บทที่ 76

            อัมรานมีสีหน้าครุ่นคิดอย่างเห็นได้ชัด พันไมล์รับรู้ได้ถึงความวิตกกังวลเหล่านั้นผ่านทางสายตาของเขา และเดาว่าจะต้องมีเรื่องราวบางอย่างที่เขารู้แต่เธอยังไม่รู้ จะต้องรู้ให้ได้ว่าเขากำลังปิดบังอะไรเธอ

            “ว่าไงคะ บอกฉันมาสิคะว่าคุณปิดบังอะไรฉัน”

            อัมรานยังคงใช้ความเงียบแทนคำตอบ พันไมล์เองก็ใช้ความอดทนที่มีอยู่เพียงน้อยนิดรอฟังคำตอบจากเขา สองหนุ่มสาวสบตากันนิ่งนาน อัมรานมองสายตาคาดคั้นและรอคอยนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมากุมมือเรียวบางของภรรยา พร้อมกับพูดว่า

            “ยิ่งคุณรู้ข้อมูลมากขึ้นเท่าไร อันตรายก็จะมาสู่ตัวคุณมากขึ้นเป็นเงาตามตัว”

            "มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือคะ" เธอถามเสียงสูง

            อัมรานพยักหน้า “อยากรู้อะไรก็ถามมา”

            “ทราบหรือยังคะว่าการลอบสังหารในครั้งนี้เป็นฝีมือของใคร” พันไมล์เอ่ยถาม

            อัมรานนิ่งเงียบอีกครั้งราวกับกำลังใช้ความคิด

            "ท่านอาผมเอง"

            เขายิ้มนิ้วไล้แก้มนวลเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของภรรยา

            "อำนาจและยศศักดิ์มันเป็นสิ่งหอมหวาน ใครที่เคยได้ลิ้มลองส่วนใหญ่จะมึนเมา จนไม่อยากที่จะสูญเสีย"

            "แต่ถึงขนาดสั่งฆ่าหลานตัวเอง มันโหดร้ายมากเลยนะคะ"

            พันไมล์ดึงมือสามีมาบีบและกุมกระชับไว้ แม้ใบหน้าคมสันยังเรียบเฉย แต่เธอรู้สึกได้ว่าภายใต้ท่าทีที่เย็นชาราวกับไม่แคร์โลกนั้น กลับซุกซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ได้อย่างมิดชิด

            อันรานตัดสินใจเล่าเรื่องระหว่างเขาและท่านอาให้หญิงสาวฟังคร่าวๆ

            "เมื่อรู้ขนาดนี้แล้วทำไมคุณถึงไม่จัดการล่ะคะ"

            เธอถามอย่างรู้นิสัยความเด็ดขาดและเข้มงวดของชีคหนุ่มเป็นอย่างดี

            อันรานกระชับร่างบางในอ้อมกอด ก่อนจะตอบข้อซักถามของเธอ

            "เพราะเขาเป็นญาติผู้ใหญ่ที่ผมรักและเคารพ"

            พันไมล์ซบหน้ากับอกกว้างราวกับจะช่วยบรรเทา ความเจ็บปวดอ้างว้างในใจของชีคหนุ่มให้หมดไป

            เธอรับรู้ความคิดของเขา เขายังอยากให้โอกาสท่านอาได้กลับตัว จึงยังไม่ลงมือทำอะไร แต่การจะปล่อยให้ตัวเองเป็นเป้านิ่งแบบนี้เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

            "แต่คุณจะปล่อยให้เขาทำร้ายคุณอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้นะคะ"

            “ไม่ต้องห่วงนะ ผมระวังตัวอยู่เสมอ คุณเองก็ต้องระวังตัวเหมือนกัน เพราะเราไม่รู้ว่าท่านอาจะมีแผนการอะไรอีก”

            พันไมล์พยักหน้า "ค่ะฉันสัญญาว่าจะระมัดระวังตัวให้มากขึ้น”

