เด็กปากจัด

"นายไปนั่งรอตรงนั้นก่อนเดี๋ยวฉันกลับมา"

"..."

ไม่มีมารยาทเลยสักนิด! ผู้ใหญ่พูดด้วยแทนที่จะตอบแต่นี่กลับเดินไปนั่งเฉยเลย แถมยังมองสำรวจห้องอย่างกับเป็นห้องตัวเองงั้นแหละ

ทอฝันเดินกลับเข้ามาในห้องนอนรีบจัดการตัวเองก่อนให้เรียบร้อยเพราะตอนนี้เธอรู้สึกได้ว่ามันเริ่มจะมามากขึ้นแล้ว ปกติวันแรกจะไม่เท่าไหร่นี่นาจะมีอาการปวดหน่วงท้องน้อยแล้วก็หลังแต่ไม่ได้มามากแบบนี้ทำไมครั้งนี้ถึงได้ต่างจากปกตินะ

คนตัวเล็กสะบัดหัวไล่ความคิดความสงสัยทั้งหมดออกแล้วเดินเข้ามาจัดการตัวเองในห้องน้ำก่อนจะกลับออกมาหาแขกไม่ได้รับเชิญด้านนอกอีกครั้ง เธอถือกล่องยาออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกด้านหน้าคนที่กำลังจับจ้องมองรูปถ่ายในมืออยู่

"แฟนเก่า?"

"หื้อ?"

พระนายโชว์รูปคู่ของเจ้าของห้องกับผู้ชายคนหนึ่งให้เธอดูทำเจ้าของห้องชะงักเล็กน้อย แล้วตวัดสายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อทำหน้าไม่พอใจใส่กระชากกรอบรูปในมือหนากลับมาวางข้างกายตัวเองแทน

"นายควรจะมีมารยาทหน่อยไหม ไม่ควรหยิบจับของของคนอื่นเขาไปทั่วหากยังไม่ได้รับอนุญาต"

"มันอยู่ตรงหน้าฉันเองไม่ได้เดินไปหาสักหน่อย"

"อยู่ตรงหน้าเหรอ"

"...."

"ฉันเก็บแล้วไม่ใช่เหรอแล้วมาอยู่ตรงนี้ได้ไง..."

ลิ้นสากตวัดเลียริมฝีปากแล้วมองหน้าคนตัวเล็กกว่าไปด้วย เชื่อคนง่ายฉิบหายพูดแค่นี้ก็เชื่อ เขาเป็นคนเดินไปหยิบมันออกมาจากลิ้นชักตอนที่เดินสำรวจห้องเองพูดแค่นี้ไม่คิดว่าจะเชื่อด้วย

มือหนายื่นออกไปปัดผมสวยข้างแก้มเนียนทัดหลังหูให้แล้วเอียงคอเล็กน้อยสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังก้มหน้าชุบก้านสำลีลงกับแอลกอฮอล์โดยที่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรด้วย เธอเงยหน้าขึ้นมาขยับเข้ามาเช็ดล้างแผลบนใบหน้าหล่อโดยไม่ได้พูดอะไรทำมือหนาต้องเหยียดวางลงบนพนักพิงแทน

"เจ็บไหม"

"ต้องตอบว่าไง ไม่เจ็บเหรอมันดูไม่จริงเลย"

"ทำไมนายต้องกวนประสาทด้วยเนี่ยฉันก็ถามดีๆ ไหม"

"คำถามแบบไม่มีสมองจะถามเพื่อ?"

"...." กวนประสาท!

ทอฝันปั้นหน้าบึ้งแล้วกระแทกก้านสำลีในมือลงบนโต๊ะแรงๆ คว้าอีกก้านใหม่มาชุดแอลกอฮอล์แล้วกลับมาเช็ดแผลให้หนุ่มรุ่นน้องอีกครั้งโดยไม่พูดอะไรอีก ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดยิ่งเป็นวันนั้นของเดือนอารมณ์ก็ยิ่งไม่ปกติรีบทำจะได้รีบให้เด็กนี่กลับสักที

มือเล็กกดน้ำหนักเน้นลงบนแผลหนักๆ แล้วดึงสายตาขึ้นมองว่าเจ้าของจะออกปากว่าเธอหรือเปล่า แต่เขายังคงนิ่งแล้วมองเธอเงียบๆ ทำให้คนที่ต้องยอมแพ้จำต้องเป็นเธอเอง 

"คืนนั้นเธอชวนฉันมาห้อง..."

"หา? วะ... วันนั้น"

"ลืมแล้ว"

"นะ.. นายจะถือสาอะไรมากกับคำพูดคนเมา วันนั้นฉันดื่มไปมากสติก็ไม่มีไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไปนาย..."

