บทที่ 73

            คราวนี้อัมรานเป็นฝ่ายสูดหายใจแรง ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ “หย่า!”

            “ใช่! หย่า ในเมื่อคุณจำใจแต่งงานกับฉัน เราก็หย่ากันเถอะ”

            “ใครบอกคุณว่าผมจำใจแต่งงานกับคุณ”

            พันไมล์เชิดหน้าตอบ “เขารู้กันทั้งเมืองว่าคนที่คุณอยากแต่งงานด้วย คือคุณลัยลาไม่ใช่ฉัน และเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนวันบุหลันโซฮา มันก็เป็นเรื่องผิดฝาผิดตัว ในเมื่อความจริงกระจ่างชัด ฉันก็ไม่เห็นความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป”

            อัมรานเคยได้ยินเสียงซุบซิบนินทา เกี่ยวกับเรื่องนี้มาเข้าหูเขาบ้างเหมือนกัน แต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเพราะถือว่าเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่คิดว่าพันไมล์จะเก็บเรื่องนี้มาเป็นอารมณ์

            “คุณไปได้ยินเรื่องเหล่านี้มาจากใคร”

            “จะได้ยินจากใครก็ช่าง คุณไม่จำเป็นต้องรู้ แค่ตอบมาก็พอว่าสิ่งที่พวกเขาพูดกัน มันมีมูลความจริงหรือเปล่า”

            “อย่าเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้มาใส่ใจเลย มันจะทำให้คุณไม่สบายใจ”

            “มันอาจจะเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับคุณ แต่สิ่งที่ทุกคนพูดกันมันทำให้ฉันเสียหาย และเสื่อมเสียชื่อเสียง”

            “หมายความว่าไง!?”

            “ก็คนเขาพูดกันว่าคุณจำใจต้องแต่งงานกับฉัน เพราะต้องการที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนวันบุหลันโซฮา จากนั้นเป็นต้นมาคุณก็เคยสนใจฉันอีกเลย พฤติกรรมและการแสดงออกของคุณ ทำให้พวกเขาเริ่มที่จะเชื่อข่าวลือบ้าๆ นั่น พวกเขาคิดกันว่าแท้จริงแล้วคนที่คุณต้องการที่จะแต่งงานด้วยคือคุณลัยลา และก็คิดว่าฉันคือมือที่สามที่ไปฉกตัวคุณมาจากเธอ”

            “คุณก็เลยเข้ามาเพื่อที่จะเรียกร้องสิทธิของตัวเอง อยากให้ผมใช้สิทธิของความเป็นสามีก็ไม่บอก”

            “ใครว่า ฉันจะเข้ามาจบปัญหาระหว่างเราต่างหาก และเพื่อเป็นการยุติปัญหาทั้งหมด เราสองคนหย่ากันเถอะ”

            สีหน้าและแววตาของพันไมล์บอกให้อัมรานรู้ว่าครั้งนี้เธอจริงจัง นัยน์ตาของชีคหนุ่มวาวโรจน์เมื่อได้ยินคำพูดขอหย่าขาดจากเขาหลุดออกมาจากปากของเธออย่างง่ายดาย

            พันไมล์มองเห็นดวงตาสีเข้มของเขาลุกเรืองรองด้วยไฟโทสะ

            “คำก็หย่า สองคำก็หย่า หรือว่าคุณมีที่หมายใหม่”

            เขาถามเบาๆ พร้อมกับเดินมายืนตระหง่านค้ำหัวเธอ เสียงเย้ยหยันของเขาทำให้เธอถึงกับเสียวสันหลังวาบ

            พันไมล์ผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ เธอถอยหนีทุกฝีก้าวที่เขาคุกคามเข้ามาจนกระทั่งหลังชนฝา แต่ก่อนที่เธอจะเบี่ยงตัวหลบหนี มือทั้งสองข้างของเขาก็ยื่นมายันผนังข้างไหล่ของเธอเอาไว้

            อัมรานใช้ทั้งมือและร่างกายของตนเอง กักขังร่างของเธอให้ชิดผนัง พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย พันไมล์รู้สึกกลัวท่าทีที่คุกคามเช่นนี้ของเขา และพยายามสงบใจของตนเองให้มั่นคง

            ในเมื่อเธอไม่ตอบ ข้อมือข้างหนึ่งของเขาก็กดที่หัวไหล่ของเธอ พร้อมกับชะโงกหน้าเข้ามาใกล้

            “ผมถามทำไมไม่ตอบ” อัมรานถามด้วยน้ำเสียงคุกคาม

            แม้ว่าน้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่เธอเห็นประกายไฟเกรี้ยวกราดอยู่ในดวงตาของเขา พันไมล์กลืนน้ำลายอย่างฝืดเฝื่อนและพยายามพูดออกไปจนได้

