Se connecterPartager
14.ผลงานชิ้นสุดท้าย
Date de publication:
2024-11-12 14:47:42“พี่ซันครับ”
“ว่าไง” เสียงของเด็กหนุ่มทำให้อคิราห์ออกจากภวังค์
“ช่วยผมเลือกได้ไหม” เขาชูรองเท้ากีฬามือข้างหนึ่งถือรองเท้าดำพื้นขาว ส่วนอีกข้างสีเทา
“ถ้าให้พี่เลือกพี่จะเอาสีอะไรครับ”
“สีเทา”
“ทำไมครับ สีดำก็สวยนะ” ไทธัชนั้นชอบทั้งสองสีแต่พอเขาบอกว่าสีเทาสวยเจ้าตัวเลยคิดว่าสีดำก็สวยเหมือนกัน
“งั้นก็เอาสีที่นายชอบ”
เด็กหนุ่มมองรองเท้าในมือทั้งสองข้างสลับไปมา เพราะรู้ว่าราคามันแพงและคงไม่มีโอกาสเลือกซื้อให้ตัวเองแน่ ๆ เขาเลยตัดสินใจค่อนข้างยาก
“น้องครับเอาสองคู่เลยครับ” อคิราห์พูดตัดบทแล้วส่งเครดิตการ์ดให้กับพนักงานซึ่งรับไปพร้อมด้วยรอยยิ้ม เพราะลูกค้าตัดสินใจเลือกรองเท้าทั้งสองคู่ ราคารวมกันแล้วก็เกือบจะหนึ่งหมื่นบาท
“เดี๋ยว ๆ ผมเอาสีดำครับ” เพราะไม่อยากให้อคิราห์ต้องเสียเงินมากเกินไป เด็กหนุ่มจึงรีบบอกพนักงานอย่างรวดเร็ว
“ได้ค่ะ” พนักงานหันมายิ้มกับรู้สึกขำกับท่าทางของเด็กหนุ่ม
“น้องครับ เอาสีดำเบอร์ 43 ให้พี่คู่หนึ่งครับ” อคิราห์บอกพนักงาน
“พี่ก็จะซื้อเหรอครับ”
“อือ พี่เล็งสีดำไว้แล้ว”
“อ้อ”
ได้รองเท้าคนละหนึ่งคู่ กางเกงและเสื้อกีฬาอีกคนละสองชุด จากนั้นก็มานั่งอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นที่มีสาขาไปทั่วทั้งประเทศ
“ปกติแล้ววันหยุดวัยรุ่นเขาทำอะไรกัน” อคิราห์ชวนคุย
“เพื่อนผมส่วนใหญ่ก็จะเล่นเกมอยู่บ้าน บางคนก็ออกเดินเล่นดูอะไรไปเรื่อย บางคนก็ไปเรียนพิเศษ ส่วนคนที่มีแฟนก็มาเดินเที่ยวหรือไม่ก็ดูหนังกับแฟน แล้วตอนพี่เป็นวัยรุ่นล่ะพี่ทำอะไรบ้าง
“อันนี้ถามพี่หรือหลอกด่าว่าแก่”
“พี่หมอซันครับ ผมแค่ถาม ผมไม่เคยพูดว่าพี่แก่ มีพี่นั่นแหละร้อนตัวไปเอง”
“งั้นก็แล้วไป ตอนพี่เป็นวัยรุ่นไม่ค่อยมีเวลาออกมาเที่ยวหรอก ตอน ม.ปลายก็ต้องเรียนพิเศษช่วงวันหยุด พอเข้าปีหนึ่งก็ดีหน่อยได้มีเวลาเฮฮากับเพื่อน ๆ แต่หลังจากนั้นก็ใช้เวลาไปกับการ เรียน”
“แล้วหลังเรียนจบล่ะครับ”
“ก็ทำงานใช้ทุน พี่ไปใช้ทุนที่ต่างจังหวัดมาสองปีจากนั้นก็มาเรียนเฉพาะทาง”
“ทำไมถึงอยากเรียนหมอครับ”
“ให้ตอบแบบพระเอกในละครไหม”
“เอาความจริงสิครับ”
“ตอนนั้นไม่รู้จะเรียนอะไร แต่เพื่อน ๆ ในกลุ่มมันชวนมาเรียนไอ้เราก็เชื่อคนง่ายสุดท้ายก็เลยมาเป็นหมอนี่ไง” อันที่จริงเขาอยากเป็นหมอเหมือนบิดาแต่ไม่อยากยอมรับเพราะบิดากับมารดาของเขาหย่าขาดกันไปแล้ว
“เขาว่าสอบเข้ายากมาก”
“ไม่มีอะไรยากหรอก มันมีแค่เรารู้กับเราไม่รู้ ถ้าเราทำแบบฝึกหัดเยอะ ทำข้อสอบเก่า ๆ เยอะหรือข้อสอบที่ยาก ๆ เวลาเรามาเจอข้อสอบจริงมันก็เหมือนว่าคุ้นเคยกันมันมาก่อน แต่ที่ยากคือจะเรียนยังไงให้จบมากกว่า มีเพื่อนพี่หลายคนที่เรียนไม่จบแล้วต้องไปเรียนคณะอื่นกับรุ่นน้อง”
“พี่ซันเก่งมากนะครับที่เรียนจบ”
“พี่เคยบอกแล้วนี่ว่าพี่ไม่เก่ง แต่อาศัยว่าขยัน นายก็เหมือนกันอย่ากลัวคนที่เขาเรียนเก่ง แต่ให้กลัวคนที่เขาขยัน”
“ผมจะพยายามขยันให้มากขึ้น ผมอยากให้แม่กับยายภูมิใจ”
“อือ นายคิดถูกแล้ว แต่ว่านายลืมพี่ไปอีกคนหรือเปล่า”
“ผมจะลืมพี่ซันได้ยังไง ถ้าไม่มีพี่บางทีวันนี้ก็อาจไม่มีผม”
“ถ้าในอนาคตนายได้ดีแล้วก็อย่าลืมพี่”
“ใครจะลืมได้ลง ทั้งหล่อทั้งใจดี สายเปย์แบบนี้ ผมเปลี่ยนใจไม่เรียนแต่ทำหน้าที่เป็นเบ้พี่ซันดีไหม”
“เอาสิ”
“ผมพูดเล่นใครจะทำอย่างนั้น ว่าแต่พี่ซันเถอะอีกหน่อยแต่งงานมีลูกแล้วก็อย่าลืมผม”
“อือ ยังไม่ก็ไม่ลืมหรอกน่า หน้าตาน่ารักน่าเลี้ยงแบบนี้”
“พี่ผมคนนะไม่ใช่แมว”
“อ้าวแมวหรอกเหรอพี่นึกว่าไอ้ตัวที่มันเห่าบ๊อก ๆ เสียอีก”
“ผมไม่คุยกับพี่ละ กินดีกว่า” ไทธัชใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาสีส้มจิ้มกับโชยุก่อนจะส่งเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
ออกจากศูนย์การค้ามาได้เพียงนิดเสียงโทรศัพท์ของอคิราห์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มคิดว่าจะเป็นที่โรงพยาบาลโทรตามเลยกดรับทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ดูว่าใครโทรมา
แล้วสีหน้าเขาก็เครียดขึ้นหลังจากรับสาย
“ไท พี่ต้องกลับไปทำธุระที่บ้าน” เขาหันมาบอกคนน้องที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับ
“จอดข้างหน้าก็ได้เดี๋ยวผมหาทางกลับเอง”
“พี่ไม่ได้บอกว่าจะให้นายกลับสักหน่อย แค่จะบอกว่าเราจะที่ไปบ้านกันก่อน”
“ผมว่าพี่ไปทำธุระ ให้ผมไปด้วยมันจะรบกวนหรือเปล่า บางทีที่บ้านพี่อาจมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องคุย”
“พี่อยากให้นายไปด้วย”
อคิราห์บอกก่อนที่จะเปลี่ยนทิศทางและความเร็วของรถเพื่อตรงไปยังบ้านของมารดา คุณหมอหนุ่มให้ไทธัชมาด้วยเพราะเขาไม่ค่อยชอบพ่อเลี้ยงของตัวเองเท่าไหร่
รถคันหรูแล่นมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ รอบ ๆ บริเวณบ้านกว้างขวางและร่มรื่นไปด้วยต้นไม้หลากชนิด บรรยากาศสดชื่นกว่าบ้านในกรุงเทพโดยทั่ว ๆ ไป
“ไท ไปเจอแม่พี่ก่อน”
“ครับพี่”
อคิราห์เดินนำเด็กหนุ่มเข้ามาในบ้าน เขาเห็นมารดากับแขกคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มยกมือไหว้ จากนั้นก็แนะนำมารดาให้รู้จักกับไทธัช เขาบอกแค่เพียงว่าไทธัชเป็นน้องชายคนหนึ่งที่เขาสนิทด้วย
ส่วนผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ก่อนนั้นบอกว่าตัวเองมีเรื่องบางอย่างที่จะคุยกับเขาและมารดาเกี่ยวกับอคินทร์
“ซัน แม่มีเรื่องจะปรึกษา” คุณอรณี มองมาทางไทธัช เธอคิดว่าไม่ควรให้คนอื่นอยู่ในห้องนี้ด้วย
“พูดมาเลยครับแม่ ผมรอฟังอยู่ มันคงไม่ใช่ความลับอะไรใช่ไหม”
“เรื่องของน้อง” เธอหันมามองไทธัชอีกครั้ง เด็กหนุ่มรู้ตัวดีว่าเขาไม่ควรจะนั่งอยู่ในห้องนี้
“พี่ซัน ผมไปรอข้างนอกนะครับ”
“ไม่เป็นไร นั่งตรงนี้แหละ เรื่องของคิวนายก็รู้หมดแล้วนี่”
เมื่อได้ยินลูกชายคนโตพูดแบบนั้นอรณีก็เลยต้องยอมให้ไทธัชฟังเรื่องที่เธอและผู้ชายแปลกหน้าคนนี้จะคุยกัน
ชายแปลกหน้าแนะนำตัวเองอีกครั้งว่าเขาชื่อธีรธรเป็นนักเขียนซึ่งก่อนหน้านั้นได้จ้างให้อคินทร์วาดปกนิยายและอิมเอจตัวละครให้ เขาทำงานร่วมกับอคินทร์มาได้เกือบปีแล้ว
ผลงานล่าสุดที่จ้างอคินทร์นั้นเด็กหนุ่มยังทำงานไม่เสร็จก็เสียชีวิตลองก่อน ธีรธรจึงต้องหาคนทำงานต่อ
ตอนแรกคนที่ติดต่อไปก็ตกลงรับงาน แต่มีข้อแม้ว่าผลงานนั้นจะต้องเป็นชื่อของตัวเอง ธีรธรคิดว่ามันไม่เหมาะสมเพราะคนที่เริ่มงามถึง 60 เปอร์เซ็นต์คือของอคินทร์ เขาติดต่อนักวาดไปหลายคนแต่ก็ไม่มีใครยอมทำโดยใช้ชื่อของอคินทร์เลย
สุดท้ายเขาก็เลยต้องมาขออนุญาตครอบครัวของเด็กหนุ่มผู้ล่วงลับ แต่คุณอรณีเองก็ไม่ยอม เธออยากให้ผลงานเป็นชื่อลูกชายของตัวเอง ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะจากไปแล้วก็ตาม
“ฉันอยากให้ผลงานเป็นชื่อคิว อย่างน้อยนี่ก็เป็นงานสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาเลย”
“จริง ๆ แล้วนักวาดแต่ละคนก็มีลายเส้นไม่เหมือนกัน คนที่ลายเส้นเหมือนน้องคิวต่างก็ปฏิเสธกันหมด ผมก็จนใจจริง ๆ ครับ”
“ถ้าอย่างนั้น คุณไปหาคนอื่นวาดให้ใหม่เลยไหม งานที่น้องชายผมรับไว้ผมจะจ่ายค่าเสียหายให้เอง”
“ผมก็คงต้องทำอย่างนั้นถ้าหาคนวาดต่อไม่ได้จริง ๆ แต่ก็แอบเสียดายเพราะงานของคิวถูกใจผมมาก เขาวาดให้ผมมาหลายเรื่องแล้ว”
ไทธัชเคยเห็นอคินทร์วาดอยู่ในไอแพดตอนคาบว่างอยู่หลายครั้ง เขายังเคยปรึกษาเรื่องรับงานวาดปกนิยายกับเพื่อนร่วมห้อง แต่เพราะตัวเองไม่ค่อยมีเวลาเลยไม่ได้รับงานอย่างจริงจัง ครั้งสุดท้ายที่วาดปกไปก็ตั้งแต่ต้นปี
“ให้ผมลองวาดต่อให้ไหม ลายเส้นอาจไม่เหมือนแต่ถ้ามีงานเก่า ๆ ให้ศึกษาผมจะพยายามปรับให้เหมือนที่สุด”
คนที่นั่งเงียบอยู่นานก็พูดขึ้น
Dernier chapitre
เด็กดีของพี่หมอ 50.พี่หมอจัดให้ nc จบ
อคิราห์ไปส่งไทธัชเสร็จแล้วก็กลับมาที่คอนโด ขณะกำลังเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นก็เห็นไอแพดที่อีกคนลืมไว้เขาถือวิสาสะหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นข้อความที่เพื่อนของไทธัชส่งเข้ามาหลังจากอ่านแล้วก็รู้สึกกังวลเพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ไทธัชกำลังถูกคนในคณะเข้าใจผิด เนื่องจากมีผู้หญิงคนหนึ่งออกมาพูดทำนองว่าไทธัชเป็นเกย์และตอนนี้กำลังมีเสี่ยใหญ่คนหนึ่งคอยช่วยเหลือเรื่องการเงินอยู่อคิราห์เปิดเข้าไปตามลิงค์ต้นเรื่องก็เห็นคนมาแสดงความคิดเห็นต่อจากเจ้าของโพสต์กันสนุกปาก บ้างก็ว่าเสี่ยที่ดูแลไทธัชอยู่นั้นภรรยาอยู่แล้ว บ้างก็ว่าไทธัชทำทุกอย่างเพื่อแลกกับเงินก้อนโต แต่ทำให้อคิราห์โมโหที่สุดก็คือคนที่บอกว่าเสี่ยของไทธัชนั้นทั้งแก่ทั้งอ้วนและยังหัวล้านอีกด้วยแต่ก็มีบางความคิดเห็นที่บอกว่าเป็นเกย์ไม่ผิด แต่ผิดที่ไม่รู้จักเลือกคนให้ดี ๆ หน่อยไม่ใช่เห็นแก่เงินจนลืมนึกถึงหน้าตาและอายุ แม้จะมีหลายคนบอกว่าไทธัชไม่ได้เป็นแบบนั้น เพราะเคยเห็นแฟนของไทธัชแล้ว แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเท่าไหร่ เพราะน้อยคนนักที่จะได้เห็นไทธัชกับแฟนอยู่ด้วยกันอคิราห์ไม่รู้ว่าไทธัชเห็นโพสต์นี้แล้วจะเป็นยังไงบ้างชายหนุ่มรีบโทรไปถามเพราะกลัวว่าอีกคนจะรู
เด็กดีของพี่หมอ 49.สองครอบครัว
หลังเลิกเรียนอคิราห์ก็มารับไทธัชตามที่นัดไว้ พอชายหนุ่มเห็นรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาก็รีบเดินไปขึ้นรถทันที“รอพี่นานไหม” อคิราห์ถามพร้อมกับยื่นชาเขียวให้กับคนรัก“ขอบคุณครับ รอไม่นานเพิ่งลงมาไม่ถึงห้านาที”รถเคลื่อนออกมาได้สักระยะไทธัชก็ถามขึ้น“พี่ซันทำไมไม่บอกผมเรื่องเงิน 25 ล้าน”“พี่นึกว่าแม่บอกไทแล้วนะ เพราะตอนนั้นพี่ไม่ได้อยู่เมืองไทย”“อยู่ที่ไหนก็บอกได้เหมือนกันนะครับ ผมว่าพี่ตั้งใจปิดมากกว่า”“พี่จะปิดได้ยังไง นั่นมันบัญชีของไทนะ”“แต่ก็น่าจะบอกรู้ไหม ว่าเอาเงินนั้นไปฝากประจำจะได้ดอกเบี้ยเยอะเลย”“ที่ผ่านมาไม่เคยเอาสมุดบัญชีไปปรับเลยใช่ไหม”“ครับ บัญชีนี้ไม่มีในแอปธนาคารด้วยก็เลยไม่รู้ว่ามีเงินเข้า พอดีวันนี้คุณธีรธรเขาโอนเงินค่ามัดจำเขาก็เลยลองเอาไปปรับดู”“พี่อยากให้ไทเก็บไว้ใช้จ่าย”“ไม่หรอกครับ ผมว่าจะขออนุญาตเอาไปเปิดบัญชีฝากประจำได้ไหมครับ ถ้าได้ดอกเบี้ยค่อยเอามาใช้”“จะขอพี่ทำไท นั้นเงินของไท”“แต่แม่พี่บอกว่าให้พี่ แต่พี่ยกให้ผม”“นั้นไง ก็ยกให้แล้ว ไทจะเอาไปทำอะไรก็ได”“ขอบคุณนะครับ เงินมากขนาดนั้นทั้งชาติผมคงไม่มีโอกาสหาได้”“บอกแล้วไงไทเป็นเด็กดี มีอะไรที่พี่ให้ได้พี่
เด็กดีของพี่หมอ 48.เด็กดีไม่ต้องขอ
ไทธัชถูกประคองเดินมาที่เตียงในเวลาเกือบตีสอง ขาเขาสั่นจนแทบเดินไม่ไหว แต่ก็ไม่อยากให้อคิราห์อุ้ม เพราะดูแล้วอีกคนก็หมดแรงไม่ต่างจากตัวเองมากนักจากที่คิดจะไปอาบน้ำให้สดชื่น แต่คนพี่ก็อาสาเป็นคนทำความสะอาดช่องทางรักที่เต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่น แต่เพราะคนทำความสะอาดช่ำชองจนเกินไปไทธัชจึงตื่นตัวอีกครั้งและบทรักก็บรรเลงใต้ฝักบัวอยู่อีกเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนทั้งสองจะปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองถึงจุดสุดยอดไปกี่ครั้ง รู้แต่ทุกครั้งมันเต็มไปด้วยความสุข อคิราห์ส่งผ่านความรักความคิดถึงผ่านทุกสัมผัสจนไทธัชลืมเรื่องน้อยใจไปจนหมดสิ้น“ไทครับ เรียนกี่โมงนะ”“สิบโมงครับ ตอนนี้กี่โมงแล้ว” ไทธัชยังไม่ยอมออกจากผ้าห่ม เขายังคงกอดอคิราห์ไว้อย่างนั้น กลัวเหลือเกินว่าที่ผ่านมาเมื่อคืนมันจะเป็นเพียงความฝัน“แปดโมงครับ นอนต่ออีกหน่อยก็ได้ เดี๋ยววันนี้พี่ขับรถไปส่ง”“ผมไปเองได้ครับ นั่งรถไฟฟ้าไปแป๊บเดียวก็ถึงหรือโหนรถเมล์ไปก็ได้”“อย่าดื้อครับ ลองลุกมาก่อนไหม แล้วลองเดินดูว่าตัวเองจะเดินขึ้นบันไดสถานีรถไฟฟ้าได้ไหมหรือจะยืนเบียดคนอื่นบนรถเมล์ไหวไหม” อคิราห์มองคนที่นอนจมอยู่บนเตียงนอนแล้วก็รู้สึกสงสา
เด็กดีของพี่หมอ 47.เรื่องจริงใช่ไหม nc25++
ก่อนกลับคอนโดไทธัชไลน์ไปถามอคิราห์ว่าเย็นนี้เขาจะทานอะไรแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่อ่าน ชายหนุ่มเลยแวะซื้อข้าวสวยและกับข้าวที่อคิราห์ชอบกลับไปด้วยเขากลับมาถึงห้องก็ปิดไฟมืด เขาคิดว่าอคิราห์คงนอนอยู่ที่ห้องนอนเล็กเหมือนเดิม แต่เปิดเข้าไปห้องก็ว่างเปล่า ไทธัชเริ่มกังวลหรือว่าภาพเหตุการณ์เมื่อเช้าเป็นสิ่งที่เขาคิดไปเอง ชายหนุ่มรีบเดินมาดูที่ห้องนอนใหญ่แล้วก็ยิ้มเมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นคืออคิราห์จริงไทธัชไม่อยากกวนเวลานอนจึงกลับมาอาบน้ำที่ห้องของตัวเอง คิดว่าให้อคิราห์นอนต่อ แต่ก็ทนใจแข็งได้ไม่นานเพราะอยากพูดคุยกับเขาให้หายคิดถึงชายหนุ่มเปิดเข้าไปในห้องอีกครั้งก็ไม่คนที่นอนอยู่เมื่อครู่ เขาได้ยินเสียงอาบน้ำ จึงรีบออกมาเตรียมอาหารไว้รอพอทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินไปตามอคิราห์อีกครั้งก๊อก ก๊อก ก๊อก“พี่ซันครับ ผมเข้าไปได้ไหม”เงียบ..“ผมเข้าไปแล้วนะ”ไทธัชถามอีกครั้งแต่คนในห้องก็ยังไม่ตอบ เขาจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ออกจากห้องน้ำก็เลยนั่งรออยู่บนเตียง“ผมมาตามไปกินข้าวครับ ผมไปรอข้างนอกนะครับ” ไทธัชรีบบอกเมื่อเขาเดินออกมาจากห้องน้ำ“ทำไมต้องไปรอข้างนอก ไหนว่าคิดถึง
