บทที่ 9

            แทนไทหัวเราะก่อนจะพูดเปรยขึ้นมาว่า “โบราณว่าไว้เกลียดสิ่งไหนก็มักจะได้สิ่งนั้นเสมอ”

            “คงจะยาก เพราะเราชอบผู้หญิงที่มีนิสัยอ่อนหวาน ช่างเอาอกเอาใจ ไม่ใช่ห้าวหาญเยี่ยงผู้ชายอย่างพันไมล์”

            จะว่าไปแล้วทุกคนในวงสนทนาต่างก็รู้ดีว่า ในขณะที่ชีคอัมรานศึกษาอยู่ที่ต่างประเทศนั้น ชีวิตส่วนตัวของเขาก็ใช่ย่อยและไม่เบาในเรื่องอิสตรี แม้ว่าจะไม่เคยคบใครเป็นเรื่องเป็นราวจริงจัง แต่ก็มีผู้หญิงไม่น้อยกว่าสองสามคนในคราวเดียวกัน จัดอยู่ในประเภทผู้ชายที่ไม่ชอบการผูกมัด

            ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงเป็นที่ชื่นชอบในหมู่สาวๆ อาจเพราะหน้าตาคมคายที่หล่อราวกับเทพบุตร ประกอบกับรูปร่างสูงใหญ่สมชายชาตรี ที่เป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดใจให้ใครต่อใครต่างก็หลงใหลในตัวเขา ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ชีคอัมรานไม่เคยขาดหญิงสาวข้างกาย มาเริ่มซาไปก็ตอนที่เขากลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่บารัซ

            ในช่วงที่ท่านพ่อของเขายังมีชีวิตอยู่นั้น อัมรานมักจะหาโอกาสหลบไปพักผ่อน เป็นการส่วนตัวในต่างแดนอยู่บ่อยครั้ง มีเพียงองครักษ์ทั้งสามคนของเขาเท่านั้นที่คอยติดตามไปด้วย พวกเขาจึงรู้ว่าผู้เป็นเสมือนเจ้านายและเพื่อนของพวกเขานั้น มักจะชอบไปแสวงหาความรื่นรมย์เช่นนี้ในต่างแดนอยู่เสมอ

            แทนไทเออออด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา

            “พวกนายได้อะไรจากห่อผ้าที่พายยึดมาได้”

            “นอกจากสร้อยนานาชนิดแล้ว ก็ไม่มีของมีค่าอื่นๆ ซึ่งแปลกมาก” จาบรินตอบ

            “ขโมยจ้องจะมาขโมยแต่สร้อย สงสัยว่าสร้อยพวกนี้คงจะขายได้ในราคาดี” แทนไทคาดคะเน

            “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกแทน ที่มันเลือกขโมยแต่สร้อย เพราะมันมีจุดประสงค์อื่นต่างหาก”

            “แล้วจุดประสงค์อะไรที่จะทำให้มันกล้าเสี่ยงชีวิต เข้ามาขโมยของในอาณาจักรของชีคอัมราน”

            อัมรานใช้ความเงียบแทนคำตอบ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเขาไม่อยากให้เพื่อน ต้องมารับรู้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นซึ่งถือเป็นปัญหาภายในของบารัซ

            “นายอย่าสนใจเรื่องพวกนี้เลยนะแทน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราจัดการเองดีกว่า” ยะห์ซินเอ่ย

            “ใช่แล้วแทนเราจะจัดการเรื่องนี้เอง นายตั้งใจพาคุณพายดินทางมาเที่ยวที่นี่มิใช่หรือ ไปท่องเที่ยวกันให้สนุกเถอะ อย่ามาเสียเวลากับเรื่องไรสาระพวกนี้เลย ปวดหัวเปล่าๆ” วาคิมกล่าวเสริมคำพูดของยะห์ซิน

            แม้ว่าแทนไทจะสงสัยว่าเรื่องนี้ มันมีความไม่ชอบมาพากลบางอย่างซุกซ่อนอยู่ แต่ในเมื่อเพื่อนๆ ของเขาไม่อยากให้เขาขุดคุ้ย เขาก็เลือกที่จะทำตามความต้องการเหล่านั้น

            “ถ้าเป็นเรื่องเที่ยวแล้วละก็พายต้องชอบแน่”

