บทที่ 4.2 ขอบคุณ

วันต่อมา

แม้จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ครูชัยก็ยังกำชับไม่ให้ออกไปทำงานจนกว่าจะมั่นใจว่าหายดี ด้วยความเกรงใจพี่ผึ้งที่หยุดมาหลายวันเขาเลยต้องพยายามอ้อนครูชัยให้ปล่อยตัวเองไปทำงาน

ที่ร้านเบเกอรี่มีพนักงานแค่สองคน หากเขาหยุดงานก็เท่ากับว่าเหลือพัดแค่คนเดียว ไหนช่วงนี้พี่ผึ้งจะบอกเอาไว้อีกว่าไม่ค่อยว่างได้เข้าร้าน ปล่อยให้พัดอยู่ร้านคนเดียวคงเหนื่อยแย่

“ให้อัยย์ไปทำงานเถอะนะจ๊ะครู อัยย์หายดีแล้วจริง ๆ นะ”

ครูชัยทำทีเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินในสิ่งที่หลานชายพูด พลางเดินไปทางนั้นทีทางนี้ที

คนที่นั่งมองเหตุการณ์อย่างเต้ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ให้กำลังใจอยู่ห่าง ๆ เห็นใจเพื่อนอยู่หรอกแต่ให้ช่วยพูดก็ไม่กล้า มีหวังได้โดนครูเขกหัวกลับมาแน่ ๆ ไหนจะยังมีความผิดติดตัวที่หลุดปากบอกอัยย์เรื่องแข่งอีก

“ครูจ๋า”

“ลุงจะไม่พูดซ้ำนะอัยย์”

อัยย์เพิ่งจะเคยได้สัมผัสด้วยตัวเองก็วันนี้ ไอ้ที่เด็ก ๆ ในค่ายพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าครูชัยน่ะทั้งดุ ทั้งน่ากลัว

น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดไม่มีทีท่าว่าจะยอมใจอ่อน เด็กหนุ่มได้แต่หันไปส่งสายตาให้เพื่อนช่วยพูด

ทั้งที่กลัวว่าตัวเองจะโดนด่า ทว่าพอเห็นสายตาน่าสงสารของอัยย์แล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ กระแอมเสียงเอ่ยพูดออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“เอ่อ.. อัยย์มันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ให้มันไปก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้งครู”

“เอ็งอยากเห็นมันเป็นลมจนต้องเข้าโรงพยาบาลอีกหรือไง”

“มะ ไม่จ้ะ” เต้รีบหุบปากฉับงุดหน้าไม่กล้าสู้สายตาของครูชัย

“ถือว่าลุงขอเถอะนะอัยย์ หยุดพักอีกสักวันสองวันให้ลุงมั่นใจว่าอัยย์หายดีแล้ว หลังจากนั้นอัยย์จะไปทำงานลุงก็จะไม่ห้าม”

น้ำเสียงจริงจังขึ้นอีกหนึ่งระดับ ทว่าไม่ได้ฟังดูแข็งกร้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง จนครั้งนี้อัยย์ต้องยอมไม่กล้ารั้นต่อ

“จ้ะครู อัยย์เข้าใจแล้ว”

ฝ่ามือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมนุ่มพลางลูบไปมาแผ่วเบา

“ที่ลุงห้ามเพราะลุงเป็นห่วง รู้ใช่ไหม”

“รู้จ้ะ ..ขอโทษนะจ๊ะครู”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก อัยย์ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยมองคนอายุมากกว่า ก่อนจะขยับเข้าไปกอดเอวสอบเอาไว้แน่น ไม่บ่อยนักที่เด็กหนุ่มจะทำเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเพราะอาการป่วย หรือรู้สึกผิด ทว่าคนเป็นลุงกลับยกยิ้มอย่างดีใจ เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายที่อัยย์จะแสดงออกมาตามที่ตัวเองรู้สึก

“ครูชัยจ๋า อยู่ไหมจ๊ะ”

เสียงหวานคุ้นหูตะโกนดังอยู่หน้าค่าย เรียกความสนใจจากทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้เป็นอย่างดี

ร่างเล็กผละออกปล่อยกอดจากครูชัย พลางยืนขึ้นมองไปทางต้นเสียง

“สงสัยพี่พลูมา เดี๋ยวอัยย์ไปเปิดรั้วให้เองจ้ะ”

“ไม่ต้องหรอก ให้ไอ้เต้มันออกไปบอกว่าลุงไม่อยู่ก็พอ”