            ไม่นานรถก็มาถึงจัสตินพาเลซ อัมรานประคองพันไมล์กลับไปนอนพักผ่อนที่ห้อง เขาเฝ้าดูแลจนมั่นใจว่าเธอหลับสนิทจึงเดินจากมา เพื่อมาปรับแผนการรักษาความปลอดภัย

            จากการลอบสังหารในครั้งนี้ทำให้อัมรานรู้ว่า ท่านอาเริ่มประกาศสงครามชนิดเต็มรูปแบบ สิ่งที่เขากังวลไม่ใช่ความปลอดภัยของตัวเอง แต่เป็นความปลอดภัยของพันไมล์ หญิงสาวที่เขารักและหวงแหนเป็นที่สุด

            หลังจากให้ยะห์ซินไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ ยะห์ซินพบป้ายประจำตัวหน่วยองครักษ์ของท่านฮาร์มาล ตกอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่เกิดเหตุ ชีคหนุ่มได้แต่คิดคำนึงอยู่ในใจ

            ‘อีกครั้งแล้วสินะที่ท่านอาต้องการจะเก็บเขา ไม่น่าเชื่อเลยว่าอำนาจและความต้องการตำแหน่งผู้นำบารัซ จะทำให้ท่านอาถึงกับต้องการที่จะเข่นฆ่าเขา ซึ่งเป็นหลานชายเพียงคนเดียว’

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์ระเบิดรถประจำตำแหน่งของเขา ก่อนหน้านี้รถของเขาที่จะใช้ไปรับแทนไทและพันไมล์ที่สนามบิน ก็เคยโดนลอบวางระเบิดมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้ต้องเปลี่ยนรถที่ใช้ไปรับสองอาคันตุกะอย่างกะทันหัน

            เมื่อการลอบสังหารครั้งที่ผ่านมาประสบกับความล้มเหลว ท่านอาของเขาจะต้องหาวิธีอื่นมาจัดการกับเขาอีกแน่ ทางที่ดีเขาควรเตรียมการหาวิธีป้องกัน และรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในอนาคต

            ‘อาจถึงเวลาที่ควรจะจบเรื่องนี้ซะที’ อัมรานคิด

            ในค่ำคืนนั้นหลังจากอาบน้ำ พันไมล์ก็รู้สึกแปลกใจ ที่ซันเดและมีอาดูแลเธอดีเป็นพิเศษ สองสาวช่วยกันทาครีมกลิ่นหอมอ่อนๆ ให้เธอ จนตัวพันไมล์หอมกรุ่นและนุ่มเนียน

            "ซันเด พอแล้ว" พันไมล์หัวเราะ ปฏิเสธที่ให้จะสาวใช้ทาครีมดังกล่าวที่ทรวงงามของเธอ

            "ไมได้หรอกค่ะท่านชายา...ครีมนี้จะทำให้ตัวท่านชายาหอมจนท่านชีคหลงเลยละค่ะ"

            พันไมล์หน้าแดง แม้เธอจะไม่ค่อยรู้ประเพณีของบารัซมากนัก แต่ก็พอเดาได้ว่าซันเดและมีอา กำลังดูแลเธอสำหรับเตรียมตัวเข้าหอคืนนี้

            "แก่แดดจริงนะเรา..." พันไมล์เขิน หยิกแก้มนวลของสาวใช้อย่างหมั่นไส้

            ซันเด และมีอาหัวเราะอายๆ แต่ก็ยังช่วยกันทาครีมไม่หยุดมือ

            พันไมล์จึงได้แต่นิ่งปล่อยให้สองสาวทาครีมโดยมิอาจปฏิเสธได้

            "เรียบร้อยแล้วค่ะ"

            พันไมล์ยิ้ม "ขอบใจจ้ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอสองคนไปพักผ่อนเถอะ"

