จีบแบบเด็กๆ

"ฝัน"

ในจังหวะที่ทอฝันกับพลอยใสกำลังจะเดินเข้ามาภายในโรงอาหารของคณะเสียงคุ้นเคยก็เรียกดังขึ้นจากทางด้านหน้าทำเท้าเล็กหยุดชะงักใบหน้ายิ้มแย้มเจื่อนค่อยๆ เงยขึ้นมองเจ้าของเสียงเรียกที่นั่งอยู่กับเพื่อนในโต๊ะอาหาร

"พี่ต้นไม้" ใช่แล้ว เขาคือแฟนเก่าเธอเอง คนที่นอกใจทิ้งเธอไปเพียงเพราะเธอไม่พร้อมจะให้เขาในสิ่งที่เขาต้องการ

"หวัดดีครับ พี่ไม่คิดว่าจะเจอเราอีกหลังจากเลิกกันไปแล้ว"

"ค่ะ"

"สบายดีนะ" 

เหอะ! ลองมาเป็นเธอดูไหมล่ะ มาเป็นคนที่ถูกทิ้งดูไหมจะได้รู้ว่าคำถามแบบนี้มันน่าถามออกมาไหม

พลอยใสกระแทกลมหายใจแรงๆ บอกให้รู้ว่าตัวเองไม่พอใจกับคำถามโง่ๆ ที่รุ่นพี่หนุ่มถามเพื่อนเธอเลยสักนิด สองมือยกขึ้นกอดอกแล้วก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว

"ขอโทษนะคะ ยัยฝันมันสบายดีค่ะพี่ไม่ต้องห่วง"

"...."

"พลอยว่าพี่ห่วงตัวเองดีกว่าเถอะค่ะ สำส่อนแบบนี้น่าห่วงมากกว่าเพื่อนพลอยอีก"

"ปากดีนะครับ เป็นแค่ลูกเจ้าของร้านอาหารเล็กๆ แต่ปากดีใช่เล่น ระวังจะไม่มีที่ทำกินโดยไม่รู้ตัวนะ"

"พี่ต้นไม้! ห้ามหยาบคายกับเพื่อนหนู"

ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้นะ เมื่อก่อนเขาเป็นคนที่สุภาพและอบอุ่นมากไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ หรือบางทีการแสดงออกของเขาตอนนั้นอาจจะไม่ใช่ตัวตนนิสัยที่แท้จริงของเขา แต่ตอนนี้ต่างหากที่เป็นตัวเขาจริงๆ

"ไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนเราว่าพี่ก่อน พี่ก็แค่โต้กลับมันหยาบคายตรงไหน"

"ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะหนูขอร้อง เจอกันก็ให้เป็นแค่คนแแแปลกหน้าต่อกันดีกว่าอย่าทักอีก พี่คงไม่อยากประจานตัวเองให้คนอื่นรู้หรอกใช่ไหมคะ"

"ฝัน..."

"ไปกันเถอะฉันอยากไปกินข้างนอกแล้วอ่ะ"

"อืม ไม่อยากกินที่นี่แล้วเหมือนกันบรรยากาศไม่ชวนกินเลย"

ทอฝันคว้าแขนเพื่อนแล้วพากันเดินออกจากโรงอาหารโดยไม่สนใจเสียงของอดีตแฟนหนุ่มอีก เขาจะทำอะไรเธอจะไม่สนใจอีกแต่หากว่าเขามายุ่งกับเพื่อนเธอเธอไม่ยอมแน่ เมื่อก่อนอาจจะยอมเพราะรักเลยตาบอดมองข้ามความหวังดีของคนอื่นๆ ไปหมด แต่ตอนนี้... เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด

รถเก๋งคันเล็กเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารตามสั่งข้างถนนใกล้มหาลัย ก่อนร่างเล็กของคนบนรถข้างผู้โดยสารจะเดินลงมาแล้วตามด้วยเพื่อนสนิททางฝั่งข้างคนขับ ด้วยเพราะมีเรียนตอนบ่ายต่อและพวกเธอต้องทำเวลาจึงไม่ออกไปทานอาหารกันไกลมากนัก จากตอนแรกที่คิดว่าจะทานกันในมหาลัยแล้วขึ้นห้องเตรียมตัวเรียนเลย แต่ต้องเปลี่ยนสถานที่กระทันหันเพียงเพราะคนคนเดียวเลยแท้ๆ

"แกเอาไรจะได้สั่งพร้อมกัน"

"เอาข้าวผัดหมูไข่ดาวแล้วกัน"

"จืดชืด!"

ทอฝันส่ายหัวเบาๆ ได้ยินเสียงว่าให้ของพื่อนแหละแต่ให้ทำไงก็เธอทานเผ็ดไม่ได้นี่นา อาหารปกติที่ทานแต่ละวันก็มีแต่จืดๆ เหมือนที่มันว่าให้นั่นแหละ

นั่งรอไม่นานออเอดร์ก็ถูกมาเสิร์ฟขึ้นโต๊ะ แต่ยังไม่ทันได้ยกช้อนขึ้นมาทานกันเลยด้วยซ้ำเสียงพูดคุยของคนกลุ่มใหญ่ก็ดึงความสนใจของสองคนเอาไว้เสียก่อน โดยเฉพาะทอฝันที่ชะงักมือกึกร่างกายแข็งทื่อเผลอกลืนน้้ำลายลงคอหลายอึก

เวรของกรรมจริงๆ ภาพและความรู้สึกเมื่อคืนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งหลังจากมันหายไปแล้วหลายชั่วโมง ความรู้สึกที่ทำเธอนอนไม่หลับ สัมผัสที่ทำเธอร้อนวูบวาบไปทั่วร่างแวบเข้ามาเพียงแค่เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาแล้วชายตามองมายังเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนไปโกรธใครมาก็ไม่ปาน

แค่ขอทานข้าวเงียบๆ แค่นี้ทำไมฟ้าถึงไม่เห็นใจเธอบ้างนะ

"มึงเอาไรไอ้นาย"

"กระเพราหมูไข่ดาว"

"แม่งแดกเป็นแต่อย่างเดียวเหรอวะ แดกจนหน้าจะเป็นกระเพราอยู่ละ"

"พูดมากน่ารำคาญ"

ดวงตาคมเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งตัวลีบแทบสิงผนังร้านแล้วดึงสายตากลับ เดินผ่านโต๊ะที่เธอนั่งอยู่มายังโต๊ะที่ว่างอยู่ซึ่งก็คือโต๊ะข้างหลังเธอ

เสียงลากเก้าอี้ด้านหลังออกทำให้ร่างเล็กของนักศึกษาสาวเหยียดหลังนั่งตัวตรงโดยอัตโนมัติ เธอได้ยินเสียงขำหึหึในลำคอคนตัวโตด้านหลังแต่จำต้องทนทำนิ่งไว้แล้วค่อยๆ กลับมาก้มหน้าลงอีกครั้ง

"แกเป็นไรฝัน ปวดท้องเหรอ"

"ปะ... เปล่าไม่เป็นไร"

ทำไมรู้สึกร้อนแบบนี้นะ ทั้งที่พัดลมหมุนจ่อหัวตลอดเวลาแต่อากาศก็ยังคงร้อนอบอ้าวราวกับ... มีคนมาโอบกอดร่างเธอไว้ทำให้เกิดความร้อนขึ้นมาในตัวงั้นแหละ

พระนายเอนตัวยืดแขนไปด้วยหลังโดยที่พนักพิงเก้าอี้สองตัวชิดติดกันจนแทบจะไม่เหลือที่ว่างให้เดินได้แล้วแต่เขาก็ยังคงจงใจเบียดคนตัวเล็กราวกับกำลังหยอกล้อแกล้งเธอเล่น

กลิ่นกายหอมกรุ่นของคนด้านหลังทำให้ร่างสูงเผลอสูดดมกลิ่นกายหอมเข้าเต็มปอดโดยไม่รู้ตัว

"หยุดเบียดเบียนฉันสักทีได้ไหมเนี่ยพระนาย!" เสียงหวานตวาดไม่ดังมากนักพอให้ได้ยินกันเพียงสองคนเท่านั้น แต่ยังไม่ทันได้โต้ตอบกลับเพื่อนตัวเองก็เดินมาทิ้งตัวลงตรงข้ามเสียก่อนพระนายจึงดึงแขนขึ้นแล้วคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมาเล่นแทน

"มึงลากกูออกมากินข้าวข้างนอกหลังจากที่ไปต่อแถวอยู่คณะนิเทศตั้งนานสองนานแล้วดูที่มึงกินดิ๊ กระเพราหมูไข่ดาวเนี่ยนะ? กินในโรงอาหารอยู่ดีดีก็ได้ป่าววะ"

"มึงว่างมากเหรอแหกปากเห่าไม่หยุดสักที"

ไทป์จิ๊ปากแล้วหยัดกายหลังตรง วันนี้มันชวนเขาไปทานข้าวโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์แต่อยู่ๆ ก็บอกจะออกมากินข้างนอกทั้งที่เหลืออีกไม่กี่คิวก็จะถึงคิวแล้วแท้ๆ แต่มันก็ยังจะออกมาให้ได้แล้วดูมันสิ เฮ้อ...

ในขณะที่กำลังต่อว่าเพื่อนในใจก็แอบสังเกตมันไปเงียบด้วย หลังที่พิงไปกับพนักพิงด้านหลัง เก้าอี้ที่ชิดติดกันจนแทบจะไม่ให้ใครได้เดินผ่านได้ ไหนยังจะหัวที่เหมือนจะนอนพิงคนด้านหลังอยู่ตลอดเวลานั่นอีก มันแปลกๆ นะวันนี้

"พระนาย!"

"เสียงดังทำไมกลัวคนไม่รู้หรือไงว่าเธอนั่งอยู่ตรงนี้"

"นายก็ออกไปไกลๆ ฉันได้ไหมเนี่ยฉันกินข้าวไม่ได้"

หน้ามึนชะมัด! พูดขนาดนี้แล้วยังทำไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีก 

เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิดเลย มันแปลกตั้งแต่ชวนเขาทานข้าวคณะอื่นแล้ว แล้วดูวิธีการจีบหญิงของมันดิ๊แม่ง! เด็กชิบหาย โตแต่ตัวสมองควายไม่มีใครเกินเลยจริงๆ สมัยนี้เด็กอนุบาลก็มีแฟนกันหมดแล้วแถมยังไม่ใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้จีบเหมือนมันด้วยซ้ำ หึ!