หนุ่มใหญ่เท้าสะเอวพยักพเยิดหน้าไปทางเต้ก็เป็นอันเข้าใจ เขาเหนื่อยที่จะมานั่งฟังคำหวานชวนเลี่ยนของเด็กหนุ่ม

ทว่าแทนที่เต้ออกไปบอกแล้วใบพลูจะกลับบ้าน แต่มีเหรอเด็กคนนี้จะยอม ตามจีบมานานหลายเดือนลูกไม้เก่า ๆ ของครูชัยน่ะใช้ไม่ได้ผลกับใบพลูคนนี้แล้ว

“พี่พลูเดี๋ยวก่อน ฉันบอกแล้วไงว่าครูไม่อยู่”

“โกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะจ๊ะน้องเต้”

จะไม่อยู่ได้ไง ยืนหัวโด่หล่อ ๆ อยู่ตรงนั้นน่ะ หนุ่มหน้าหวานยิ้มแป้นมาแต่ไกล กึ่งวิ่งกึ่งเดินเอามาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าของค่ายมวย

“มาทำไม”

“มาเพราะคิดถึงไงจ๊ะ”

“เอ็งนี่วุ่นวายกับข้าไม่เลิก”

“วุ่นวายที่ไหนกัน พลูแค่อยากมาเห็นหน้าครูให้หายคิดถึงเอง”

“เห็นแล้วนี่ งั้นก็กลับไปได้แล้ว”

ใบหน้าหวานงอง้ำครั้นถูกไล่เป็นครั้งที่เท่าไรก็จำไม่ได้ น่าน้อยใจนักไม่ใจอ่อนให้แล้วยังจะทำหน้าขรึมแบบนี้ใส่อีก

“ไม่กลับ!” คนตัวเล็กกระฟัดกระเฟียดเดินไปนั่งลงข้าง ๆ สังเวียน ลอยหน้าลอยตาใส่คนอายุมากกว่าอย่างเอาแต่ใจ

“ไปกันดีกว่าไอ้อัยย์”

เต้หันไปสะกิดกระซิบกระซาบให้เพื่อนสนิทออกไปจากตรงนี้ด้วยกัน ซึ่งอัยย์ก็เห็นด้วย

.

.

เสียงดนตรีสากลเบา ๆ ภายในห้องแขกวีไอพีกลบความเงียบซึ่งไร้บทสนทนาใด ๆ แม้จะนั่งอยู่ด้วยกันถึงสามคน

ตั้งแต่ชัชวินมาถึงที่ร้านเขมทัศน์ก็ยังไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ เอาแต่มองหน้านิ่ง ๆ พร้อมคิ้วที่ขมวดติดกัน หลายครั้งที่เหมือนอีกคนจะเอ่ยพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็หยุดเงียบไป

ถึงจะเห็นท่าทีอย่างนั้นชัชวินก็ไม่คิดจะเป็นฝ่ายถามก่อน ทั้งยังทำท่าทีนิ่งเฉยตามวิสัย ราวกับไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไรนัก

เด็กหนุ่มในตำแหน่งพีอาร์ได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ท่ามกลางความอึดอัด คอยบริการเติมเหล้าให้กับเจ้านายทั้งสอง

แก้วเหล้าสีอำพันถูกยกขึ้นส่งให้ชายข้างกาย อาชิส่งยิ้มหวานอย่างเอาใจ เช่นเดียวกับชัชวินที่ยิ้มตอบพร้อมรับแก้วมาถือไว้ ทั้งแขนอีกข้างยังโอบเอวบางไว้หลวม ๆ

เป็นเรื่องปกติเสียแล้วสำหรับเขมทัศน์ เขารู้ดีว่าเด็กที่ร้านคนนี้กับเพื่อนรักมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง แต่หากถามถึงสถานะที่จะใช้เรียกทั้งคู่ เขาเองก็ตอบไม่ได้ หากจะถามหาคำตอบจากชัชวิน เจ้าตัวก็ตอบมาแค่ว่าเด็กคนนี้อยู่ในปกครองของตัวเองก็แค่นั้น

“นี่ไอ้ชัช” สุดท้ายเขมทัศน์ก็ทนความอยากรู้เอาไว้ไม่ไหว “เมื่อคืนก่อนมึงเป็นคนพาอัยย์ไปส่งที่โรงพยาบาลใช่ไหม?”