เด็กดีของพี่หมอ 46.อยากเป็นแค่พี่น้องเหรอ
ไทธัชรู้สึกว่าเวลาของตัวเองจะเดินช้ากว่าของคนอื่น ตั้งแต่ปีใหม่ครั้งนั้นอคิราห์ก็ยังไม่กลับมาเมืองไทยเลยสักครั้ง เขารู้ว่าอีกคนยุ่งทั้งเรียนและเก็บเกี่ยวประสบการณ์แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ปีใหม่ครั้งที่ผ่านมาเขาต้องนอนร้องไห้อยู่คอนโดเพราะคิดถึงความทรงจำที่เคยมีด้วยกันกับคนรัก ไหนจะช่วงวาเลนไทน์ที่ผ่านมาถึงสองครั้งเขาก็เคยได้มีโอกาสฉลอง มีแต่ของขวัญที่ส่งมาทั้งปีใหม่ วาเลนไทน์รวมไปถึงวันเกิด แต่ใครบอกว่าเขาอยากได้ของขวัญมีราคาพวกนั้นแม้จะวิดีโอคอลคุยกันทุกวัน บอกรักกันทุกวันแต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับอ้อมกอดที่อบอุ่นของผู้ที่ชื่ออคิราห์เลยสักนิด“ไท เหนื่อยเหรอท่าทางไม่ดีเลย”“นิดหน่อยครับ วันนี้มีกิจกรรมรับน้องผมเป็นพี่ปีสามก็เลยเหนื่อยหน่อย พี่ซันล่ะครับ ดูเหมือนช่วงนี้จะร่าเริงเป็นพิเศษนะครับ มีอะไรดีหรือเปล่า”“ก็แค่วันนี้อาจารย์ให้พี่ได้ลองทำอะไรหลาย ๆ อย่างแล้วพี่ก็ทำออกมาได้ดี”“พี่ซันเก่งอยู่แล้ว ผมว่าถ้ากลับมาครั้งนี้คงยุ่งจนไม่มีเวลาให้ผมแน่ ๆ เลย”“ถ้ากลับไปพี่คงพักสักระยะแล้วค่อยเริ่มงาน พี่จะให้เวลาไทเต็มที่เลยดีไหม”“อือ ถ้าพี่กลับมาเราไปเที่ยวทะเลกันไหมครับ ผมอยากพาแม่กับยายไ
เด็กดีของพี่หมอ 45.ไม่จริงใช่ไหม
หลังจากที่ส่งหลักฐานให้กับทนายแล้วไทธัชก็หมดหน้าที่ แต่เขาก็คอยติดตามความเคลื่อนไหวที่ผ่านมาทางอคิราห์อยู่ทุกวันเรื่องหย่าจบไปตั้งแต่สัปดาห์แรก เพราะคุณตรีวุฒิกลัวว่าเรื่องที่เขาพาเด็กผู้ชายเข้ามานอนในบ้านจะรู้ถึงหูคนอื่น และจะทำให้เขาเสียชื่อเสียง เขาจ่ายค่าเลี้ยงดูคุณอรณีถึง 25 บาท แต่เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากเซ็นใบหย่าแล้ว เรื่องราวมันจะรุนแรงขึ้นในแบบที่เขาแทบจะไม่มีที่ยืนในสังคมมารดาของอคิราห์ร้องไห้จนเป็นลมเมื่อทราบเรื่องที่ลูกชายโดนพ่อเลี้ยงกระทำชำเรา เธอโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ดูแลลูกไม่ดี และยังพาคนชั่วอย่างตรีวุฒิเข้ามาอยู่ในบ้าน แต่เธอก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเพราะได้คุณอรรณพอดีตสามีคอยอยู่ข้าง ๆพอตั้งสติได้คุณอรณีก็เข้มแข็งขึ้น เธอและคุณอรรณพนำคลิปหลักฐานที่นายตรีวุฒิทำกับลูกชาย ภาพถ่าย และคำขู่ที่ฝ่ายนั้นส่งมาคุกคามลูกชายของเขาให้กับตำรวจ เธอก็บอกให้จัดการทุกอย่างตามกฎหมายโดยไม่ต้องห่วงว่าเธอจะรู้สึกยังไง จะเสียชื่อเสียงไหม เธออยากให้ผู้ชายคนนั้นรับโทษจากการกระทำของตัวเองโดยเร็วที่สุดพอมีข่าวว่าตรีวุฒิถูกจับ ก็มีเด็กหนุ่มอีกหลายคนซึ่งตกเป็นเหยื่อทางอารมร์ของตรีวุฒิเข้ามาแจ้
