บทที่ 10

            พันไมล์จำต้องเดินจากทหารหน้าตายไปตามทางที่เขาชี้บอก แต่เดินวนเวียนอยู่หลายรอบก็ยังหาไม่พบ เพราะพุ่มไม้ในสวนของวังแห่งนี้เหมือนกันหมด เธอชักจะเริ่มถอดใจ

            "หรือทหารคนนั้นจะบอกทางผิด แต่ไม่น่าเป็นไปได้"

            ขณะที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวา พันไมล์ก็เหลือบไปเห็นนายทหารหนุ่มรูปหล่อคนเดิม กำลังเดินทอดน่องอยู่ตรงหัวมุม เท้าไว้เท่าความคิด เธอรีบสาวเท้าตามไปทันที แต่คราวนี้เลือกที่จะตามไปเงียบๆ เพื่อมิให้เขารู้ตัว

            อัมรานเดินเข้าสนามฝึกซ้อมโดยที่รู้ว่าพันไมล์สะกดรอยตามมา เขาเจตนาจะเดินให้ช้าลง หลังจากเห็นหญิงสาวเดินหลงทางอยู่พักใหญ่

            ภาพของผู้นำเผ่าและหญิงสาวชาวไทยที่เดินไปด้วยกัน อยู่ในสายตาของผู้สำเร็จราชการของบารัซมาโดยตลอด

            “เด็กหนุ่มคนที่ยืนคุยอยู่กับอัมรานคือใคร!?“ ฮาร์มาลเอ่ยถามนายทหารคนสนิท

            “เธอเป็นผู้หญิงครับ ผู้หญิงคนนี้แหละครับที่เข้ามาขัดขวางการทำงานของผม ในขณะที่ผมกำลังจะหลบหนีพร้อมกับของที่ขโมยมา แต่เธอเข้ามาขวางไว้เราก็เลยต่อสู้กัน ช่วงนั้นเองที่ผมเหลือบไปเห็นเหล่าทหารองครักษ์ของท่านชีควิ่งตรงมายังที่เกิดเหตุ ผมเห็นว่ามันจวนตัวก็เลยต้องทิ้งของกลางเพื่อหลบหนีเอาตัวรอด เธอได้เห็นใบหน้าของผมด้วยนะครับ แต่อาจจะไม่ชัดเจนนักเพราะที่ตรงนั้นมันค่อนข้างมืด”

            “สร้อยที่หยิบฉวยมาได้มีอันไหนเหมือนกับภาพที่ข้าเคยให้เจ้าดูบ้างไหม”

            “ไม่มีครับ ผมหาดูจนทั่วก็ไม่เห็นว่าจะมีสร้อยเส้นไหน ที่เหมือนกับสร้อยเส้นที่ท่านกำลังตามหาอยู่ ผมว่าท่านชีคโอมานไม่น่าจะเก็บสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าบารัซ ซึ่งเป็นของสำคัญล้ำค่าไว้ภายในห้องจัดแสดงภาพ เพราะสถานที่มันดูโจ่งแจ้งเกินไป” ดีนาสนายทหารหนุ่มมือขวาคนสนิทของฮาร์มาลตอบ

            “เราคงต้องเร่งหาสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าให้ได้โดยเร็วที่สุด และจะต้องหาให้พบก่อนที่มันจะตกไปอยู่ในมือของอัมราน “

            “ผมควรจะกลับไปเอาสร้อยเหล่านั้นอีกครั้งไหมครับ”

            “ไม่จำเป็นหรอกดีนาส จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคงจะทำให้อัมราน และคนของมันระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า การที่จะกลับเข้าไปเอาสร้อยเหล่านั้นออกมาก็คงจะไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเจ้ายืนยันว่าภายในห้องนั้นไม่มีสร้อยที่ข้ากำลังตามหาอยู่ สร้อยพวกนั้นก็ไม่มีความหมายอะไร จับตาดูความเคลื่อนไหวของอัมรานและคนสนิทของมันไว้ให้ดี ถ้ามีพิรุธอะไรก็ให้รีบมารายงานข้าทันที”

            “ครับ” ดีนาสน้อมรับคำสั่ง

            พันไมล์แอบเดินตามมาได้พักใหญ่ สุดท้ายก็มาถึงที่หมายที่เธอต้องการ หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณดังกล่าว ก่อนจะเดินปลีกตัวมาจากนายทหารหนุ่มคนนั้น และดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างเธอ เพราะทางที่เธอเลือกเดินไปนั้น เป็นอาคารที่ทหารใช้สำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้า

            เมื่อหญิงสาวเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าของทหารบารัซ ก็เลยเกิดความคิดที่จะทำตัวกลมกลืน เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตา

            ‘ชีคอัมรานจอบเฮี้ยบ’ จะได้ไม่รู้ว่าเธอแหกกฎที่เขาวางไว้ โดยการแอบลอบเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามแห่งนี้

            พันไมล์เปลี่ยนมาสวมใส่ชุดฝึกซ้อมของทหารบารัซ ที่เธอแอบหยิบมาโดยไม่ได้รับอนุญาต จากนั้นก็เดินออกมาปะปนกับเหล่าทหารกล้าที่กำลังทำการฝึกซ้อมอย่างหนัก

            บริเวณค่ายฝึกทหารของชีคอัมรานมีการจัดสร้างอย่างเป็นระเบียบ โดยแยกการสร้างออกเป็นอาคารที่ก่อสร้างแบบถาวรเอาไว้เป็นที่เก็บคลังอาวุธ

            ส่วนด้านหน้ามีการสร้างกระโจมไว้ในลักษณะครึ่งวงกลม ตรงกลางเป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีทหารหลายคนกำลังทำการฝึกซ้อมอยู่ มีทั้งการใช้ดาบและเครื่องสำหรับฝึกสมรรถภาพทางกายให้กับเหล่าทหาร