            ห้าหนุ่มนั่งคุยกันอย่างออกรสชาติจนดึก ก่อนจะแยกย้ายกันกลับเข้าไปพักผ่อน  องครักษ์คนสนิททั้งสามคนได้รับสิทธิพิเศษให้พักอยู่ภายในจัสตินพาเลซแห่งนี้ ทั้งนี้ก็เพื่อความสะดวกในการคุ้มครอง และป้องกันภัยให้กับชีคอัมรานซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและเจ้านายอันเป็นที่รัก

            แต่ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปพักผ่อนนั้น อัมรานได้หันไปพูดกับยะห์ซินด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ทว่าแฝงไปด้วยความจริงจัง

            “หวังว่าจะได้พบนายที่สนามฝึกในเช้าวันพรุ่งนี้นะยะห์ซิน”

            “ครับผม” องครักษ์หนุ่มรับคำอย่างหนักแน่น

            เช้าวันต่อมาพันไมล์ตื่นมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า เพื่อเรียกเหงื่อตามประสาคนรักสุขภาพ โดยเลือกที่จะวิ่งไปรอบๆ สวนสวยของจัสตินพาเลซ หลังจากวิ่งวนอยู่หลายรอบ เธอสังเกตเห็นทหารของบารัซในชุดฝึกเดินกันให้ขวักไขว่ รีบร้อนราวกับจะไปซ้อมรบ เมื่อเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ก็เลยตัดสินใจเอ่ยถามนายทหารคนหนึ่ง  จึงรู้ว่าพวกเขาจะรีบไปที่สนามฝึกซ้อมอาวุธ

            พันไมล์ฟังแล้วก็รู้สึกคันไม้คันมือ ถ้าได้ซ้อมมือกับทหารพวกนี้คงดีไม่น้อย คิดแล้วเธอก็เลือกที่จะเดินไปตามเส้นทางที่ทหารเหล่านั้นเดินไป แต่เมื่อไปถึงกลับไม่พบใคร พันไมล์ยืนงงอยู่ครู่ใหญ่ ฉับพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงแต่งกายไม่ต่างจากทหารบารัซ จึงตัดสินใจตะโกนเรียกเขา

            “คุณคะ...คุณ”

            ชายคนดังกล่าวที่แต่งกายด้วยชุดรัดกุมสีดำหยุดชะงัก และหันกลับมามองตามเสียงเรียก

            ‘นึกว่าใคร...แม่จอมยุ่งนี่เอง...คราวนี้จะมีปัญหาอะไรอีก’ เขาคิดในใจ

            พันไมล์รีบเดินไปยืนดักหน้าเขา “คุณพอจะทราบเส้นทางไปสนามฝึกซ้อมของที่นี่ไหมคะ”

            ชายคนนั้นพยักหน้าแทนคำตอบ นัยน์ตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงหน้านวลเนียน และลำคอขาวผุดผ่องของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

            “ช่วยบอกทางที่จะไปที่นั่นหน่อยสิคะ หรือถ้าจะช่วยนำทางก็จะดีมากเลย”

            “คนนอกห้ามเข้า!”

            “ห้ามกันอีกแล้ว ขยันห้ามกันจริง” พันไมล์บ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะพูดกับบุรุษหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

            “"แต่ฉันไม่ใช่คนนอกนะ” พันไมล์ไม่ยอมแพ้

            "ไม่ใช่คนบารัซ ก็ถือว่าเป็นคนนอก" อีกฝ่ายยืนยันคำเดิม

            คิ้วสวยขมวดยุ่ง ริมฝีปากเรียวบางเม้มแน่น สีหน้าครุ่นคิด “คุณคงเป็นทหารที่อยู่นอกวังก็เลยยังไม่รู้จักฉัน”

            “ฉันพันไมล์” หญิงสาวชี้ที่ตัวเอง ก่อนจะชี้แจงต่อด้วยใบหน้ายียวนกวนประสาท

            “แขกซูเปอร์วีไอพีของชีคอัมราน คาราส จัสติน ผู้นำสูงสุดของพวกคุณ แบบนี้ยังจะเรียกว่าเป็นคนนอกอยู่อีกไหม”

            พันไมล์ตัดสินใจงัดเส้นกวยจั๊บยี่ห้ออัมรานออกมาใช้อีกครั้ง ซึ่งหวังว่าครั้งนี้มันจะใช้ได้ผล แค่คิดว่าจะได้ไปเยี่ยมชมการต่อสู้ และอาจจะได้ซ้อมมือกับทหารของบารัซ เลือดในตัวเธอก็พุ่งพล่านอยากเอาชนะ และเข้าไปดูให้เห็นด้วยตาของตัวเอง