เด็กดีของพี่หมอ 16.ค่าปรับ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก“ไทเปิดประตูให้แม่หน่อย”ไทธัชรีบวางไอแพดในมือแล้วลุกเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว“ทำอะไรอยู่ลูก”“วาดรูปอยู่ครับแม่” เมื่อเห็นมารดามีสีหน้าแปลกใจไทธัชก็เลยต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านฟัง“ลูกชายแม่โตขึ้นมากเลย แม่ดีใจที่ลูกทำงานต่อให้เพื่อนแล้วไม่คิดจะเอาผลงานมาเป็นชื่อของตัวเอง”“ผมส
เด็กดีของพี่หมอ 15.ขอบใจนะ
“ไทวาดเป็นเหรอ” อคิราห์หันมาถามอย่างแปลกใจเพราะที่ผ่านมาไม่เคยเห็นไทธัชวาดรูปมาก่อนเลยสักครั้ง“ก็พอได้ครับ แต่ก่อนก็เคยรับงานวาดอยู่ แต่มันต้องใช้เวลาเยอะมาก ผมก็เลยไม่ได้รับมานานแล้ว”“พี่ขอดูผลงานของน้องหน่อยได้ไหม” ธีรธรตื่นเต้น เขาเริ่มมีความหวัง เพราะคิดว่าถ้าผลงานของเด็กคนนี้คล้ายกับอคินทร์ก็
เด็กดีของพี่หมอ 13.ถ้าผมเป็นผู้หญิง
ไทธัชเรียนการใช้โปรแกรม illustrator กับอาจารย์ท่านหนึ่งผ่านทางโปรแกรมซูมโดยใช้โน้ตบุ๊กของตัวเอง และเปิดคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะของอคิราห์ทำตามที่อาจารย์สอนไปด้วยเด็กหนุ่มพอมีพื้นฐานมาบ้างแล้ว จึงเรียนรู้ได้อย่างไม่ติดขัดอะไรแม้จะเป็นเพียงแค่การเรียนครั้งแรกก็ตามเวลาสองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไทธัช
เด็กดีของพี่หมอ 12.ถ้านึกออกจะบอก
กล่องขนาดใหญ่ที่วางอยู่มุมห้องมีทั้งหมดสามกล่อง ทั้งสองคนช่วยกันแกะและนำของข้างในออกมาวางบนโต๊ะ ซึ่งมีทั้งเคสคอมพิวเตอร์สีดำ จอมอนิเตอร์ขนาด 24 นิ้วนอกจากนั้นยังมีเมาส์ แผ่นรองเมาส์ คีย์บอร์ด หูฟัง รวมไปถึงจอยสติ๊กและกล้องอีกหนึ่งตัวกว่าจะจัดทุกอย่างให้เข้าที่ก็เล่นเอาเหนื่อยด้วยกันทั้งคู่“คิดว่าส
Vous vous intéresseriez aussi à
ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย
แมวขนยุ่ง1.8K Vuesเล่ห์เหลี่ยมรัก
โบตั๋นสีกลีบบัว1.6K Vuesคนอุ่นเตียง
ปักหมุดสีเงิน1.1K Vuesรักลงทัณฑ์
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้2.9K Vuesเหยื่อนายครั่งรัก
Sun flower🌻474 Vuesพี่ชายตัวร้ายโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!
มารินญา/Malynya215 Vuesผูกพันด้วยนามของเขา
Khronesnexus 454 Vuesบอสคนนี้คลั่งรักฉันมาก แต่ฉันดันเกลียดเธอ
Erune118 Vues
