มึงเขินหรอ

"สวัสดีค่ะพี่พระนายพวกหนูเป็น FC พี่นะคะ"

"...."

พระนายเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่เดินเข้ามายืนข้างๆ โต๊ะแล้วเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาพยักหน้าให้สองสาวเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้ากลับลงมาสนใจโทรศัพท์ในมือตัวเองต่อตามเดิม

"พวกหนูขอถ่ายรูปกับพี่ได้ไหมคะ"

"ไม่ใช่ดาราจะขอถ่ายทำไม" เสียงนิ่งสวนขึ้นทันควันไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง ก็เขาไม่ใช่ดาราไม่ได้เป็นบุคคลสาธารณะจะมาขอถ่ายรูปด้วยทำไม

"พวกหนูแค่..."

"ออกไปฉันต้องการเวลาส่วนตัว"

"...ค่ะ"

นักศึกษาสาวรุ่นน้องสองคนขานรับเสียงอ่อนพร้อมเพรียงกันก้มหน้าผิดหวังแล้วเดินกลับไปนั่งโต๊ะของตัวเอง ด้านพระนายเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรกลับมานอนพิงคนตัวเล็กด้านหลังแล้วสนใจเกมในมือตัวเองต่อทำให้ไทป์ได้แต่ส่ายหัวไปมา

"ทำไมมึงไม่ให้น้องเขาถ่ายรูปปกติกูก็ไม่เห็นมึงจะปฏิเสธตรงๆ แบบนี้นี่ว่ะ วันนี้มึงแปลกๆ นะ"

"มึงอยากถ่ายมึงก็ไปถ่ายเองอย่าลากกูไปเกี่ยวด้วย"

"ไม่ใช่เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วยหรือไงมึงถึงไม่ให้ถ่าย อ้อ... ไม่ใช่สิวะ ขนาดนี้ต้องเรียกว่าคนที่มึงตามจีบแล้ว"

แค่ก แค่ก!

คนที่ตามจีบเหรอ คงไม่ได้หมายถึงเธอหรอกใช่ไหม ทอฝันวางแก้วน้ำลงกลับตามเดิมแล้วใช้ช้อนเขี่ยข้าวผัดในจานตัวเองก้มหน้าลงหลบสายตาเพื่อนที่กำลังจ้องจับผิดมา แสยะยิ้มร้ายกาจจ้องเธอราวกับจะใช้สายตาและรอยยิ้มนั้นจิกกัดกินเธอจนกว่าจะยอมบอกข้อมูลอะไรที่มันต้องการให้

"เสือก!"

พระนายชะงักมือที่กำลังเล่นเกม เอี้ยวมองคนตัวเล็กด้านหลังแล้วตวัดตากลับมองยังเพื่อนตัวเองที่ยกยิ้มภูมิใจราวกับมันถูกรางวัลที่หนึ่งเพียงแค่ได้เห็นปฏิกิริยาตอบรับของคนตัวเล็กด้านหลังเขา

ร่างสูงดึงตัวกลับมานั่งเป็นจังหวะเวลาเดียวกันกับที่อาหารที่สั่งไปมาเสิร์ฟพอดี

"เฮ้ย! มึงเขินเหรอวะหูแดงเชียว"

"ไอ้ไทป์!"

เขินพ่อเขินแม่มันสิแม่งกวนตีนฉิบ!

เสียงดุตวาดลั่นโดยใช้น้ำเสียงและใบหน้าของเฮดว๊ากใช้งานกับเพื่อน แต่ดูหน้ามันดิแม่ง... นอกจากจะไม่กลัวแล้วยังตีหน้ามึนหัวเราะเบาๆ แก้มฉีกกว้างจนจะถึงหูอยู่แล้ว 

"มึงจะแดกข้าวหรือตีนกูวะครับไอ้คุณไทป์"

"เขินกลบเกลื่อนว่ะ"

"หนึ่ง..."