            พันไมล์สังเกตเห็นนายทหารซึ่งน่าจะมีฐานะเป็นครูฝึก กำลังตะโกนสั่งทหารที่ห้อยโหนบนราวเชือกให้เร่งมือ ซึ่งทุกคนก็เร่งมือกันอย่างเต็มกำลัง

            หลังจากเพลินกับการดูสิ่งต่างๆ รอบตัวด้วยความสนใจอยู่พักใหญ่ เธอก็เดินมาหยุดที่หน้ากระโจมสีขาวซึ่งอยู่ถัดมา บริเวณด้านหน้าเป็นลานดินกว้าง

            โดยรอบจะมีทรายสีเหลืองทองปะปนอยู่บ้างแต่ก็ไม่มาก แสดงให้เห็นว่าพื้นที่ตรงนี้น่าจะถูกใช้เป็นลานฝึกเช่นกัน

            ขณะนั้นเองจาบรินได้เดินเข้ามาภายในสนามฝึก แม้จะประหลาดใจที่เห็นพันไมล์อยู่ในสถานที่แห่งนี้ แต่ก็ดีใจที่ได้เจอหญิงสาวอีกครั้ง จึงเดินตรงเข้าไปเพื่อทักทาย

            “สวัสดีครับคุณพาย”

            พันไมล์เห็นจาบรินมาแต่ไกล เธอพยายามก้มต่ำหวังหลบเรดาร์ของเขา แต่ดูเหมือนมันจะไร้ผล จึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

            “งานเข้า!” ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้จาบริน

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณจาบริน ตื่นแต่เช้าเลยนะคะ"

            “อรุณสวัสดิ์เช่นกันครับคุณพาย คุณคงจะยังไม่ทราบสินะครับ ว่าที่นี่มีกฎห้ามคนนอกเข้า”

            “อย่าเสียงดังไปค่ะ พลีสสสส"

            จาบรินกลั้นยิ้มขำท่าทางลับสุดยอดของพันไมล์

            "ฉันแค่อยากจะเข้ามาดูเท่านั้นเองค่ะ คุณจาบรินจะไปทำธุระอะไรก็ไปเถอะค่ะ กรุณาลืมฉันไว้ตรงนี้ก็ได้นะคะ คิดซะว่าเราไม่เคยพบกันที่นี่"

            คราวนี้จาบรินยิ้มกว้างยิ่งขึ้น "โธ่! คุณพายตัวออกโต ใครไม่เห็นก็บ้าแล้วครับ"

            พันไมล์แอบทำหน้าเซ็ง

            "ช่างตรงเป๊ะเหมือนกันทั้งนายทั้งบ่าว"

            "คุณพายว่าอะไรนะครับ อยากเจอเจ้านายผมหรือครับ"

            คราวนี้พันไมล์สะดุ้ง "ม่ายยยย..." ปฏิเสธเป็นพัลวัน

            จาบรินหัวเราะเสียงดัง "ผมล้อเล่นครับ"

            พันไมล์ค้อนขวับ "เข้าใจเล่นนะคะคุณจาบริน ทำเอาฉันหัวใจจะวาย"

            จากนั้นทั้งสองหนุ่มสาวก็คุยกันอย่างถูกคอ พลันเสียงกลองก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณเรียกรวมพล องครักษ์หนุ่มทอดตามองหญิงสาวอย่างนึกเสียดาย ก่อนจะเอ่ยปากขอตัว

            “สัญญาณเรียกแล้ว ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับคุณพาย”

            “เชิญตามสบายค่ะ”

            จาบรินเดินไปสมทบกับเจ้านายหนุ่มและเพื่อนสนิททั้งสองของเขา

            “นายยืนคุยกับใครเป็นนานสองนาน” ชีคหนุ่มเอ่ยถามจาบรินเสียงเข้มขุ่น

            "เอ่อ...เอ่อ" จาบรินอึกอัก

            เขารู้สึกลำบากใจเพราะไม่อยากพูดโกหก ถ้าพูดความจริงก็กลัวว่าพันไมล์จะถูกลงโทษ

            แต่เมื่อเห็นสายตาดุดันเข้มงวดของเจ้านายหนุ่มก็จำต้องพูดไปตามความเป็นจริง

            "คุณพันไมล์ครับ เธอคงไม่รู้ว่า ที่นี่มีกฎห้ามคนนอกเข้า"

            "เธอบอกนายว่าไม่รู้อย่างนั้นเหรอ" อัมรานถามย้ำ

            "น่าจะไม่รู้นะครับ อาจจะเดินหลงทางเข้ามาก็เป็นได้"

            คำแก้ตัวแทนของจาบรินนั้นฟังไม่ขึ้น แต่ก็ทำให้ยะห์ซินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

            "สงสัยว่าเพื่อนของเราคงอยากจะเปลี่ยนอาชีพ”

            วาคิมฟังแล้วไม่เข้าใจจึงเอ่ยถาม "ทำไมต้องเปลี่ยนอาชีพ!"

            ยะห์ซินหัวเราะ "เพราะอาจไม่อยากเป็นทหารแล้วนะสิวาคิม"

            "ไม่เป็นทหารแล้วจะไปทำอะไร" วาคิมถามต่อ

            ยะห์ซินยักคิ้ว ยิ้มล้อเลียน "ทำฟาร์มไง ฟาร์มรัก ฮ่าๆๆ"

            “พวกนายก็พูดไปเรื่อย เราแค่ดูแลเพราะเห็นว่าเป็นน้องสาวเพื่อน”

            ยะห์ซินและวาคิมหัวเราะกับสีหน้าปั้นยาก และคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นของเพื่อนหนุ่ม จาบรินก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย