“บทที่ 5  คืนรกในบ้านหลังใหม่

รถซูเปอร์คาร์ที่เปลี่ยนมาเป็นรถซีดานคันหรูของลูกน้องกันต์ เลี้ยวเข้าสู่โครงการหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ย่านพระรามเก้าตามที่ได้นัดหมายกับเพื่อนสนิทเอาไว้ ปานวาดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกว่างเปล่า สองข้างทางประดับประดาด้วยต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นและแสงไฟสีวอร์มไวท์ที่ดูอบอุ่น แตกต่างจากซอยห้องเช่ามืดทึบของเธอราวฟ้ากับเหว

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าบ้านทาวน์โฮมหลังหัวมุม 'ไฮโซกร'  หรือ ธนกร ผู้เป็นเจ้าของโครงการก็เดินออกมารอต้อนรับด้วยตัวเอง เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงดูดีมีระดับ ธนกรส่งยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนรัก ก่อนจะหันมามองเด็กสาวในชุดสีดำที่เพิ่งก้าวลงจากรถด้วยแววตาเห็นใจ

"นี่น้องปานวาดใช่ไหม? พี่ชื่อกรนะ เป็นเพื่อนกับไอ้กันต์มัน พี่เสียใจเรื่องคุณแม่ด้วยนะครับ" ธนกรเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง

"ขอบคุณค่ะคุณกร..." ปานวาดยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม ธนกรพยักหน้ารับก่อนจะเดินนำคนทั้งสองเข้าไปยังตัวบ้านที่เขาได้สั่งให้แม่บ้านเข้ามาจัดการทำความสะอาดรอไว้เรียบร้อยแล้ว

"เข้ามาดูข้างในก่อนสิ พี่ให้คนมาปัดกวาดเช็ดถูให้ใหม่เอี่ยมเลย"  กันต์เดินตามเข้าไปพร้อมกับดันหลังเด็กสาวเบาๆ ให้เดินนำหน้า

"นี่คือบ้านของเธอ... และคืนนี้เธอก็ต้องพักที่นี่นะวาด"

ปานวาดชะงักฝีเท้า กวาดสายตามองการตกแต่งภายในที่หรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นจัดวางอย่างลงตัว โซฟาบุผ้าเนื้อดี โต๊ะกลางกระจกใส และทีวีจอแบนขนาดใหญ่ ทุกอย่างมันดูเกินจริงไปหมดสำหรับเด็กสลัมอย่างเธอ

"ไม่ได้หรอกค่ะคุณกันต์!" เธอหันขวับมาปฏิเสธทันควัน

"ทำไมล่ะ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม

"ก็... หนูไม่มีเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวมาเปลี่ยนด้วยเลยนะคะ"  ปานวาดอ้อมแอ้มตอบ ความจริงคือเธอไม่กล้าแม้แต่จะหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาราคาแพงพวกนั้นด้วยซ้ำ

"จริงด้วยสิ!" กันต์นึกขึ้นได้ เขายกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะขมวดคิ้ว "ห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ คงใกล้จะปิดแล้ว ไปตอนนี้คงไม่ทัน... เธอพอจะใส่เสื้อผ้าจากพวกบิ๊กซี โลตัสไปก่อนได้ไหม?"

"ได้ค่ะ! ปกติหนูก็ใส่เสื้อผ้าตลาดนัดอยู่แล้ว" เธอรีบตอบรับ

"ถ้างั้นไปขึ้นรถ..." กันต์หันไปสั่งเด็กสาว ก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนรัก "เฮ้ยไอ้กร โอเคเลยว่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี เรื่องค่าเสียหายเดี๋ยวพรุ่งนี้นายแจ้งยอดฉันมาเลยนะ ฉันจะตีเช็คให้ แล้วก็ทำสัญญาโอนเป็นชื่อของปานวาดให้เรียบร้อยด้วย"

"โธ่ไอ้บ้า เอ็งจะรีบไปไหนวะปานวาดเพิ่งจะอายุสิบห้านะมึง"