            ซันเดสะกิดมีอาพร้อมพูดกระเซ้าเย้าแหย่เจ้านายสาวกลายๆ

            "ทีเวลานี้ล่ะไล่พวกเรา"

            พันไมล์ทั้งเขิน ทั้งฉุน นึกอยากทุบความทะลึ่งของซันเดสักทีสองที

            "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไป อยู่เป็นเพื่อนกันที่ห้องนี่แหละ อบอุ่นดี"

            สองสาวมองหน้ากันราวกับนัด และส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

            "ไม่เอาค่ะ..." สองสาวลากเสียงยาวอย่างเกรงกลัว

            แม้จะรู้ว่าท่านชายาแกล้งล้อ แต่หากท่านชีคขึ้นมาพบพวกเธอยังอยู่ในห้อง ไม่แคล้วงานเข้าสองสาวอีกแน่

            ซันเดสะกิดมีอา สองสาวย่อตัวทำความเคารพ “เราสองคนขอตัวก่อนนะคะ พรุ่งนี้เราจะมาดูแลท่านชายาแต่เช้า”

            พันไมล์หัวเราะ พยักหน้ารับรู้ และมองจนสองสาวคนสนิทเดินออกจากห้องไป

            เมื่อซันเดและมีอาจากไป พันไมล์ก็เหลือบมองเตียงกว้าง ความรู้สึกแปลกใหม่จู่โจมเข้ามาจนไม่อาจรออยู่ในห้องนอนได้ เธอจึงเดินออกไปยืนรับลมที่ระเบียง พร้อมกับปลดปล่อยความคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

            ทันใดนั้นเองพันไมล์ก็สัมผัสได้ถึงอ้อมแขนอันอบอุ่นที่โอบกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง

            “ยืนคิดอะไรอยู่ครับ” อัมรานเอ่ยถามในขณะที่คลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มเธอ

            “ออกมายืนตากน้ำค้างนานแค่ไหนแล้ว ตากน้ำค้างแบบนี้ระวังจะไม่สบาย”

            พันไมล์พิงหลังของตนเองกับแผ่นอกกว้างของอีกฝ่าย มิได้เอื้อนเอ่ยวาจาใดใด ชายหนุ่มพลิกตัวหญิงสาวให้หันกลับมาหาเขา โดยจับมือข้างซ้ายของเธอเอาไว้ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

            “ทำไมคุณถึงไม่สวมแหวนแต่งงาน อย่าบอกนะว่าคุณยังมีความคิดที่จะกลับเมืองไทย” เขาถามเสียงเข้ม

            “ฉันถอดออกตอนอาบน้ำค่ะ และยังไม่ได้หยิบมาสวม” เธอชี้แจงด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

            อัมรานยกมือเรียวข้างนั้นขึ้นจรดริมฝีปากของตนเองอย่างอ่อนโยน พร้อมกับประสานสายตากับดวงตาเธอ ทุกครั้งที่เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาคมกล้าเช่นนี้ หัวใจของเธอก็มักจะเต้นไม่เป็นจังหวะ มันเต้นรัวเร็วอยู่ในอกจนเธอเกรงว่าเขาจะได้ยิน ในค่ำคืนนี้ชีคหนุ่มสลัดคราบบุรุษมาดเข้ม ที่ชอบแสดงต่อหน้าเธอออกไปจนหมดสิ้น

            แม้ว่าพันไมล์จะเตรียมใจมาประมาณหนึ่งแล้ว แต่ชีพจรก็ยังเต้นรัวหัวใจก็ยังสั่นอยู่ดี แค่เห็นประกายระริกในดวงตาคม พันไมล์ก็ตัดสินใจถอยดีกว่า

            “แผลถูกยิงครั้งนั้น น่าจะยังไม่หายดีนะคะ"

            ชีคหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมกับยักคิ้วให้เธอ “ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ ผมมีวิธีพิสูจน์”