"เออๆ กูไม่แกล้งมึงละกินๆ เข้าไป"

ไม่ใช่ว่ากลัวมันนะแต่ให้มันรักษาลุคพี่ว๊ากมันหน่อยเถอะ หน้าแดงหูแดงใกล้เคียงลูกมะเขือใกล้เน่าแล้ว

พลอยใสดึงสายตาและความสนใจออกจากรุ่นน้องสองคนโต๊ะด้านหลังแล้วหรี่ตามองจับผิดเพื่อนอีกครั้ง เธอเพิ่งสังเกตว่าเพื่อนเธอไม่หลบหน้าวิ่งหนีคนตัวโตด้านหลังเหมือนเมื่อก่อนแล้ว สองคนนี้ต้องมีอะไรกันที่เธอไม่รู้แน่ๆ เลย

"แก... มองอะไรรีบกินสิจะได้เวลาแล้วนะ"

"อือ"

หน้าแดงๆ แบบนี้แสดงว่าใช่เลย สงสัยเธอคงต้องสืบหาอะไรบางแล้วล่ะ

.

.

"คืนนี้ไปคลับกันไหม"

"คลับ? มันจะดีเหรอพลอย"

"ทำไมจะไม่ดีคนเขาก็ไปกันทั้งนั้นมีแต่แกนั่นแหละที่บอกว่าไม่ดี" พลอยใสมองใบหน้าคิดหนักของเพื่อนแล้วพูดไปด้วย เพื่อนเธอมันไม่เคยไปที่แบบนี้หรอกมากสุดก็แค่ร้านเหล้าแถมยังเป็นครั้งแรกในชีวิตของมันด้วย

"ฉันว่า..."

"เชื่อฉัน คลับกับร้านเหล้ามันต่างกันถ้าแกได้ไปคลับรับรองว่าแกจะลืมร้านเหล้าไปเลย"

"ขนาดนั้นเลย"

"ไม่เชื่อก็ลองดู"

น่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาเรียนกรุงเทพตอนปีหนึ่งจนตอนนี้ปีสามแล้ว เหลืออีกปีเดียวก็จะจบแล้วยังไม่เคยลองอะไรใหม่ๆ ต่างจากเดิมเลย นอกจากไปร้านเหล้าเมื่อวันก่อนแล้วที่ผ่านมาคือใช้ชีวิตอยู่ในกรอบมาโดยตลอดเลย

"ว่าไงออกแรดกับฉันป่ะ"

"อือ... ลองดูก็ได้"

"ต้องอย่างนี้สิเพื่อนฉัน ไปเดี๋ยวฉันพาไปช็อปเสื้อผ้าออกแรดใหม่ รับรองคืนนี้แกต้องสวยโดดเด่นเอาให้ไอ้แฟนเก่าเฮงซวยนิสัยเสียแกเสียดายไปเลย"

"ตามใจแกแต่ฉันไม่เอาโป๊มากนะ"

"หึ ไม่โป๊ก็ไม่ใช่พลอยใสสิคะ"

"ยัยพลอย..." ขมวดคิ้วเรียกเพื่อนไม่จริงจังก่อนจะหัวเราะกันสองคน

พลอยใสลากแขนเพื่อนเดินออกจากตึกคณะตรงมายังรถเก๋งของตัวเอง ก่อนสองคนจะแยกกันขึ้นรถใครรถมันแล้วนัดเจอกันอีกทีที่ห้างใหญ่เพื่อไปเดินเล่นซื้อเสื้อผ้าซื้อของตามที่นัดกันไว้

เวลาสองทุ่มครึ่ง...

ร่างบางในชุดเดรสรัดรูปสั้นคอถ่วงสีดำมีสายรูดด้านข้างเสริมดีเทลความเซ็กซี่เข้าคู่กับรองเท้าส้นสูงขนาดห้านิ้วสีเดียวกัน ผมสั้นถูกดัดปลายเข้าหาตัวเล็กน้อยส่วนผมม้าถูกกิ๊บหนีบไว้ปล่อยประปรายลงมาคลอเคลียโครงหน้าสวยบางเบาเดินลงจากรถของเพื่อนสนิทมาด้วยความเชื่องช้า

ทอฝันกัดกลีบปากอวบอิ่มล่างเล็กน้อยด้วยความประหม่าไม่มั่นใจ ใช่ว่าเธอจะไม่เคยใส่เสื้อผ้าสั้นๆ นะ เธอเคยแต่แค่ไม่เคยสั้นขนาดนี้มาก่อนเท่านั้นเอง นี่มัน... สั้นชนิดที่เรียกได้ว่าปิดแค่กางเกงในไว้ตัวเดียวเลยก็ว่าได้

"ยัยฝันแกอย่าดึงลงสิยัยบื้อเสียภาพลักษณ์หมด"

"แก.. ฉันรู้สึกไม่มั่นใจเลยอ่ะ ปล่อยสองข้างลงหน่อยไม่ได้เหรอ"

"เชิดหน้าไว้มั่นใจหน่อย"

"แต่ฉัน..."