ธนกรส่ายหน้ายิ้มๆ "เอาไว้หลังเสร็จงานศพแม่น้องเขาก่อนก็ได้ ตอนนี้ยังวุ่นๆ อยู่ มึงเอาเวลาไปดูแลน้องเขาเถอะ... เอ้านี่ กุญแจบ้านกับคีย์การ์ดเข้าหมู่บ้าน"

"ขอบใจมากเพื่อน" กันต์รับพวงกุญแจมาถือไว้ ก่อนจะพาปานวาดกลับไปขึ้นรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าที่ยังพอเปิดให้บริการในยามดึก

กันต์พาปานวาดมาที่ห้างโลตัสสาขาที่ใกล้ที่สุด เขาเดินเข็นรถเข็นตามหลังเด็กสาวที่กำลังเลือกซื้อของใช้จำเป็นอย่างเงียบๆ ปานวาดหยิบเสื้อผ้าชุดลำลองราคาประหยัดมาสองสามชุด ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ และของใช้ส่วนตัวสำหรับผู้หญิง  เมื่อเห็นว่าเธอหยิบแต่ของที่จำเป็นจริงๆ กันต์จึงเป็นฝ่ายเข็นรถไปที่โซนซุปเปอร์มาร์เก็ต เขาจัดการหยิบกล่องนมสด ขนมขบเคี้ยว ผลไม้สด ขนมปัง และฮอทดอก โยนใส่รถเข็นอย่างรวดเร็วเพื่อเอาไปตุนไว้ในตู้เย็นให้เธอ

"คุณกันต์คะ... มันเยอะไปแล้วนะคะ หนูอยู่คนเดียวกินไม่หมดหรอกค่ะ"

"เอาไปตุนไว้เถอะน่า เกิดหิวตอนดึกๆ จะได้ไม่ต้องลำบากออกมาหาของกินข้างนอก มันอันตราย" เขาตัดบท ก่อนจะเข็นรถไปจ่ายเงินด้วยบัตรเครดิตของตัวเอง โดยไม่ยอมให้เด็กสาวควักเงิน เมื่อจัดการซื้อของใช้จำเป็นเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันมาถามคนตัวเล็กที่เดินหิ้วถุงพลาสติกตามหลัง

"นี่ก็ดึกมากแล้ว ตั้งแต่เช้าเธอยังไม่ได้ทานอะไรเลยใช่ไหม... เราแวะทานข้าวต้มหรือก๋วยเตี๋ยวกันหน่อยดีไหม? วาดทานเนื้อหรือเปล่า?"

"ทานได้ค่ะ..." เธอตอบรับเสียงแผ่ว ความจริงเธอไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด ความเศร้ามันจุกแน่นอยู่ที่คอหอยจนกลืนอะไรไม่ลง แต่ก็ไม่อยากขัดใจผู้ชายที่อุตส่าห์เป็นธุระจัดการทุกอย่างให้เธอมาตลอดทั้งวัน

"ดีเลย! ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะพาเธอไปทานก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่อร่อยที่สุดในกรุงเทพฯ เลยนะ ฉันรับรอง" เขาพยายามทำน้ำเสียงให้ร่าเริงเพื่อดึงบรรยากาศให้ดีขึ้น รถยนต์คันหรูพาคนทั้งสองฝ่าการจราจรยามค่ำคืนมายังร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อเจ้าดังย่านเอกมัย

 แม้รสชาติของน้ำซุปจะกลมกล่อมและเนื้อตุ๋นจะเปื่อยยุ่ยละลายในปากสมคำร่ำลือ แต่สำหรับปานวาดแล้ว... รสชาติของมันกลับจืดชืดและฝืดคอ เธอฝืนกินไปได้เพียงครึ่งชามก็ต้องวางตะเกียบลง

 หลังจากมื้อค่ำที่แสนเงียบงัน กันต์ก็ขับรถพากลับมาส่งที่บ้านทาวน์โฮมหลังใหม่ เขาช่วยหิ้วถุงข้าวของเข้าไปวางไว้ให้ในครัว ก่อนจะหันมามองเด็กสาวด้วยความเป็นห่วง

