Novels by ณัฐสุ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงสีเข้ม เข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานละมุนที่กำลังหลับสนิทบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงานของเจ้านายใหญ่ แก้มใสขยับตัวยุกยิกเล็กน้อยด้วยความเกียจคร้าน เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นรับแสงสว่างของวันใหม่ ความรู้สึกแรกที่โสตประสาทสัมผัสได้คือความอบอุ่นและนุ่มนวลที่โอบล้อมร่างกายของเธอเอาไว้ หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะพบว่าสิ่งที่คลุมทับร่างของเธออยู่ไม่ใช่ผ้าห่ม แต่เป็นเสื้อสูทตัวใหญ่สีดำสนิทที่ตัดเย็บจากผ้าขนสัตว์เนื้อดี กลิ่นหอมบุรุษอันเป็นเอกลักษณ์... กลิ่นของไม้สนซีดาร์ผสมผสานกับมัสก์ที่แสนดุดันและทรงพลัง ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกและเนื้อผ้า มันคือกลิ่นประจำตัวของไอดินสัมผัสนั้นกระตุกความทรงจำเมื่อคืนให้หลั่งไหลกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอซ้ำ เหตุการณ์พายุฝนฟ้าคะนอง ไฟดับ ความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ จนกระทั่งอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นในความมืดมิด คำสารภาพความรู้สึกที่หนักแน่น และ... 'จูบแรก' ที่แสนเร่าร้อนและเว้าวอนจนแทบจะหลอมละลายวิญญาณของเธอฉ่า...พวงแก้มขาวเนียนของแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาทันทีจนกลายเป็นสีแดงจัดราวกับลูกตำลึ

หลังจากค่ำคืนแห่งพายุฝนและอ้อมกอดในความมืดมิด ความสัมพันธ์ระหว่างพญามัจจุราชและลูกหนี้สาวก็แปรเปลี่ยนไปในทิศทางที่อธิบายได้ยาก แม้ภายนอกเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกน้องหรือพนักงานคนอื่นๆ ไอดินจะยังคงสวมหน้ากากเจ้านายผู้เย็นชา พูดน้อย และเฉียบขาดเช่นเดิม ทว่าเมื่อประตูห้องทำงานบนชั้นสามปิดลงและเหลือเพียงพวกเขาสองคน บรรยากาศที่เคยกดดันจนหายใจไม่ออกกลับถูกแทนที่ด้วยมวลความอบอุ่นบางเบาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นสายตาดุดันที่เคยมองแก้มใสราวกับจับผิด บัดนี้มักจะแฝงไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างที่เจ้าตัวก็พยายามเก็บซ่อนไว้ เขามักจะใช้สายตาคมกริบนั้นลอบมองหญิงสาวที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่หน้าแล็ปท็อป ทอดมองริมฝีปากจิ้มลิ้มที่ชอบเม้มเข้าหากันเวลาใช้ความคิด และพวงแก้มขาวเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อทุกครั้งที่บังเอิญสบตากันหลายครั้งที่แก้มใสพบว่า บนโต๊ะทำงานของเธอในช่วงบ่าย จะมีกล่องเค้กสตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้กจากร้านโปรดที่เธอเคยบ่นกับมะนาวว่าอยากกิน วางตั้งอยู่ข้างแก้วน้ำเสมอ โดยที่พายุ ผู้จัดการหนุ่มหน้าตายจะเป็นคนนำมาวางไว้พร้อมกับประโยคสั้นๆ ว่า "นายใหญ่สั่งให้เอามาให้... กินซะ จะได้มีแรงทำงาน" และไอดินก็ไม่เคยอนุ

ค่ำคืนในกรุงเทพมหานครยังคงดำเนินต่อไปด้วยจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ แต่สำหรับพื้นที่บนชั้นสามของ Z-YA Club เวลาดูเหมือนจะเดินช้ากว่าปกติ เสียงเพลงบีทหนักๆ จากชั้นล่างดังแว่วขึ้นมาเพียงเสียงทุ้มต่ำของเบสที่ถูกดูดซับด้วยผนังเก็บเสียง แก้มใสนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องของไอดิน เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองกว่าแล้ว แต่ไฟในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มยังคงสว่างไสวหญิงสาวละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และกองเอกสารบัญชีตรงหน้า นวดคลึงขมับที่เริ่มปวดตุบๆ จากความเหนื่อยล้า ก่อนจะเผลอทอดสายตามองผ่านกระจกใสเข้าไปยังห้องทำงานด้านใน ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตสีดำที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารและขีดเขียนแฟ้มงานอย่างเคร่งเครียดบางครั้งเมื่อเธอได้แอบลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเขา แก้มใสก็อดไม่ได้ที่จะตระหนักถึง 'ช่องว่าง' อันมหาศาลระหว่างเขากับเธอ'ไอดิน พัชรเมธาอนันต์' ในวัย 32 ปี คือชายหนุ่มที่ผ่านร้อนผ่านหนาวและเผชิญหน้ากับโลกสีเทามาอย่างโชกโชน เขาสร้างอาณาจักรความบันเทิงแห่งนี้ขึ้นมาด้วยมันสมองและสองมือ ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของห่

