บทที่ 72

            พวกสาวใช้โดยส่วนใหญ่ชื่นชอบในตัวพันไมล์มากกว่าลัยลา เพราะหญิงสาวเป็นคนจิตใจดี พูดจาไพเราะ และใส่ใจดูแลทุกคนที่อยู่ในปกครองโดยไม่ถือตัว ไม่เห็นพวกเธอเป็นเพียงคนรับใช้ต่ำศักดิ์ นอกจากนี้ยังช่วยจัดหาที่พักให้กับสาวใช้สูงอายุที่ไม่มีบ้านให้กลับได้มีที่พัก ไม่ต้องออกไปเร่ร่อนขออาศัยอยู่กับญาติ และใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างมีความสุขตามอัตภาพ

            สวัสดิการเหล่านี้ไม่เคยมีใครสนใจ แต่ท่านชายากลับให้ความสำคัญ พร้อมกับดูแลให้คนเก่าแก่มีงานทำเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้มีรายได้พอเลี้ยงตัวเองยามแก่เฒ่า คนเก่าคนแก่ต่างก็รักและเทิดทูนพันไมล์และอยากให้ท่านชายามีความสุข      

            พันไมล์ยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา “ป้าของซันเดหายดีหรือยัง”

            “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ หลังจากที่ท่านชายาพาคุณหมอวาคิมไปตรวจ และได้ยาที่คุณหมอจัดไว้ให้ อาการก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะหายเป็นปกติแล้วค่ะ”

            “ดีจ้ะ...ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราไปเยี่ยมป้าของซันเดก่อน และค่อยไปสักการะองค์เทพีรีฮานน่าก็แล้วกัน จะได้ถือโอกาสแวะไปทักทายแม่เฒ่าด้วย”

            ซันเดได้แต่ถอนหายใจ จำต้องพาชายาของท่านชีคไปตามคำสั่ง ในใจก็นึกสงสารสีหน้าหม่นหมองของเจ้านายสาว แต่ก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้ ระหว่างที่ทั้งสองเดินออกมานั้นก็ได้ยินสาวใช้สนทนากันโดยบังเอิญ

            ซันเดหยุดชะงักเท้าที่ก้าวเดิน ทันทีที่ได้ยินข้อความที่พวกนั้นคุยกัน อยากจะกระโดดบีบคอพวกปากหอยปากปูซะจริง

            “มีใครคิดเหมือนฉันบ้างหรือเปล่าว่า บรรยากาศภายในจัสตินพาเลซทุกวันนี้ มันดูอึมครึมน่าอึดอัดยังไงบอกไม่ถูก”

            “ใช่ ฉันเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน คงเป็นเพราะความสัมพันธ์ของท่านชีคและชายาของท่านนั่นแหละ ที่ทำให้เราทุกคนรู้สึกอึดอัด แม้ว่าพวกท่านจะไม่ได้ทะเลาะเบาะแว้งกัน แต่ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันเหมือนสามีภรรยาคู่อื่น”

            “นั่นสิ”

            “หรือว่าข่าวลือที่เราได้ยินมาจะเป็นความจริง”

            “ข่าวลืออะไร!?”

            “ก็เรื่องที่ว่าท่านชีคของเราต้องจำใจแต่งงานกับท่านชายา ทั้งที่จริงแล้วคนที่ท่านชีคต้องการจะแต่งงานด้วยคือคุณลัยลา”

            “ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน เขาลือกันให้แซดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนวันบุหลันโซฮา มันกลายเป็นเรื่องผิดฝาผิดตัว ที่จริงแล้วต้องเป็นคุณลัยลาต่างหาก แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้กลายมาเป็นชายาของท่านชีคไปได้”

            “ดูท่าว่าข่าวลือจะมีมูลความจริง ลองคิดดูสิหลังจากแต่งงานกันแล้ว ท่านชีคก็ไม่เคยให้ความสนใจในตัวชายาอีกเลย แถมยังแยกห้องนอนกันอีกด้วย”

            “นั่นสิ เขาว่าที่ท่านชีคต้องเดินทางไปโน่นมานี่อยู่บ่อยๆ เป็นข้ออ้างนะ แท้จริงแล้วไม่อยากร่วมหลับนอนกับท่านชายาต่างหาก”

            “ถ้าฉันเจอแบบนี้นะ...ลากลับบ้านไปนานแล้ว”

            “ใช่ๆ คนเขารังเกียจซะขนาดนั้น ยังทนอยู่อีก”

            ซันเดได้ยินก็ของขึ้น ตาลุกวาว และจะเดินตรงเข้าไปฉะพวกปากเน่าเสีย แต่ยังไม่ทันขยับพันไมล์ก็หยุดเธอไว้ หญิงสาวส่ายหน้าและปรามคนของตนด้วยสายตา

            “เรื่องนั้นยังไม่เท่าไร มันมีเรื่องที่แย่กว่านั้นอีก”

            “หมายถึงเรื่องอะไร!”

            “ฉันแอบได้ยินมาว่า ฝ่ายวัฒนธรรมกำลังเตรียมพิธีรับชายารองอย่างเป็นทางการนะสิ อีกไม่นานนี้หรอก”

            “โอ๊ย!!...ยังมีข่าวใหญ่ที่เด็ดกว่าข่าวนั้นอีกนะ”

            สามสาวยังคงนินทากันอย่างเมามันแซบไม่เลิก “ข่าวอะไร! ไหนเล่ามาให้ฟังซิว่าไปได้ยินข่าวอะไรมา”

            “ฉันกลัวว่าจะไม่จบที่คุณลัยลาคนเดียวน่ะซิ...”