"อยู่คนเดียวได้แน่นะ? ถ้าไม่ไหวบอกฉันได้เลยนะ จะได้โทรให้เด็กรับใช้ที่บ้านมานอนเป็นเพื่อน"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณกันต์ วาดอยู่ได้ค่ะ" เธอพยายามส่งยิ้มจางๆ ให้เขาคลายกังวล "ขอบคุณคุณกันต์มากๆ นะคะที่ช่วยเหลือหนูมาตลอดทั้งวัน... เดี๋ยวถ้าหนูจัดการเรื่องเอกสารและได้เงินค่าประกันมาแล้ว หนูจะรีบเอามาคืนค่าบ้านหลังนี้นะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า..." กันต์โบกมือปฏิเสธ "ฉันบอกแล้วไงว่าเพื่อนฉันมันขายให้ในราคาถูกๆ ไม่ถึงล้านบาทด้วยซ้ำ เธออย่าคิดมากเลย"

 "ถึงยังไงหนูก็ต้องคืนค่ะ... ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกทีนะคะ ตอนนี้หนูเหนื่อยและปวดหัวมากค่ะ ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ" ปานวาดตัดบทอย่างสุภาพ  "ได้สิ... พรุ่งนี้สิบโมงเช้า ฉันจะขับรถมารับเธอไปซื้อชุดสีดำดีๆ สำหรับใส่ไปในงานสวดอภิธรรมนะ วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ"

"ขอบคุณค่ะ..." กันต์ยืนรอจนกระทั่งปานวาดเดินเข้าไปด้านในและจัดการล็อกประตูบ้านเรียบร้อย เขาถึงได้ถอนหายใจยาวและเดินกลับไปขึ้นรถ เคลื่อนตัวออกไปจากหมู่บ้านด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ของรถกันต์ลับหายไปจากหน้าบ้าน ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นมาก็พังทลายลง ปานวาดกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณชั้นล่างของบ้านที่เงียบสงัด ก่อนที่น้ำตาแห่งความอ้างว้างจะไหลพรั่งพรูออกมาอย่างสุดจะกลั้น

บ้านหลังนี้สวยงาม ตกแต่งไว้อย่างลงตัวและเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก... แต่มันมีประโยชน์อะไรล่ะ? ในเมื่อของพวกนี้มันแลกมาด้วยลมหายใจและชีวิตของแม่! เธอทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงมุมโซฟา ปล่อยให้ความมืดและความหนาวเหน็บกัดกินหัวใจราวชั่วโมงเศษ ก่อนจะตัดสินใจพยุงร่างที่อ่อนล้าของตัวเองเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ซึ่งมีห้องนอนแบ่งไว้สองห้องและมีห้องน้ำในตัว

 ปานวาดเลือกเดินเข้าห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น  เธอจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกายและสวมชุดนอนราคาถูกที่เพิ่งซื้อมา ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนเนื้อดี "แม่จ๋า..." เธอหลับตาลงและพึมพำกับความว่างเปล่าในห้องเรามีบ้านแล้วนะคะแม่... แม่มาอยู่ด้วยกันกับวาดที่นี่นะคะ"

เด็กสาววัยสิบห้าปีร้องไห้จนหมดแรง ก่อนจะผล็อยหลับไปในบ้านหลังใหม่ด้วยความอ่อนเพลียทั้งกายและใจ มารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาตีห้าครึ่งของวันใหม่ แสงสว่างจางๆ จากภายนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอน เพราะเมื่อคืนเธอเปิดผ้าม่านทิ้งไว้เล็กน้อย ปานวาดลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย มือเล็กเอื้อมไปหยิบรีโมทคอนโทรลมากดปิดเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำ  เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง สัมผัสได้ถึงความนุ่มสบายของฟูกที่นอนและผ้าห่มผืนหนา เพิ่งจะได้รับรู้และสัมผัสความสบายอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกในชีวิต เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้อาศัยอยู่ในห้องที่ติดแอร์เย็นฉ่ำแบบนี้ หรือมีห้องน้ำในตัวที่สะอาดสะอ้านแยกส่วนเปียกส่วนแห้งชัดเจนแบบนี้มาก่อน