            แต่เมื่อทหารหนุ่มยังคงนิ่งเฉย ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อชื่อของชีคอัมราน พันไมล์ก็ยิ่งมีความมุ่งมั่นมากยิ่งขึ้น ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะไปสถานที่แห่งนั้นให้ได้

            “กฎมีไว้ให้ทุกคนปฏิบัติตาม...ถ้าไม่ทำตามก็จะมีแต่เรื่องยุ่ง”

            “แต่กฎทุกกฎมันก็มีข้อยกเว้นได้”

            เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว ดวงตาคมเข้มตวัดมองพันไมล์ราวกับจะย้ำว่า “เธอคือตัวปัญหา”

            พันไมล์กลับไม่คิดเช่นนั้น เธอไม่ใช่ตัวปัญหา กฎของเขาต่างหากที่สร้างปัญหาให้กับเธอ สำหรับเธอแล้วยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ

            พันไมล์ยิ้มสดใส พร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมา "เรื่องจิ๊บๆ แค่นี้ไม่มีปัญหาหรอกค่ะคุณทหาร งานนี้พันไมล์เอาคอท่านชีคอัมรานเป็นประกัน"

            เมื่อเห็นทหารหนุ่มทำหน้าแปลกๆ พันไมล์ก็ยิ่งดีใจที่ ‘มุกนี้ใช้ได้ผล’

            "ชื่อของผู้นำบารัซ...ใช่ว่าใครก็จะเอาล้อเล่นได้" เขาเอ่ยเตือน

            “ใครจะกล้าเอามาล้อเล่น เราสองคนสนิทกันจริงๆ” พันไมล์กล่าวยืนยันหนักแน่น

            เมื่อเห็นว่าทหารหนุ่มยังคงนิ่ง ใบหน้าคมเข้มเฉยชาเช่นเดิม พันไมล์จึงเสริมว่า “นะคะ...คนหล่อคงจะไม่ใจดำหรอกใช่ไหมคะ”

            อัมรานเห็นสีหน้าออดอ้อนนั่นแล้ว ต้องกลั้นยิ้มจนแก้มกระตุก

            เขาก้มลงพิจารณาใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอาง ของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เธอมีแพขนตาที่เรียวยาวตามธรรมชาติ จมูกของเธอโด่งเรียวสวยได้รูป สอดรับกับเรียวปากอวบอิ่มอมชมพูที่ช่างจำนรรจา จะว่าไปเธอก็มีความงดงามที่ส่องประกายออกมาให้เห็นอยู่เหมือนกัน น่าเสียดายที่สิ่งเหล่านั้นถูกบดบังด้วยท่าทางห้าวหาญผึ่งผายราวกลับหนุ่มน้อยที่เจ้าตัวชอบแสดงออก ซึ่งมันขัดหูขัดตาเขาอย่างแรง

            “ในเมื่อคุณจะไปให้ได้...” เขาพูดค้างไว้ มองพันไมล์ราวกับต้องการคำยืนยัน

            “ไม่ต้องห่วง ถ้ามีปัญหาอะไรฉันจะรับผิดชอบเอง ยี่ห้อพันไมล์รับประกันปัญหา" หญิงสาวยิ้มและตอบอย่างมาดมั่น พร้อมกับคิดในใจ

            ‘เสร็จเรา...ปัญหามาแน่นอน’

            "ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาคุณสามารถรับผิดชอบได้แน่ใช่ไหม"

            พันไมล์พยักหน้าหงิกหงักคอแทบหัก

            "ในเมื่อคุณยืนยันเช่นนั้น ก็เดินตรงไปและไปเลี้ยวตรงพุ่มไม้ข้างหน้า จากนั้นคุณก็จะเห็นทางเข้าสนามฝึกของบารัซ"

            หญิงสาวยิ้มกริ่ม แต่ก่อนจะไปตามทางที่นายทหารหนุ่มบอก เธอได้ถามเขาว่า "แล้วคุณไม่ไปฝึกด้วยหรือคะ"

            อัมรานพยักหน้า "ฝึก..."

            เขาตอบสั้นๆ แต่ร่างสูงใหญ่ไม่ขยับเคลื่อนไหว