"ฉันมีอารมณ์ อยากเอา"

"ห๊ะ!? มีอารมณ์?"

"เธอทำให้ฉันมีอารมณ์"

"ฉันไปทำอะไรตอนไหน ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะนายจะมาพูดจาใส่ฉันแบบนี้ไม่ได้"

"ซื่อบื้อ"

ทอฝันเบะปากใส่คนตัวโตหันกลับมาตั้งใจทำแผลบนใบหน้าให้เขาใหม่ ทำเสร็จเร็วเขาจะได้กลับไปเสียทีเธอก็จะได้พักพรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วยสิ 

นิ้วเรียวแตะปากแผลสดเบาๆ แล้วเป่าลมอุ่นลงบนแผลเหมือนที่แม่เธอเคยทำให้ตอนที่เธอล้มแล้วเกิดมีแผลตามตัว มันได้ผลจริงๆ นะหลังจากเป่าเสร็จแล้วความเจ็บมันก็ทุเลาลงจริงๆ เธอก็อยากให้เขาเจ็บน้อยลงอย่างน้อยๆ ก็คนที่ช่วยเธอและเป็นรุ่นน้องมหาลัยเดียวกัน

"เสร็จแล้ว"

"...."

"นายกลับเลยไหมนี่ก็ดึกแล้วอีกอย่างเราไม่ได้รู้จักกันขนาดที่นายจะอยู่ห้องฉันดึกๆ ดื่นๆ ได้ มันดูไม่ดี"

"ปัญญาอ่อนตอนนี้กลางวันมั้งแดดร้อนโคตรเลย"

"นายร้อนเหรอ แอร์ก็ทำงานปกตินะไม่เห็นร้อนเลย"

"ซื่อบื้อจริงเลยวะ"

"นายว่าฉันอีกแล้วนะ ฉันไม่ได้ซื่อบื้อและนายก็เป็นคนบอกเองว่าร้อนฉันก็ถามดีๆ ทำไมต้องว่าฉันด้วยเนี่ย"

"กูมาคุยอะไรกับคนโง่วะเนี่ย โง่แล้วไม่ยอมรับว่าตัวเองโง่อีก"

"พระนาย!"

สุดจะทนเด็กนี่ทำไมนิสัยเสียแบบนี้นะ ปากจัดเหมือนผู้หญิงไม่มีผิดเป็นมนุษย์เพศสามป่ะเนี่ย ทอฝันเหยียดหลังตรงยกสองมือขึ้นเท้าเอวจ้องคนตัวโตด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำร้อนรุ่มไปด้วยไฟโทสะ

พระนายเบือนหน้าออกจากคนตัวเล็กที่ทำหน้ายักษ์แยกเขี้ยวใส่ราวกับลูกแมวน้อยทำตัวโง่เง่าใส่เขาอยู่ตอนนี้ ดวงตาคมหลุบลงยังสองมือของตัวเองที่ประสานกันบนหน้าตักลอบอมยิ้มขำ แต่สายตาดันกลับไปโฟกัสยังเข่าสองข้างของเจ้าของห้องยามเลื่อนสายตาขึ้นประสานกันอีกครั้ง

"ไม่พูดด้วยแล้ว คนอะไรปากจัดยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก นิสัยเสียที่สุดเลย"

"เอากล่องมา"

"อะไร นายจะเอากลับบ้านไปด้วยหรือไง"

"บื้อเอ๊ย" 

"พระนาย นี่!"

จะทำบ้าอะไรเนี่ยของบ้านเธอก็จะเอากลับเหรอเกินไปป่ะ เขาช่วยเธอเธอต้องตอบแทนน่ะใช่แต่เอาของของเธอกลับด้วยนี่มัน... ปล้นกันชัดๆ เลย

พระนายวางกล่องปฐมพยาบาลลงกลับบนโต๊ะตามเดิมหลังจากแย่งมาจากมือเล็กสำเร็จแล้ว เขาควานหาอุปกรณ์ล้างแผลที่ถูกจัดเก็บเป็นระเบียบออกมาวางบนโต๊ะอีกครั้ง

"นายจะทำอะไร" เสียงหวานเอ่ยถามขยับร่นถอยหนีเมื่อคนตัวโตกว่าขยับเข้ามาใกล้แล้วยื่นก้านสำลีชุบแอลกอฮอล์มาหาตัวเอง

"อยู่นิ่งๆ"

"ทำอะไรนาย... อ๊ะ"

"ทำยังไงให้ตัวเองเป็นแผลได้โง่จริงๆ เลย" ปากว่าแต่มือกลับกระชากร่างเล็กเข้ามาใกล้แล้วก้มหน้าลงทำแผลให้กับเธอไปด้วย 

