บทที่ 65

            หลังจากที่ได้มีการแถลงข่าว ทางการได้แจ้งกำหนดคร่าวๆ เกี่ยวกับงานแต่งงานของชีคอัมราน ว่าจะถูกจัดขึ้นในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า และจะจัดให้มีการเฉลิมฉลองงานมงคลสมรสอย่างยิ่งใหญ่ โดยเปิดโอกาสให้ชาวบารัซมาร่วมเป็นสักขีพยาน และร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองในครั้งนี้ด้วย ผู้คนส่วนใหญ่ที่ทราบข่าวนี้ต่างก็โห่ร้อง แสดงความยินดีที่ผู้นำของเขากำลังจะสละโสด

            พันไมล์ได้มีโอกาสพบปะกับผู้นำเผ่า ในงานเลี้ยงต้อนรับซึ่งถูกจัดขึ้นในวันต่อมา หญิงสาวปรากฏตัวในงานพร้อมกับว่าที่เจ้าบ่าว เธอกล่าวทักทายทุกท่านที่มาร่วมงาน อย่างอ่อนน้อมและเป็นกันเองโดยไม่ถือตัว นอกจากจะได้พบกับผู้นำเผ่าต่างๆ แล้ว เธอยังได้พบกับลัยลาอีกด้วย และถือเป็นการพบกันเป็นครั้งแรก นับจากวันที่เธอได้แถลงข่าวการแต่งงานร่วมกับชีคอัมราน

            พันไมล์รู้อยู่แก่ใจว่าลัยลามีใจให้กับผู้นำบารัซคนปัจจุบัน แต่ชีคหนุ่มกลับต้องมาแต่งงานกับเธอ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ลัยลาไม่ค่อยจะชอบหน้าเธอเท่าไรนัก เธอจึงพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการพบปะกันแบบซึ่งหน้า เพราะไม่ต้องการที่จะทำให้เกิดปัญหากระทบกระทั่งตามมา

            แต่ในขณะที่พันไมล์เดินออกมาจากห้องน้ำลัยลาก็เดินสวนมาพอดี ทั้งคู่ประสานสายตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่พันไมล์จะเป็นฝ่ายเดินเลี่ยงหลบไป แต่ก็ยังไม่วายได้ยินคำพูดประชดประชันของอีกฝ่ายดังแทรกขึ้นมา

            “คนหลอกลวง ตอนแรกทำเป็นปฏิเสธเสียงแข็งว่าจะไม่แต่งงานกับท่านชีค สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเอง”

            พันไมล์ตวัดสายตามองลัยลาก่อนจะหันกลับมายืนเผชิญหน้ากัน

            “ฉันจะแต่งงานกับเขาหรือไม่ ก็เป็นเรื่องระหว่างเราสองคน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

            “เชอะ! ระหว่างเราสองคน คิดไปเองคนเดียวน่ะสิ จนป่านนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกว่าท่านชีคเขาไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวเธอสักนิด”

            "ความสัมพันธ์ของเราจะเป็นอย่างไร มันก็เป็นเรื่องภายในครอบครัว ซึ่งคนนอกอย่างคุณไม่เกี่ยว"

            ลัยลาเชิดหน้า "ฮึ!...ฉันจะคอยดูว่ามันจะเป็นครอบครัวอย่างที่เธอว่าจริงไหม"

            “ถึงอย่างไรเรื่องนี้มันก็เรื่องของฉัน...แล้วคุณจะมาเดือดร้อนอะไรด้วยคะ”

            “ทำพูดดีไป...อีกไม่นานหรอกก็จะถูกถีบหัวส่ง”

            พันไมล์ขมวดคิ้วยุ่ง “พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร”

            “ใครๆ ก็รู้ว่าเรื่องของเธอกับท่านชีค เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะความบังเอิญ และการที่ท่านชีคต้องจำใจยอมแต่งงานกับเธอ ก็เพราะกลัวว่าจะต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้นำเผ่าบารัซ เขาไม่ได้มีความพิศวาสอะไรในตัวเธอเลยสักนิด”

            พันไมล์ฟังแล้วโมโหเดือด รีบสืบเท้าเข้าไปประชิดตัวลัยลา “คุณพูดอะไร...บังเอิญอะไร” เธอคาดคั้น

            “อย่ามาทำท่าป่าเถื่อนกับฉันนะ...” ลัยลาปฏิเสธอย่างร้อนตัว “ใครๆ เขาก็รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองกันทั้งนั้นแหละว่า การแต่งงานในครั้งนี้เป็นการแต่งงานทางการเมือง”

            พันไมล์เซถอยหลังไปเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายผลัก แต่ก็ยังยืนประชันหน้ากันชนิดไม่มีใครยอมใคร

            แม้ว่าสิ่งที่ลัยลาพูดมาจะตรงกับสิ่งที่พันไมล์คิดอยู่เสมอ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่แสดงออกให้อีกฝ่ายรับรู้

            “ถ้าคุณคิดว่าการแต่งงานระหว่างฉันกับเขาเป็นการแต่งงานทางการเมือง เมื่อคิดแบบนั้นแล้วมันจะทำให้คุณสบายใจ ฉันก็ไม่ว่าอะไรและก็จะไม่เถียงคุณด้วย แต่คุณลัยลาอย่าลืมนะคะว่ามันเป็นคืนบุหลันโซฮา การที่เขาเลือกร่วมคู่กับฉันย่อมหมายถึงว่าเขาเลือกฉัน...”

            พันไมล์เว้นระยะนิดหนึ่ง เธอมองลัยลาด้วยสายตาเป็นต่อ ก่อนจะพูดให้จบ

            “ไม่ใช่คุณ”

            “แก”

            ลัยลาบันดาลโทสะตรงเข้าตบหน้าคู่อริ ซึ่งเป็นมารหัวใจของตนเองอย่างแรง พันไมล์ไม่ยอมถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เธอส่งฝ่ามือพิฆาตไปให้ลัยลาเป็นการตอบแทนพร้อมกับคำขู่

            “อย่าคิดว่าจะมารังแกกันได้ง่ายๆ และถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้ ก็ขอให้ต่างคนต่างอยู่”

            พันไมล์พูดจบก็ผละจากไป ทิ้งให้ลัยลายืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นแต่เพียงลำพัง เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีพิษสงร้ายกาจเช่นนี้

            “นังงูพิษ! ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้แกได้เสวยสุข อยู่บนความทุกข์ของฉันนานนักหรอก”

            เมื่อพันไมล์เดินจากมาก็ถึงกับเอ่ยปากพึมพำออกมาด้วยความหงุดหงิด

            “บ้าจริง! เพราะพิษรักแรงหึงของผู้หญิงคนนั้นแท้ๆ เลย ที่ทำให้เราต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”

            อารมณ์ขุ่นมัวของพันไมล์ ทำให้เธอไม่ทันเห็นจาบรินที่กำลังออกเดินตามหาตัวเธอ จนกระทั่งได้ยินเสียงเอ่ยถาม

            “คุณพายหายไปไหนมาครับ ผมเดินตามหาคุณอยู่ตั้งนาน”

            จาบรินจ้องมองไปที่ใบหน้าของหญิงสาว เพราะเขาพบความผิดปกติบางอย่าง แต่มิได้เอ่ยถาม

            “ไปห้องน้ำมาค่ะ ตามหาฉันทำไมหรือคะ”

            “ท่านชีคเห็นคุณพายหายตัวไปก็เลยเป็นห่วง และสั่งให้ผมออกมาตามหาคุณครับ”

            “ฉันเลยทำให้คุณเดือดร้อน”

            “ไม่หรอกครับ”

            “ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย และอยากกลับขึ้นไปพักผ่อน ฝากคุณไปแจ้งเจ้านายของคุณด้วยนะคะว่า ฉันขอตัวกลับขึ้นห้องพักก่อน”

            “ได้ครับ ว่าแต่คุณพายไม่สบายตรงไหนครับ ให้ผมไปตามหมอหรือวาคิม มาตรวจดูอาการของคุณพายดีไหมครับ”

            “อย่าลำบากเลยค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่ปวดศีรษะนิดหน่อยเท่านั้น ขอตัวก่อนนะคะ”

            พันไมล์เดินกลับไปทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างคนหมดแรง กะว่าจะนอนเล่นสักพักแล้วก็จะลุกขึ้นไปอาบน้ำ

            แต่เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ก็เลยไม่รู้ว่าหลังจากที่จาบรินไปแจ้งให้ชีคอัมรานทราบว่า เธอไม่สบายและขอตัวกลับขึ้นมาพักผ่อน ทำให้ผู้นำบารัซร้อนใจและหาทางปลีกตัวออกมาจากงาน เพื่อมาดูอาการของเธอด้วยความเป็นห่วง

            แต่เมื่อเห็นพันไมล์หลับ เขาจึงได้แต่นั่งมองใบหน้าของเธอ เขาสังเกตเห็นรอยช้ำที่บริเวณมุมปากคิ้วเข้มขมวดยุ่ง ดวงตาคมเป็นประกายลุกวาบ นิ้วเรียวไล้เบาๆ แต่เมื่อสัมผัสถูกบริเวณนั้นหญิงสาวในนิทรารมณ์ก็ขยับตัว ทำให้ชีคหนุ่มชะงักก่อนจะเหลือบไปเห็นผ้าห่มที่คลุมร่างเพรียวบางหล่นไปอยู่ข้างตัว

            เขาจึงเอื้อมหยิบมาคลุมให้อีกครั้ง ก่อนจะที่ออกเดินกลับไปที่ห้องพักของตนเอง ผ่านทางประตูที่เชื่อมต่อระหว่างห้องของเขาและเธอ