลในเรื่องนี้ พวกเราจะรูดซิบปากให้สนิท ไม่มีวันแพร่งพรายบอกให้คนอื่นรู้”

            “ดีมาก...และก็จัดการเก็บข้าวของให้เรียบร้อย”

            ลัยลาได้แต่ขบคิดวิธีที่จะขัดขวางมิให้พันไมล์ได้แต่งงานกับท่านชีค แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าจะใช้วิธีไหนจัดการกับศัตรูหัวใจของตนเอง ได้แต่ก่นด่าหญิงสาวเพื่อระบายความแค้น

            “นังงูพิษ! ถึงแกจะได้แต่งงานกับท่านชีค ก็อย่าหวังว่าจะได้ครองรักกันอย่างมีความสุข ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกได้เสวยสุขอยู่นานนักหรอก”

            เมื่ออับบาสเดินกลับมาที่ห้องพักของตนเอง เขาได้สั่งให้คนของเขาคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของลัยลาอย่างใกล้ชิด ถ้าพบพิรุธอะไรก็ให้รีบมารายงานทันที และยังส่งคนไปสืบดูว่าตั้งแต่ลัยลามาพำนักอยู่ที่นี่ นางไปทำอะไร ที่ไหนมาบ้าง เพราะเขาเกรงว่าพิษรักแรงหึงอาจจะทำให้ลัยลาคิดกระทำการอะไรบางอย่าง ที่อาจจะส่งผลกระทบมาสู่เฮฌามาได้