"เมียมึงจะมาเที่ยวคลับแต่มึงก็ยังลากกูมาด้วยเนี่ยนะ"

ยังไม่ทันที่ทอฝันจะได้พูดอะไรออกไปมากเสียงทุ้มดุคุ้นเคยที่เหมือนสองสามวันมานี้จะได้ยินบ่อยเสียเหลือเกินก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน ร่างเล็กเอี้ยวตัวมองยังเจ้าของเสียงต้นทางเช่นเดียวกับคนตัวโตที่ชะงักเท้าแล้วจ้องมายังเธอนิ่งๆ เช่นกัน

ฮันเตอร์ชะงักเท้าตามเพื่อนที่หยุดนิ่งลง มองตามสายตาเพื่อนที่มองตรงไปยังหญิงสาวร่างบางด้านหน้าแล้วสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกงหยุดเดินตาม

"มาเที่ยวคลับ?" เสียงถามดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่เคยเงียบไปชั่วครู่ให้กลับสู่ภาวะปกติ พระนายหลุบตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วดึงสายตากลับขึ้นมาประสานกันอีกครั้ง ถึงบริเวณนี้จะค่อนข้างมืดอยู่พอสมควรแต่เขาก็เห็นคนตัวเล็กตรงหน้าชัดเจนดีไม่ต่างจากเวลาปกติเลยสักนิด

"อะ... อืม"

"หึ! นั่งด้วยกันสิ"

เขาชวนให้พวกเธอไปนั่งด้วยกันงั้นเหรอ ทอฝันกับพลอยใสหันมองหน้ากันราวกับจะถามถึงกันว่าสิ่งที่ได้ยินพวกเธอได้ยินเหมือนกันใช่ไหม

"นั่ง... กับนายเหรอ"

"หรือไม่อยากนั่ง"

"ไม่ใช่ว่าไม่อยากนั่งแต่..."

"ไม่ใช่ไม่อยากนั่งงั้นก็ตามมา" 

ห๊ะ! นี่สรุปจะมัดมือชกไม่ฟังกันเลยเหรอ 

ร่างสูงของหนุ่มรุ่นน้องก้าวเดินผ่านหน้าไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนไปโกรธใครมาเรียบจนดูน่ากลัว ไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไรต่อก้าวเท้าอาดๆ ไปโดยไม่รอใครเลยด้วยซ้ำ

"พลอยฉะ...อ๊ะ! พระนายนายจะทำอะไรเนี่ย!"

พรึ่บ!

"ชักช้าอยู่รออะไรอยู่"

"นี่ฉันยังพูดกับเพื่อนฉันไม่จบเลยนะนาย อ๊ะ!"

แรงเยอะเป็นบ้าเลย กระดูกจะหักไหมเนี่ย

ดวงตากลมหลุบลงมองยังช่วงแขนของตัวเองที่ถูกฝ่ามือใหญ่บีบรัดไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บอยู่ไม่น้อย ฟันคมขบกัดลงบนกลีบปากล่างเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคมที่หลุบมองลงมาหาเธอเช่นกัน

"ใส่อะไรของเธอคิดว่าดูดีมากหรือไง"

"หา..."

"อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้ถ้าไม่อยากโดนฉุดไปฆ่าแล้วข่มขืน ยิ่งบื้อๆ อยู่ด้วยยังจะไปหัดใส่เศษผ้าพวกนี้อีก หาเรื่องเก่งฉิบ"

นี่... เขาหาว่าเธอบื้อไม่พอยังบอกว่าเธอหาเรื่องเก่งอีกเหรอ แล้วใครให้เขามาสอดเรื่องเธอกันเล่าไม่ได้ขอสักหน่อย!

ทอฝันพยายามขืนมือออกจากพันธนาการแน่นด้วยการดีดดิ้นสุดแรงแต่ยิ่งเธอดิ้นเหมือนเขาจะยิ่งบีบรัดแน่นขึ้น และเพราะชุดที่ใส่กับรองเท้าที่เป็นอุปสรรคด้วยแหละสุดท้ายเธอที่ทนต่อความเจ็บไม่ไหวจึงต้องยอมหยุดดิ้นไปเอง มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยเขาไปโมโหจากที่ไหนมาทำไมถึงได้เอาอารมณ์มาลงที่เธอแบบนี้กันนะ นิสัยไม่ดีเลย