ความเก้กังไม่ถนัดทำให้ทอฝันยอมเงียบลงและด้วยเพราะแรงบีบบริเวณแขนจึงทำให้เธอยอมสงบให้แต่โดยดี แต่เธอเงียบได้ไม่นานก็ต้องร้องออกมาเสียงดังลั่นห้องซี๊ดปากแล้วหลับตากำมือแน่นด้วยความแสบบริเวณแผลถลอก จะอะไรอีกล่ะก็ไอ้เด็กนี่เอาแอลกอฮอล์ราดลงบนแผลเธอหลังจากแตะไปได้เพียงไม่กี่วินาทีน่ะสิ เล่นเอาสั่นไปทั้งตัวเลย

"โอ๊ยยยย แสบนะเด็กบ้า!"

"จะแหกปากทำไมวะ ซี๊ด~ แก้วหูแตกแล้วมั้งกู"

"ก็นายจะราดแอลกอฮอล์ลงมาบนแผลฉันทำไมล่ะ มันแสบนะ!"

"ก็มันไม่ทันใจราดยังเร็วกว่า"

"ใครให้มายุ่งเรื่องคนอื่นกัน กลับไปเลย"

"เธอไล่ฉันเหรอ"

"ใช่! ไล่นายนั่นแหละไม่งั้นจะไล่ผีหรือไงอยู่กันสองคนเนี่ย"

"...."

พระนายเงียบลงดันลิ้นเข้ากระพุ้งแก้มกระแทกตัวลงพนักพิงหลังแล้ววางขวดแอลกอฮอล์ลงกลับบนโต๊ะ ใครมันจะไปรู้ก็เห็นคนอื่นเขาทำกันได้แถมยังไม่ร้องลั่นตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าเหมือนเธอด้วยเลยคิดว่าปกติคนเขาก็คงจะทำกัน ใครมันจะไปรู้ล่ะ

ดวงตาคมหลุบมองคนตัวเล็กที่นั่งเป่าแผลตัวเองเบะปากจะร้องไห้ตลอดเวลาแล้วถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นมาวางบนพนักพิงเกาหัวเสียงแกรกๆ ไม่รู้จะทำยังไงต่อ เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยแม้แต่ตอนเด็กเขาแกล้งคนเป็นพี่สาวจนขี่จักรยานล้มเป็นแผลเลือดออกเขายังไม่รู้สึกแบบนี้เลย แล้วกับเธอที่เป็นคนอื่นนี่ทำไม... ถึงเป็นแบบนี้วะ

"ฮือ... แสบเป็นบ้าเลย"

"ร้องเป็นเด็กอมมือไปได้มาเดี๋ยวทำเอง"

ร่างสูงลงไปนั่งลงบนพื้นพรมนุ่มสีเทาอ่อนแล้วก้มหน้าลงจรดริมฝีปากบางกับแผลบนเข่าสวยของคนตัวเล็กที่ยังคงเบะปากร้องไห้น้ำตาไหลด้วยความรวดเร็ว ทำคนไม่ทันตั้งตัวชะงักไปเบิกตากว้างไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้

ความร้อนบริเวณริมฝีปากครอบไว้โลดแล่นเข้าสู่หัวใจดวงเล็กแล้วส่งกระแสไฟร้อนผ่าวมายังใบหน้าหวานที่อึ้งค้างไปจนมันเห่อร้อนแดงก่ำ มือบางยกค้างไว้ราวกับถูกแช่ในอุณหภูมิติดลบจนร่างกายแข็งค้างไว้ท่าเดิม

"เป่าแล้วเมื่อไหร่มันจะหายแสบ โง่จริงเลย"

เสียงบ่นให้ไม่ได้ดึงสติออกจากโลกที่มันหยุดหมุนไปเลย เธอกับเด็กนี่เจอกันไม่กี่ครั้งเองนะ หากนับอย่างเป็นทางการเธอเจอเขาแค่สองครั้งเองเพราะครั้งล่าสุดเธอเมาจนจำอะไรไม่ได้มันไม่ได้เหมารวมว่าเจอด้วยซ้ำแล้วดูสิ่งที่เด็กนี่ทำสิ... เหมือนเธอกับเขารู้จักสนิทชิดเชื้อกันมากงั้นแหละ

ปลายลิ้นร้อนตวัดปาดเลียแผลถลอกจนทั่วโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แค่จะรับผิดชอบที่ทำเธอแสบเท่านั้นแต่พอมารู้สึกตัวอีกทีเหมือนมันจะสายไปแล้วสิ 

กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย!