บทที่ 66

            ในที่สุดเวลาที่ชาวบารัซทุกคนต่างรอคอยก็มาถึง เมื่อทางการประกาศกำหนดการพิธีเฉลิมฉลองงานวิวาห์ ระหว่างชีคอัมรานและพันไมล์ โดยพิธีแต่งงานจะถูกจัดขึ้นสองครั้ง ครั้งแรกจะถูกจัดขึ้นที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ต่อหน้าแท่นพิธีบูชาองค์เทพีรีฮานน่า

            ซึ่งจะเป็นพิธีที่ถูกต้องตามประเพณีโบราณของบารัซ และจะมีเพียงญาติสนิทรวมถึงบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะมีสิทธิเข้าร่วมเป็นสักขีพยาน

            ส่วนในวันที่สองนั้นจะถูกจัดขึ้นที่จัสตินพาเลซ โดยจะเปิดให้แขกผู้มีเกียรติรวมถึงกองทัพสื่อมวลชน และประชาชนที่หลั่งไหลมา ได้เข้าไปร่วมเป็นสักขีพยานสำหรับงานสำคัญในครั้งนี้ 

            และการฉลองพิธีวิวาห์จะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เป็นเวลาสามวันสามคืนติดต่อกัน สำหรับฤกษ์ส่งตัวคู่บ่าวสาวถูกกำหนดให้เป็นคืนที่สองของการเฉลิมฉลองพิธีแต่งงานของทั้งคู่

            เมื่อถึงเวลาที่กำหนดแม่เฒ่าโซฟิลาก็เริ่มพิธีดังกล่าว ในระหว่างการทำพิธีอยู่นั้น องค์เทพีรีฮานน่าได้ปรากฏตัวให้ชีคอัมรานเห็นในมโนภาพเป็นครั้งแรก

            “ขอให้เจ้ามีความสุข และนำพาความเจริญรุ่งเรืองมาสู่บารัซ”

            อัมรานสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้า มองสบตากับแม่หมอประจำเผ่าซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มพร้อมกับพยักหน้า เพื่อยืนยันว่าเขาสื่อสารกับองค์เทพีรีฮานน่าได้จริงๆ ก่อนจะประกาศเสียงดังกึกก้อง

            “ข้าซึ่งเป็นผู้นำสารขององค์เทพีรีฮานน่า ราชินีแห่งทวยเทพและสรวงสวรรค์ บัดนี้ขอประกาศให้ชีคอัมรานและคุณพันไมล์ เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามประเพณีโบราณ ที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานของบารัซ พระนางทรงอวยพรให้ท่านทั้งสองครองรักกันอย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์”

            เมื่อสิ้นสุดคำพูดของแม่เฒ่าโซฟิลาเหตุการณ์ประหลาดก็ได้ปรากฏขึ้น

            ทุกคนในที่นั้นต่างก็เห็นเงาสัญลักษณ์ประจำองค์เทพีรีฮานน่าที่พวกเขานับถือ

            ซึ่งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวล้อมรอบด้วยหมู่ดาวปรากฏขึ้นตรงหน้าชายาของชีคอัมราน ก่อนจะเคลื่อนไปหมุนรอบตัวพันไมล์และหายวับไปกับตา นับเป็นครั้งแรกที่เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้และทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

            ภาพเหตุการณ์ประวัติศาสตร์นี้ได้ถูกบันทึก และถ่ายทอดให้ประชาชนชาวบารัซทุกคนได้รับรู้ ผ่านการรายงานข่าวพิธีแต่งงานจากสถานีโทรทัศน์ทุกช่อง 

            ปรากฏการณ์ดังกล่าวทำให้ประชาชนชาวบารัซยอมรับและปฏิบัติต่อชายาพันไมล์ เช่นเดียวกับที่พวกเขาปฏิบัติต่อท่านชีคที่พวกเขาเคารพรักโดยไม่มีข้อกังขาใดใด

            หลังพิธีการมากมายผ่านไป พันไมล์ทรุดตัวลงนั่งให้หญิงสาวชาวบารัซสองคนช่วยถอดเสื้อผ้า ใบหน้างามแจ่มจรัสมีร่องรอยอ่อนล้า

            “ชายาจะอาบน้ำหรือจะนอนพักก่อนคะ” ซันเดสาวน้อยหน้าตาน่ารักที่ชีคอัมรานส่งมารับใช้เธอถามขึ้น

            “อาบน้ำดีกว่าจ้ะ” พันไมล์ตอบ พร้อมกับรวบผมยาวสลวยมันเป็นเงาไว้กลางศีรษะ

            “พวกเธอไปพักเถอะ ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ซันเดและมีอามองหน้ากัน

            พวกเธอสองคนได้รับคำสั่งมาให้ดูแลชายาท่านชีคอย่างดี แต่เมื่อถูกไล่เป็นครั้งที่สอง สองสาวก็จำใจย่อตัวทำความเคารพแล้วเดินจากไป

