บทที่ 75

         

            บรรยากาศภายในโรงพยาบาลดูเงียบเชียบ ความหนาวเย็นยะเยือกของโรงพยาบาล ทำให้พันไมล์รู้สึกอึดอัดอย่างไรบอกไม่ถูก

            เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง แต่พันไมล์ก็ยังคงยืนรออยู่ที่เดิม จนกระทั่งทีมแพทย์ที่รักษาผู้ป่วยเดินออกมา เธอถลาไปถามอาการของคนเจ็บทันที

            “อาการของคนเจ็บเป็นอย่างไรบ้างคะ” เธอถามเสียงสั่น

            “เสียใจด้วยนะครับ เราพยายามกันอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตของเขาไว้ได้...เพราะคนเจ็บอาการสาหัสก่อนที่จะมาถึงมือหมอ...”

            นายแพทย์ยังพูดไม่ทันจบ พันไมล์รู้สึกเหมือนหัวใจสลาย ร่างบางแทบทรุด แต่ซันเดเข้ามาช่วยประคองไว้ก่อนจะล้มไปกองกับพื้น

            “โธ่...ท่านชีค” พันไมล์อุทานน้ำตาคลอหน่วย รีบเปิดประตูเข้าไปด้านใน โดยไม่คิดจะฟังคำพูดใดๆ จากหมออีกต่อไป

            นายแพทย์ขมวดคิ้วมองตามชายาของชีคอัมรานด้วยความแปลกใจ ยกมือคล้ายจะเรียกแต่ไม่ทันร่างเพรียวบางที่เดินหายเข้าประตูไป ทั้งที่เขายังพูดไม่ทันจบ

            “นั่นไม่ใช่ท่านชีคนะครับ...”

            “คุณหมอพูดกับใคร” จาบรินถาม

            องค์รักษ์หนุ่มเดินมาพร้อมกับชีคอัมรานและยะห์ซิน ที่รีบรุดมาที่โรงพยาบาลหลังจากทราบว่ารถประจำตำแหน่งถูกลอบวางระเบิด

            นายแพทย์หันมาทำความเคารพท่านชีค ก่อนจะตอบว่า “ชายาพันไมล์ครับ”

            อัมรานมีสีหน้าประหลาดใจ หันไปมององค์รักษ์ทั้งสอง ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตามหญิงสาวไปอีกคน

            เมื่อเข้าไปในห้องพันไมล์พบบุรุษพยาบาลนำผ้าขาวมาคลุมร่างผู้ตาย บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบ ความเย็นยะเยือกเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจของพันไมล์

            เมื่อบุรุษพยาบาลเห็นว่าเป็นใครก็ทำความเคารพ และเดินออกไปปล่อยให้หญิงสาวอยู่กับซันเดตามลำพัง

            "ท่านชายาทำใจดีๆ นะคะ"

            พันไมล์บีบมือสาวใช้คำสนิท "ขอฉันอยู่ตามลำพังได้ไหม"

            "แต่..." ชันเดทำท่าจะปฏิเสธ

            เธอไม่อยากทิ้งเจ้านายสาวไว้เพียงลำพัง แต่เมื่อเห็นสายตาขอร้องคู่นั้น จึงได้แต่ล่าถอยออกมาเงียบๆ

            เมื่ออยู่คนเดียว พันไมล์เดินเหมือนคนไร้วิญญาณไปยังร่างนั้นทันที น้ำตาไหลพรากลงมาโดยไม่รู้ตัว

            “ไม่จริงใช่ไหม คุณต้องไม่ทิ้งฉันไปแบบนี้ ฉันยังไม่ได้บอกคุณเลยว่าฉันรักคุณ รักคุณมากจริงๆ”

            พันไมล์ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บช้ำ ที่สูญเสียบุคคลที่รักไปโดยมิทันได้กล่าวลา ความสูญเสียในครั้งนี้ทำให้เธอรู้ซึ้งถึงหัวใจตัวเองอย่างถ่องแท้ ว่าเขามีค่าและมีความหมายต่อเธอมากแค่ไหน แต่มันจะมีประโยชน์อะไรที่มารู้เมื่อสาย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอพยายามที่จะปฏิเสธความรู้สึกนี้มาโดยตลอด

            “ฉันนี่มันโง่แท้ๆ เพราะทิฐิทำให้ฉันปากแข็ง ไม่ยอมบอกว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับคุณ มาบอกคุณตอนนี้มันก็สายเกินไป”