เพียงข้ามคืนหลังจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญในห้องรับรองวีไอพี ข่าวลือเรื่อง "เด็กของเสี่ยดิน" ก็แพร่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของ Z-YA Club ราวกับไฟลามทุ่ง ไม่มีแขกหน้าไหน ไม่ว่าจะมีเงินล้นฟ้าหรืออิทธิพลล้นมือ กล้าเข้ามาแตะต้องหรือพูดจาลวนลามแก้มใสอีกต่อไป ชื่อของเธอถูกยกระดับขึ้นเป็นบุคคลต้องห้ามที่ใครก็ตามที่รักชีวิตไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวตอนที่แก้มใสเดินเข้ามาในห้องล็อกเกอร์พักพนักงานในเย็นวันถัดมา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงจอแจคุยเล่นที่เคยดังสนั่นกลับเงียบกริบลงทันทีที่เธอเปิดประตูเข้ามา สายตานับสิบคู่ที่เคยมองเธอเป็นเพียงเด็กใหม่ไร้เดียงสา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่น เกรงใจ ผสมปนเปไปกับความริษยาอย่างเห็นได้ชัด บางคนรีบหลบสายตา บางคนกระซิบกระซาบกันเสียงเบาเมื่อเธอเดินผ่าน มีเพียงมะนาวเท่านั้นที่ยังคงปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิม"เป็นไงบ้างเรา ขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้วมั้ง" มะนาวเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับลูบหลังรุ่นน้องเบาๆ ขณะช่วยแก้มใสเก็บของในล็อกเกอร์"แก้มยังตกใจไม่หายเลยค่ะพี่มะนาว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก" แก้มใสถอนหายใจยาว สีหน้ายังคงมีความกังวลฉายชัด "แล้วทุกคน... ทำ

เงามืดตรงมุมห้องด้านในสุดที่แทบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดี ขยับไหวอย่างเชื่องช้า ต้นตอของเสียงแก้วคริสตัลที่แตกกระจายลงบนพื้นมาจากแก้ววิสกี้ที่ถูกบีบจนแหลกคามือของใครบางคน ชายร่างสูงสง่าก้าวออกมาจากโซนเงามืดนั้นอย่างเงียบเชียบแต่กลับแผ่รังสีคุกคามจนทุกคนสัมผัสได้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ถูกปลดกระดุมคอออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยคอแพลตตินัมเส้นเล็กที่สะท้อนแสงไฟวาววับ แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรสีหมึกจางๆ ที่ท่อนแขนซ้าย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับประติมากรรมชิ้นเอกของพระเจ้า องค์ประกอบทุกอย่างบนใบหน้าดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องกลั้นหายใจคือแววตาคู่นั้น... ดวงตาคมกริบสีนิลที่ดำสนิทและเย็นเยียบจนห้องทั้งห้องดูเหมือนจะมีอุณหภูมิลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง"เสี่ยดิน..." เสียงครางหวิวหลุดออกจากปากของหนึ่งในเพื่อนร่วมโต๊ะของเสี่ยชัชไอดิน พัชรเมธาอนันต์ หรือที่ทุกคนในวงการกลางคืนและโลกสีเทารู้จักกันในนาม 'เสี่ยดิน' มัจจุราชไร้หัวใจแห่ง Z-YA Club เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น กวาดสายตาเย็นชามองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้า

บรรยากาศบนชั้นสาม หรือโซน VVIP แตกต่างจากความบ้าคลั่งของชั้นล่างราวกับอยู่คนละโลก ทันทีที่ก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย แก้มใสสัมผัสได้ถึงความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัด พรมสีแดงเข้มทอด้วยขนสัตว์หนานุ่มดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมดสิ้น ผนังทางเดินตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์สีดำขลิบทอง แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายวับแวม ยิ่งขับเน้นให้กลิ่นอายของอำนาจและเงินตราแผ่ซ่านกดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออกตลอดทางเดินที่ทอดยาว มีเพียงบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนประจำจุดในความมืดประหนึ่งรูปปั้นหิน แก้มใสกุมถาดไม้โอ๊กที่บรรจุไวน์แดงนำเข้าราคาหลักแสนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอเต้นระทึกดังก้องอยู่ในหู ความคิดสารพัดวิ่งวนอยู่ในหัว หากเธอทำพลาด หากเธอทำให้ลูกค้าวีไอพีระดับซูเปอร์ไม่พอใจ หนี้สินแปดล้านบาทของพ่ออาจจะถูกเรียกเก็บทันที หรือไม่เธอก็อาจจะถูกไล่ออกและสูญเสียโอกาสเดียวที่จะชดใช้หนี้ก้อนนี้ไป"ห้องหนึ่งครับ" เสียงทุ้มต่ำของบอดี้การ์ดหน้าห้องรับรองพิเศษหมายเลข 1 ดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของเธอ เขาปรายตามองเธอเพียงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้กันและผลักเปิดประตูบานหนาหนักที่ทำจากไม้สักแกะสลักออกให้ แก้มใสสูดลมหายใจเข