“อืม”

“แล้วมึงเจออัยย์ได้ไง”

“บังเอิญกูมาถึงที่นี่พอดี เลยเห็นอัยย์ท่าทางไม่ค่อยดีก็เลยลงไปดู”

“กูไปดูกล้องมาเห็นมึงอุ้มอัยย์ขึ้นรถ..”

ดวงตาคมจ้องมองชัชวินไม่วางตา ครั้นเอ่ยประโยคดังกล่าวน้ำเสียงกลับเปลี่ยนไปจนคนฟังรู้สึกได้ แต่กลับนิ่งเฉยยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มด้วยท่าทีสบาย พลางหันไปยกยิ้มให้เด็กหนุ่มข้างกาย

“ทำไมมึงไม่โทรหากู”

“ก็แค่เห็นว่าไม่ได้สำคัญขนาดที่ต้องรายงานมึง”

“สำหรับกูทุกเรื่องที่เกี่ยวกับอัยย์มันก็สำคัญหมดนั่นแหละ”

“เหรอ ไว้ครั้งหน้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกกูค่อยบอกมึงแล้วกัน”

เขมทัศน์รูัสึกหงุดหงิดขึ้นมาไม่น้อยกับคำพูดของชัชวิน ทั้งที่เป็นเพื่อนกันมานานหลายปี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาไม่สามารถคาดเดาความคิดของชัชวินได้

ไม่รู้ว่าการพูดด้วยท่าทีสบายราวกับไม่ได้ใส่ใจ และสายตาเรียบเฉยนั้นหมายความว่ายังไง คล้ายกับว่าอีกฝ่ายมีความคิดบางอย่างในใจ ซึ่งคำพูดและการกระทำบางอย่างที่แสดงออกมาอาจจะซื่อตรง หรือตรงกันข้ามก็เป็นได้

“คืนนี้คุณชัชกลับคอนโดพร้อมชิไหมครับ”

หลังจากนั่งฟังเจ้านายทั้งสองคนคุยกันจนเงียบไปพักหนึ่ง อาชิก็พยายามทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดลดลง

“ไม่ดีกว่า พรุ่งนี้ผมมีงาน”

“แต่คุณชัชไม่มาหาชิที่คอนโดนานแล้วนะครับ”

“ไว้ว่าง ๆ ผมจะไปหา โอเคไหม”

เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ตอบว่าไม่โอเค จึงทำให้แค่พยักหน้าตอบรับอย่างจำใจ แม้ว่าอาชิจะอยู่ในปกครองของชัชวินมานานร่วมสี่เดือน แต่ไม่บ่อยนักที่ผู้ชายคนนี้จะไปหาเขา ทว่าเรื่องเงินทอง ของใช้ที่เขาอยากได้ก็ไม่เคยขาด ส่วนใหญ่จะเป็นไทท์เลขาของชัชวินเป็นคนจัดการให้ทั้งหมดเมื่อได้รับคำสั่ง อย่างคอนโดที่อาชิอยู่ตอนนี้ชัชวินก็เป็นคนซื้อให้

แต่ระยะเวลาสัญญาของเด็กในปกครองอย่างอาชิสั้นนัก แค่ห้าเดือนเท่านั้น เว้นแต่ชัชวินจะเป็นฝ่ายต่อสัญญาเอง ยังดีหน่อยที่ข้อตกลงต่าง ๆ ในสัญญาไม่มีอะไรมากมาย ใช้ชีวิตอิสระได้อย่างเต็มที่หากต้องการอะไรก็สามารถแจ้งผ่านเลขาส่วนตัวของชัชวินได้ตลอดเวลา แต่ก็ยังมีข้อหลัก ๆ ที่สำคัญเลยคือห้ามมีความสัมพันธ์กับคนอื่นจนกว่าจะหมดสัญญา และห้ามเปิดเผยทุกเรื่องที่รู้เกี่ยวกับชัชวินให้คนอื่นรู้

“ชิจะรอนะครับ”

“ครับ” ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวทุยของเด็กหนุ่มพลางยกยิ้มบาง ๆ

เขมทัศน์อยากรู้จริง ๆ ว่าเมื่อไรเพื่อนคนนี้จะจริงจังกับใครสักคน อายุก็สามสิบห้าเข้าไปแล้ว เขายังไม่เคยได้ยินชัชวินพูดถึงเรื่องการสร้างครอบครัวเลยสักครั้ง

ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะมีเมียเป็นตัวเป็นตน เขาละอยากเห็นจริง ๆ ว่าใครที่สามารถมัดใจชายโสดที่รักชีวิตอิสระแบบชัชวินได้