Masukเพ้นท์เฮ้าส์ ห้าเดือนต่อมา ตอนนี้สายป่านย้ายมาอยู่กับชวินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่งานแต่งได้เสร็จสิ้นไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน พรึบ! เสียงของร่างเล็กที่ทิ้งตัวนั่งลงยังโซฟาด้วยความอ่อนล้าหลังจากที่วันนี้อาเจียนไปห้ารอบแล้ว "สายป่านเหนื่อยจังเลยค่ะพี่ชวิน" ใบหน้าใสหันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง "อืม" เขารับคำในลำคอแล้วดึงร่างเล็กมาโอบกอดไว้ "ที่สายป่านอาเจียนบ่อยแบบนี้ มันเป็นเพราะอะไรเหรอคะพี่ชวิน" "เอ่อ...มันคงเป็นอาการของคน...แพ้ท้องน่ะ" เขาตอบด้วยท่าทีอึกๆอักๆเหมือนคนมีพิรุธ "สายป่านจะแพ้ท้องได้ยังไงคะก็ในเมื่อสายป่านยังแปะแผ่นยาคุมอยู่เลย" "ถึงจะแปะแผ่นยาคุม แต่มันก็มีโอกาสท้องได้เหมือนกัน ถ้าเกิดว่าแปะแผ่นยาคุมไม่เรียบกับผิวหนัง เพราะประสิทธิภาพในการคุมกำเนิดจะลดลงไปด้วย" เขาจะเป็นคนเปลี่ยนและแปะแผ่นยาคุมกำเนิดให้เธอทุกครั้ง แต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเขาจงใจแปะแผ่นยาคุมไม่เรียบ เพราะอยากให้เธอท้อง และตอนนี้เธอก็ท้องจริงๆ ถือว่าแผนที่วางไว้สำเร็จแล้ว "พี่ชวินคิดว่าสายป่านจะท้องไหมคะ" "พี่คิดว่าท้องนะ เพราะพี่ตั้งใจให้เธอท้อง" เขาจำต้องบอกความจริง ไม่อยากโกหก "พี่ต
เพ้นท์เฮ้าส์ หนึ่งอาทิตย์ต่อมา "พี่ชวินคะ วันนี้สายป่านจะออกไปหามายด์นะคะ" "จะออกไปเลยไหม" "ออกไปเลยค่ะ" "งั้นก็อาบน้ำแต่งตัวสิ เดี๋ยวออกไปพร้อมพี่เลย" "ได้ค่ะ" ว่าจบ หญิงสาวก็เข้าไปอาบน้ำ ก่อนที่ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทหรูจะออกจากห้องไปรอข้างนอก เวลาต่อมา สายป่านที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยออกจากห้องแล้วเดินมาหายังร่างสูงที่นั่งก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นไปมองยังร่างสวยที่มายืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาคมจ้องมองเธอที่อยู่ในชุดเดรสสั้นโชว์ไหล่บอบบางและช่วงเนินอกขาวนวลเนียนด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ก่อนจะพูดออกไป "ไปกันเถอะ" พูดจบ ชวินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพากันออกจากเพ้นท์เฮาส์ไป คาเฟ่แห่งหนึ่ง หลังจากที่สองสาวสั่งน้ำและขนมมาทานกันแล้ว สายป่านก็เอ่ยถามมายด์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "พี่ชวินบอกฉันว่าเธอมีคนในใจอยู่แล้ว ตกลงคนในใจของเธอคือใครเหรอมายด์" "ออสติน" มายด์ตอบแล้วหยิบขนมขึ้นมากินไปด้วย "ออสติน?" สายป่านถามออกไปด้วยสีหน้าอึ้งๆ ก่อนที่มายด์จะเอ่ยออกมา "ใช่ ฉันชอบออสตินมาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่งแล้วล่ะ และออสตินก็ชอบเธอมานานแล้วด้วยเหมือนกัน" "ออสตินชอบฉันงั้นเห
เมื่อทั้งสองร่วมรักกันเสร็จแล้ว ชวินก็อุ้มสายป่านไปชำระล้างคราบน้ำรักในห้องน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้ากัน ก่อนที่เสียงใสจะเอ่ยถาม "ยาคุมล่ะคะพี่ชวิน" "ไม่กินได้ไหม" "ถ้าไม่กินยาเดี๋ยวก็ท้องสิคะ" "เธอยังไม่อยากท้องเหรอ" "สายป่านว่ามันเร็วไปหน่อยค่ะถ้าจะให้ท้องตอนนี้" "แต่สำหรับพี่พี่ว่าไม่เร็วไปหรอก แต่ถ้าเธอยังไม่พร้อมเดี๋ยวพี่จะให้เธอกินยาก่อนก็ได้ พอหลังจากนี้พี่ค่อยป้องกันเอง" "โดยการใส่ถุงยางน่ะเหรอคะ" "ใช่" "ไม่เอาค่ะ สายป่านไม่ชอบให้พี่ใส่ถุง" เธอทำเสียงออดอ้อนแล้วสวมกอดเอวสอบและแนบหน้าไปกับอกแกร่ง ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นโอบกอดร่างเล็กไว้ด้วยความรักและหวงแหน "หึ ชอบให้พี่เอาสดใช่ไหม" หัวเราะยิ้มด้วยความรู้สึกเอ็นดู เขาชอบที่เธออ้อนเขาแบบนี้ "ใช่ค่ะ สายป่านชอบแบบเนื้อแนบเนื้อ เรามีอะไรกันแบบเนื้อแนบเนื้อมาตั้งหลายเดือนแล้วนะคะ แล้วจู่ๆจะให้กลับไปใส่ถุงอีกเหรอคะ" "พี่ก็ไม่ได้อยากกลับไปใส่ถุงอีกหรอกนะ แต่พี่แค่ไม่อยากให้เธอต้องคุมเองน่ะ พี่ก็เลยเป็นฝ่ายป้องกันเองจะดีกว่า" "พี่ชวินไม่ต้องป้องกันเองหรอกค่ะ เดี๋ยวสายป่านจะคุมเอง สายป่านจะคุมแบบใช้แผ่นแปะอีกค่ะ" "ถ้าอย่างนั้
เมื่อเขาดูดเลียทรวงอกอวบอิ่มจนรู้สึกว่าพอใจแล้ว จากนั้นเขาก็หยัดกายขึ้นแล้วถอดเสื้อผ้าออกไปจากกายหนา โดยความแข็งแกร่งที่อยู่กึ่งกลางกายก็เริ่มผงาดแข็งขึ้นมาพร้อมที่จะสอดแทรกเข้าไปในร่องคับแคบสีหวานที่เขาไม่ได้เข้าไปสองเดือนแล้ว "คุณชวินคะ" สีหน้าของเธอแสดงความวิตกกังวลออกมาอย่างชัดเจนเมื่อนึกไปถึงมายด์ที่เป็นคู่หมั้นของเขา "เรามามีความสุขกันเถอะนะสายป่าน สองเดือนแล้วนะที่เราไม่ได้มีความสุขด้วยกัน และตอนนี้เธอก็ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องอะไรทั้งนั้น" พูดจบ เขาก็อุ้มร่างเล็กไปนั่งบนขอบอ่างอาบน้ำหรูขนาดใหญ่ เขาลงไปนั่งในอ่างพร้อมกับจับขาเรียวให้กางออกเป็นรูปตัวเอ็ม ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปชิมความหวานที่เขาโหยหามานานมากแล้ว ห่างหายเรื่องนี้ไปสองเดือนก็เหมือนกับสองปีสำหรับเขา แผล่บ แผล่บ "ซี้ดด อ๊า" เธอแอ่นกลางกายเข้าหาลิ้นร้อนที่ตวัดเลียอย่างนุ่มนวล พลางสะโพกสวยก็ร่อนส่ายไปมาเนิบนาบด้วยความเสียวซาบซ่านที่ก่อตัวขึ้นเร็วมากหลังจากที่ลิ้นชื้นสัมผัสเข้ามาในร่องกลีบของเธอ ลิ้นหนาเลียติ่งเกสรซ้ำๆอยู่หลายครั้งหมายกระตุ้นความต้องการของคนตัวเล็กให้เพิ่มสูงขึ้น "อ๊า อื้อ" เธอหลับตาด้วยความเคลิบเคลิ้ม พล
หนึ่งเดือนต่อมา ในขณะที่มายด์นั่งดูทีวีอยู่นั้น จู่ๆโทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นอดีตเพื่อนนอนที่ไม่ได้ติดต่อเธอมาหลายเดือนแล้วก็เกิดความลังเลว่าจะรับดีหรือไม่รับดี แต่แล้วเธอก็จำต้องกดรับสาย เพราะอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ครืด~ 'มีอะไร' 'เธออยู่ไหน' 'อยู่บ้าน นายมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ' 'เย็นนี้เธอมาหาฉันที่คอนโดหน่อย' 'ไม่ไป' 'ฉันมีธุระสำคัญมากอยากจะคุยกับเธอ' 'คุยทางโทรศัพท์ก็ได้' 'ฉันไม่อยากคุยทางโทรศัพท์ เธอมาหาฉันหน่อยนะ ฉันคุยไม่นานหรอก' 'ก็ได้ เย็นนี้ฉันจะไป' 'ฉันจะรอนะ' 'อืม' จากนั้น มายด์ก็กดวางสายพลางคิดในใจว่าเขายังมีเรื่องสำคัญอะไรอยากจะคุยกับเธออีกงั้นเหรอ แต่พอเขาบอกมาแบบนั้นก็ทำให้เธออยากรู้เข้าไปใหญ่ ดังนั้นเธอต้องไปหาเขา เพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่เขาบอกว่าสำคัญมากคือเรื่องอะไร บริษัทออสติน ตอนเย็น สายป่านมาทำงานเป็นเลขาของออสตินได้หนึ่งเดือนแล้ว ออสตินที่รู้ว่าเธอยังไม่มีงานทำเขาก็เลยชวนเธอมาทำงานในบริษัทของเขา "กลับบ้านกันเถอะสายป่าน เดี๋ยวฉันไปส่ง" ออสตินเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานแล้วบอกกับร่างบางที่นั่งอยู่หน้าห้อง "
อีกด้าน วันนี้มายด์ชวนชวินมาบ้านของสายป่าน เพราะเธอบอกว่าอยากจะมากินข้าวราดแกงที่นี่ ซึ่งเธอกับออสตินจะมากินบ่อยตอนเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อเป็นอย่างนั้นชวินจึงจำเป็นต้องบอกให้มายด์รู้ก่อนล่วงหน้าว่าเขารู้จักกับครอบครัวของสายป่าน เพราะแม่ของสายป่านเคยเป็นคนไข้ของเขา "สวัสดีค่ะพ่อแม่" มายด์ยกมือไหว้วิชาญกับวิภาด้วยท่าทีนอบน้อม "สวัสดีหนูมายด์" วิชาญกับวิภารับไหว้หญิงสาวพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มใจดี ก่อนที่ชวินที่เดินมาทีหลังจะยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไป "สวัสดีครับคุณอาคุณน้า" "สวัสดีครับคุณหมอ/สวัสดีค่ะคุณหมอ" วิชาญกับวิภารับไหว้แล้วทักทายกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเช่นเคย เมื่ออาทิตย์ก่อนหลังจากที่สายป่านกลับมาจากงานหมั้นของมายด์ สายป่านบอกพ่อกับแม่ว่าคู่หมั้นของมายด์ก็คือหมอชวิน วิชาญกับวิภารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าชวินหมั้นกับมายด์ แต่ก็ไม่ได้อะไร "สายป่านอยู่ไหมคะแม่" "สายป่านนอนป่วยอยู่ข้างในน่ะ ออสตินก็อยู่ข้างในด้วย" "..." เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชวินกับมายด์ก็นิ่งไป พลางสีหน้าของทั้งสองก็ถอดสีอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่มายด์จะพูดออกไป "งั้นมายด์ขอไปหาสายป่าน
บ้านสายป่าน วันต่อมาในขณะที่สายป่านหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ากำลังจะเดินออกจากบ้าน อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ส่งเสียงดังขึ้นมา เธอหยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์แปลก จากนั้นเธอก็กดรับสาย'ฮัลโหล''ออกจากบ้านมาหรือยัง' แค่ได้ยินเสียง เธอก็จำได้ว่าเป็นเขา'กำลังจะออกไปขึ้นรถค่ะ''เธอรอฉันอยู่
โรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่งหลังจากออกมาจากโรงแรมของชวินแล้ว สายป่านก็เดินทางมายังโรงพยาบาลที่แม่ของเธอรักษาอยู่ห้องพักผู้ป่วยรวมเจ้าของร่างบอบบางสาวเท้าเดินเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยรวมที่ตอนนี้แม่ของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่แม่ของเธอนอนแบบเจ้าหญิงนิทราอยู่แบบนี้ เธอกับพ่อของเ
บ้านสายป่านเมื่อกลับมาถึงบ้านสายป่านก็คิดแล้วคิดอีกจนรู้สึกเครียด เธอภาวนาว่าในหนึ่งอาทิตย์นี้ขอให้ได้งานด้วยเถอะ ไปสมัครงานที่ไหนก็ขอให้เขารับเข้าทำงานทีเถอะ สาธุจนกระทั่งหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป คำขอของเธอก็ไม่เป็นผลเมื่อเธอไปยื่นใบสมัครงานที่ไหน ทุกที่ก็บอกกับเธอว่า'ไม่มีตำแหน่งไหนว่างเลยค่ะ''ไม่ม
โรงแรมชวินเมื่อมาถึงโรงแรมสายป่านก็เข้าไปหาฝ่ายบุคคล และหัวหน้าฝ่ายบุคคลคนเมื่อวานก็บอกกับเธอว่าให้ขึ้นไปพบคุณชวินในห้องทำงานที่อยู่ชั้นสี่ได้เลยก๊อก! ก๊อก! แกร่ก!สายป่านเคาะประตูบานหรูแล้วเปิดเข้ามาในห้องทำงานของเขา เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าของโรงแรมผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลา ซึ่งเขาก็คือคนที