            พันไมล์ถอนหายใจรู้สึกโล่งอก ตั้งแต่เธอตัดสินใจแต่งงานกับชีคอัมราน ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่เธอจะมีโอกาสได้อยู่คนเดียวอย่างสงบ เธอต้องเรียนรู้ และศึกษาวัฒนธรรมและทำเนียมปฏิบัติของที่นี่ จนปวดหัวปวดตาไปหมด

            “เฮ้อ! สบายที่สุด” เธอเอ่ยดังๆ คนเดียว ขณะก้าวลงอ่างใหญ่ยักษ์ในห้องน้ำ

            หญิงสาวเอนกายพิงศีรษะกับขอบอ่าง ดวงตาคู่สวยปิดสนิทราวกับกั้นความเป็นจริงรอบตัวออกไปจากชีวิต สายน้ำอุ่นช่วยขับไล่ความเหนื่อยล้าและทำให้เธอผ่อนคลาย พันไมล์หลับตาเพลินจนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไร

            มาสะดุ้งตื่นมื่อจู่ๆ ตัวเธอก็ลอยละลิ่วขึ้นจากผิวน้ำ ทันทีที่ลืมตาก็ปะทะกับใบหน้าบึ้งตึงเคร่งเครียดของสามีหมาดๆ เมื่อสายตามาปะทะกับแผงอกแข็งแกร่ง สมองอันมึนชาเริ่มประมวลผล

            เธอกำลังอาบน้ำอยู่! และเปลือย!

            พันไมล์รีบยกมือปิดทรวงอกงาม และดิ้นเต็มแรงแต่อ้อมแขนแกร่งกลับรัดแน่นยิ่งขึ้น เมื่อดิ้นไม่เป็นผล เรียวปากสีกุหลาบก็ทำงานทันที

             “หุปปาก! “ อัมรานตวาดเสียงเข้ม ใบหน้าแม้จะเครียดแต่พันไมล์สังเกตว่ามันซีดนิดๆ คิ้วเรียวขมวดยุ่ง ก็ทำให้นึกสงสัย

            “คุณมายุ่งอะไรด้วย แค่ความเป็นส่วนตัวแค่นี้ก็ให้กันไม่ได้” เธอต่อว่า

            “ความเป็นส่วนตัว....” ชีคหนุ่มคำรามก้อง ราวกับเสือที่ตรงเข้าขย้ำเหยื่อโดยไร้ความปรานี

            เขาโยนหญิงสาวในอ้อมแขนลงบนเตียงโครมใหญ่ พันไมล์จุกอยู่ครู่ใหญ่แต่เมื่อนึกถึงสภาพเปลือยล่อนจ้อนราวเด็กแรกเกิดของตัวเองก็รีบกลิ้งไปดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

            “อวดเก่งเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน...เกือบจะจมน้ำตายยังไม่รู้ตัว”

            เธออายจนตัวแดง หน้าแดงไปหมด เกิดมาในชีวิตนี่เป็นครั้งที่สองที่ชีคอัมรานเห็นเธอในสภาพเปลือย

            "จมน้ำตาย!" เธออุทาน "ฉันแค่แช่น้ำในอ่างและนอนหลับตา..." คำพูดต่อมาถูกความจริงกลืนหายไปในลำคอ

            เพราะหลังจากหลับตาและคิดอะไรเรื่อยเปื่อย พันไมล์ก็จำไม่ได้แล้ว รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกชีคหนุ่มอุ้มขึ้นมาจากน้ำ

            "ใช่หลับตา...และนอนหลับในอ่างน้ำ เธอเสียสติไปแล้วหรือไงพันไมล์"

            เขาพูดขึ้นน้ำเสียงพุ่งพล่าน "ถ้าผมไม่เข้ามาพบก่อน นึกดูว่าคุณจะอยู่ในสภาพไหน"

            พันไมล์มิอาจเถียงคำพูดของเขา เพราะเขาพูดถูกทุกอย่าง แต่ก็ยังไม่วายพูดแก้ตัว

            "ฉันแค่เหนื่อย ไม่ได้ตั้งใจจะหลับซะหน่อย"

            "คุณก็เป็นซะแบบนี้...คนที่ผมส่งมาดูแลก็ไล่เขากลับไป"

            "ก็ฉันเห็นว่าดึกมากแล้ว และพวกเขาก็ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันควรจะได้พักบ้าง ไม่คิดว่าจะหลับหรอกค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณวุ่นวาย"

            "รู้ตัวก็ดีแล้ว ที่หลังก็หัดเชื่อฟังคำสั่งกันบ้าง" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด และเดินไปถอดเครื่องแต่งกายโยนใส่ตะกร้า

            หญิงสาวมองชายหนุ่มดึงนั่น ถอดนี่อยู่พักใหญ่ก็นึกออกว่า คืนนี้เป็นคืนแต่งงานคืนแรกของเธอ เมื่อเห็นเขาถอดเสื้อเหลือเพียงกางเกงสีดำกระชับตัว พันไมล์ก็รีบเอ่ยขึ้น

            "คุณจะทำอะไร"

            อัมรานหยุดมือ หันมามองเจ้าสาวด้วยสายตาที่เธอเห็นแล้วสะบัดร้อนสะบัดหนาว