            พันไมล์ร้องไห้คร่ำครวญราวกับคนขาดสติ จิตใจของเธอเปราะบางและกำลังจะแตกสลาย เมื่อสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไป โดยที่เขายังไม่เคยได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา ความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่นี้ยากเกินกว่าที่จะรับได้ และไม่สามารถที่จะบรรยายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด เธอเอื้อมมือบอบบางที่สั่นเทาเพื่อเปิดผ้าคลุมสีขาวสะอาดที่ใช้ปิดคลุมร่างนั้น เพราะเธออยากเห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย

            หญิงสาวเปิดผ้าคลุมสีขาวสะอาดที่ใช้ปิดคลุมร่างนั้นอย่างช้าๆ สีหน้าบ่งบอกถึงความกลัวที่เข้าเกาะกุมจิตใจ ผ้าขาวสะอาดนั้นค่อยๆ เผยออกมาให้เห็นร่างของผู้ตาย เมื่อเธอเห็นว่าไม่ใช่เขาก็ถอนหายใจ พร้อมกับปิดผ้าคลุมหน้าไว้แบบเดิมด้วยความโล่งอก

            แม้ว่าศพนั้นจะไม่ชายที่เธอรัก แต่ใบหน้าของเธอก็ยังคงซีดเผือดไร้เลือดฝาด

            การกระทำของพันไมล์อยู่ในสายตาของชีคอัมราน ซันเดและสององครักษ์คนสนิทตลอดเวลา จากคำพูดและการแสดงออกของพันไมล์ ทำให้อัมรานรู้ว่าตัวเองมีความสำคัญต่อเธอไม่น้อย

            “ไม่ใช่เขา แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

            “ผมอยู่นี่” เสียงทุ้มที่ดังมาจากทางด้านหลัง

            ทำให้พันไมล์หันกลับไปมอง เธอรีบวิ่งตรงไปหาเขาพร้อมกับถามด้วยความห่วงใย พันไมล์จับชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น และปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาโดยไม่อาย น้ำตาของเธอยังคงไหลพรากตลอดเวลา

            ในตอนแรกเธอหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตกใจ ที่ตนเองสูญเสียคนที่ตนรักไปจากเหตุระเบิดในครั้งนี้ แต่เมื่อรู้ว่าเขาปลอดภัยน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาด้วยความโล่งอก

            “คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” พันไมล์ถาม

            เธอเอื้อมมือไปลูบไล้ตามใบหน้าและลำตัวของเขา พร้อมกับสำรวจไปตามร่างกายของชายคนรักที่ยืนอยู่ตรงหน้า อัมรานจับมือบอบบางนั้นไว้

            “ผมปลอดภัยดี...ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วง” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาเช็ดน้ำตาให้ภรรยาก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอดเพื่อปลอบโยนอยู่ครู่หนึ่ง

            "หายตกใจหรือยัง"

            พันไมล์พยักหน้าแทนคำตอบ

            "กลับบ้านกัน" เขาเอ่ยชวน

            จากนั้นก็หันไปสั่งให้ทุกคนเดินทางกลับจัสตินพาเลซ ในระหว่างที่นั่งกันมาในรถ อัมรานกอดประคองพันไมล์ไว้ในอ้อมแขนตลอดเวลา ซึ่งเธอก็โอนอ่อนผ่อนตามให้เขาทำเช่นนั้นโดยมิได้ขัดขืน

            “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” อัมรานเอ่ยถาม

            พันไมล์ส่ายหน้าก่อนที่จะตอบ “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

            “แต่หน้าคุณซีดมากเลยนะ กลับถึงที่พักแล้วให้วาคิมมาดูอาการของคุณหน่อยดีไหม”

            พันไมล์ผละจากอ้อมกอดแข็งแกร่งแต่ทว่าอบอุ่นนั้น

            “ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องให้หมอมาดูแลอาการฉันหรอกค่ะ”

            สองหนุ่มสาวสบตากันในระยะใกล้

            "มันเกิดอะไรขึ้นคะ" พันไมล์เอ่ยถาม ใจของเธอยังสั่นไม่หาย แม้จะรู้ว่าเขาปลอดภัยแล้วก็ตาม

            แต่อีกฝ่ายยังคงปิดปากเงียบ เขาตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะเล่า เรื่องความขัดแย้งระหว่างเขาและท่านอาให้เธอฟังดีไหม ความเงียบของเขาทำให้พันไมล์เปลี่ยนวิธีพูด

            “เราเป็นสามีภรรยากันนะคะ การที่สามีตกอยู่ในอันตราย โดยที่ฉันซึ่งเป็นภรรยาของคุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย มันถูกต้องแล้วหรือคะ”