            “ทำไมถึงพูดแบบนั้น” สาวรับใช้ทั้งสองถามขึ้นพร้อมกัน

            “ก็ฉันแอบได้ยินมาว่าเวลาที่ท่านชีค เดินทางไปตรวจเยี่ยมตามเผ่าต่างๆ พวกผู้นำเผ่าก็มักจะพาบุตรหลานของตนเอง มาเสนอให้เป็นเมียรองของท่านชีคไม่เว้นแต่ละวัน...”

            “แล้วเธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”

            “ฉันก็ได้ยินพวกทหารองครักษ์ของท่านชีคคุยกันน่ะสิ”

            “ถ้าท่านชายายังคงเล่นตัวอยู่แบบนี้ เกิดท่านชีคทนไม่ไหวขึ้นมาวันใดแล้วไปมีผู้หญิงอื่น ท่านชายาเองนั่นแหละที่จะต้องเป็นฝ่ายเสียใจ”

            “ท่านชายาเล่นตัว! หรือว่าท่านชีคไม่พิศวาสกันแน่”

            “ไม่นะ...พวกเราก็รู้ๆ กันอยู่ว่าท่านชีคให้เกียรติชายาของท่านจะตาย”

            “ให้เกียรติแต่ไม่พิศวาสแล้วจะมีประโยชน์อะไร”

            “แต่ถึงอย่างไรฉันก็ยังคิดว่า ไม่มีใครเหมาะสมกับท่านชีคของเรา มากไปกว่าชายาคนปัจจุบัน ลองคิดดูสิถ้าคุณลัยลาได้เป็นชายารองเมื่อไร พวกเรามีหวังได้เป็นที่รองรับอารมณ์ของเธอแน่ เธอโมโหร้ายยิ่งกว่าอะไร ดูคนสนิทของเธอเป็นตัวอย่างสิหัวปูด ปากแตกไม่เว้นแต่ละวัน”

            “มันก็จริง ทุกวันนี้ก็ได้แต่สวดภาวนาขอให้ท่านชีคและชายา ครองรักกันอย่างมีความสุข”

            “แต่เวลาใครทำให้คุณลัยลาพึงพอใจ เธอก็ตกรางวัลให้อย่างงามเลยนะ” สาวใช้เริ่มแตกคอกันเอง

            “ฉันขออยู่ข้างท่านชายาดีกว่า”

            “ใช่ฉันเห็นด้วย ท่านชายาทั้งสวย พูดจาเพราะ และก็ไม่จิกด่าเหมือนที่คุณลัยลาทำกับคนรับใช้ของเธอ”

            พันไมล์เดินจากมา ใบหน้างามดูเคร่งขรึม ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขา มวลความสุขในชีวิตเธอก็ลดลงทุกวัน...

            ‘ในเมื่อเขาไม่ต้องการเรา กลับเมืองไทยดีกว่าไหม...’ พันไมล์คิด

            ในคืนนั้นพันไมล์ตัดสินใจที่จะคุยเรื่องนี้กับชีคอัมราน หญิงสาวรอเวลาที่จะพูดเรื่องนี้กับสามีตัวเอง รออยู่จนดึกเขาก็ยังไม่กลับมาซะที จนเธอเผลอหลับไป ตื่นมาอีกที่ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากห้องข้างๆ เธอจึงเดินเข้าไปหาเขาผ่านประตูที่เชื่อมต่อระหว่างห้อง นับเป็นครั้งแรกหลังจากคืนวันส่งตัว ที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องหอของตนเอง

            อัมรานหันกลับมามองหน้าเธอด้วยสีหน้าแปลกใจ  

            “คุณเข้ามาหาผมมีธุระอะไร ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก”

            พันไมล์เพิ่งจะเห็นว่าเขาสวมเพียงเสื้อคลุมสีขาว เผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่งที่มีหยดน้ำเกาะพราว เชือกที่เอวก็ถูกผูกไว้อย่างหมิ่นเหม่เต็มที เธอจ้องมองแผงอกบึกบึนของเขาโดยไม่กะพริบตา ก่อนจะเตือนตัวเองในใจ

            ‘ตั้งสติหน่อยพันไมล์ ขืนวอกแวกแบบนี้จะพูดกับเขาไม่รู้เรื่อง’

            “ว่ายังไงมีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่า”

            “ฉัน...ฉัน...มีธุระสำคัญจะคุยกับคุณ”

            “ธุระสำคัญอะไร” เขาถาม

            “ก็เรื่องที่เราจะต้องเคลียร์กัน”

            “เคลียร์!...” อัมรานยิ้มเยาะ

            ภาพความสนิทสนมของเธอและองค์รักษ์คนสนิทวาบเข้ามาในสมอง “มีอะไรต้องเคลียร์”

            พันไมล์สูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจของตนเอง จากนั้นก็เปิดฉากการเจรจากับเขาโดยไม่อ้อมค้อม

            “ฉัน-ต้อง-การ-หย่า” เธอพูดขึ้นอย่างไม่อ้อมค้อม