            “บ้าไปใหญ่แล้ว หยุดความคิดอกุศลของคุณเดี๋ยวนี้นะ แค่ผัวคนเดียวก็ทำให้ฉันยุ่งยากใจมากพอแล้ว คงไม่คิดที่จะหาเหาใส่หัวโดยการหาผัวใหม่หรอก ฉันจะกลับเมืองไทยต่างหาก” เธอตะโกนใส่หน้าเขา และผลักเขาเต็มแรง แต่ร่างสูงใหญ่ไม่สะเทือนสักนิด

            อัมรานก้มหน้าลงมาใกล้เข้าไปทุกทีๆ จนปลายจมูกของเขาชนปลายจมูกของเธอ เขาเน้นเสียงในแต่ละคำพูดของเขา แววตาในขณะนั้นของเขาเย็นยะเยือก

            “ไม่มีวันนั้นหรอกพันไมล์ ฝันไปเถอะ...”

            “ถึงอย่างไรผมก็จะไม่มีวันยอมเซ็นใบหย่าให้คุณ คุณลืมที่เราเคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้แล้วหรือ จะไม่มีการหย่าเกิดขึ้นระหว่างเรา และขอเตือนว่าอย่าบังอาจมาเอ่ยว่าจะหย่ากับผมอีก มิฉะนั้นคุณเจอดีแน่”

            ความอยากที่จะกระตุกหางเสือร้ายเล่น ทำให้พันไมล์เชิดหน้าขึ้นและพูดโพล่งใส่หน้าเขาทันที

            “ฉันไม่สนใจคำเตือนของคุณหรอก เพราะถึงอย่างไรฉันก็จะหย่า ในเมื่ออยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข การหย่าจึงเป็นหนทางที่ดีที่สุดที่เราสองคนควรกระทำ”

            อัมรานเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตนเอง ก่อนที่แววตาเย็นยะเยือกจะแปรเปลี่ยนเป็นลุกวาวด้วยไฟแห่งโทสะ การยั่วยุเขาแบบนี้อาจจะไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนัก แต่เมื่อได้เห็นผลลัพธ์เช่นนี้ก็ทำให้หญิงสาวพึงพอใจกับผลงานของตัวเอง

            พันไมล์สะใจอยู่ได้เพียงแค่สองสามวินาทีเท่านั้น เพราะสุดท้ายเขาต่างหากที่เป็นคนคุมเกม ด้วยการกระชากร่างบางของเธอเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแนบชิด โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนั้น

            อัมรานก้มลงแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงรุนแรง ยาวนานจนเธอแทบจะขาดอากาศหายใจ พันไมล์เริ่มที่จะดิ้นรนโดยเอามือผลักอกเขาเต็มแรง และพยายามส่ายหน้าหนีแต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้ผล ยิ่งดิ้นหนีมากเท่าไรหน้าอกของเธอก็ยิ่งบดเบียดกับอกกว้างของเขามากขึ้นเท่านั้น และการทำเช่นนั้นก็เป็นการกระตุ้นแรงปรารถนาของชายหนุ่มให้เพิ่มมากขึ้นโดยมิได้ตั้งใจ

            พันไมล์สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทำให้รู้ว่าตนเองนั้นได้กระทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไป เธอไม่ควรไปแหย่เสือหลับ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

            มือของชีคหนุ่มเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปยังแผ่นหลังนวลเนียนผ่านเสื้อตัวบางที่เธอสวมใส่ ก่อนจะวกเข้าไปยังเนื้อนวลใต้เสื้อ มือข้างเดิมวนมาลูบไล้ผ่านทรวงอกทีละข้างอย่างช้าๆ  ส่วนมืออีกข้างเริ่มไล้ลงบนสะโพกเนียน พันไมล์เริ่มหายใจติดขัดและตกใจกับการกระทำของเขา รวมถึงตั้งรับไม่ถูกกับการจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ เธอพยายามตั้งสติและคิดหาวิธีที่จะทำให้ตนเองหลุดจากสถานการณ์วิกฤต ที่เธอตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในครั้งนี้

            ตอนแรกเธอทำทีเป็นโอนอ่อนไปกับสัมผัสของเขา และใช้ช่วงเวลาที่อีกฝ่ายกำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น เตะหน้าแข้งเขาเต็มแรง เขาเจ็บจนเผลอปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ พันไมล์จึงใช้จังหวะนี้รีบวิ่งหนีกลับไปที่ห้องของตนเอง

            อัมรานยิ้มพร้อมกับส่ายหัวที่เขาเสียรู้แม่ตัวแสบ ก่อนจะลูบไล้ริมฝีปากของตนเอง รสจูบยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของเขา

            พันไมล์ยังคงยืนพิงประตูห้องพัก พร้อมกับยกมือขึ้นวางตรงตำแหน่งหัวใจของตนเอง ใจของเธอเต้นแรงซะจนเกรงว่ามันจะทะลุออกมานอกอก

            “เกือบไปแล้ว...โชคดีนะที่ยังรอดมาได้”