ตอนที่ 2 ถิ่นนาคา

ผมยาวพลิ้วไหวตามสายลมที่พัดผ่านยามสองเท้าของฉันเหยียบอยู่ริ่มฝั่งแม่น้ำโขงฝั่งไทยบริเวณที่เรียกว่าลานพญานาค ไม่ไกลจากฉันมีรูปจำลองพญาศรีสัตตนาคราช"

รูปลักษณะเป็นองค์พญานาค 7 เศียร ประทับพักอิริยาบทสงบนิ่งขดลำตัว 3 ชั้น ตอนนี้ฉันอยู่สุดดินแดนไทยอย่างนครพนม สายตาฉันมองไปฝั่งลาว แม่น้ำโขงดูกว้างใหญ่เหมือนทะเล

            “นายเจ้าขา ขยับเท้าออกห่างมาหน่อย พลาดพลั้งตกน้ำไปเดี๋ยวได้ไปเป็นเมียนาคนาคาพอดี”

            เสียงหวานนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน คือแม่เทพพรายตานีที่เก็บมาได้เมื่อสองปีก่อนที่บ้านเจ้าโจ้ ฉันเหลียวหลังไปมองเธอก่อนหันสายตามองฝั่งตรงข้าม

            “ดื้อด้านอะไรเยี่ยงนี้ เตือนแล้วยังไม่ว่าที รีบขวนขวายถอยออกมาเร็ว”

            “จริงจังไปได้ ถึงเป็นเมืองพญานาคใช่ว่าจะโผล่ออกมาคว้าใครต่อใครไปเป็นเมีย เขาก็เลือกเหมือนกัน”

            หญิงสาวผู้สวมเครื่องทรงสีทอง สวมรัดเกล้าประดับพลอยนพเก้า ใบหน้าเต็มด้วยออร่าสว่างมองไปยังน้ำโขง เบ้ปากกล่าวอย่างมีเลศนัยออกมาว่า

            “ใช่เจ้าค่ะ เขาเลือกเหมือนกัน ถ้าไม่เคยเกี่ยวพันเขาไม่มาราวี หากแม้นหนีได้ก็หนีให้พ้นเทอญเจอะเจอเมื่อไหร่ไม่แคล้วพันผูกไม่จบไม่สิ้น”

            ฟังแล้วดูแปลกๆ แม่เทพนี้นับวันมีแต่เรื่องชวนสงสัย สองปีมาแล้วที่รับ She เข้าบ้านปากบอกพรรษาหน้าจะจากไป พอเยี่ยงเข้าพรรษามากราบลาจริงๆ แต่ออกพรรษากลับมาไฉไลบอกว่าไม่อาจสิ้นเยื่อขาดใยต่อฉันได้ ต้องตอบแทนบุญคุณ ตอนอยู่บ้านลำปางเป็นเทพพรายตานี ด้วยอานิสงส์การสะสมบุญและการส่งบุญให้ของผู้คนรอบข้างที่ฉันเข้าไปช่วยเหลือภายใต้การชี้นำของแม่เทพเพ็ญประภา ฉันในสายตาผู้คนรอบข้างดูเหมือนเจ้าเข้าทรงแต่ไม่ใช่เพราะฉันไม่ได้รับขันธ์เป็นร่างทรงของผู้ใด ไม่มีครู           บาอาจารย์เปี่ยมล้นวิชาเหมือนอย่างพ่อฉันที่เป็นศิษย์ของพ่อปู่เสือขาว ภายใต้สายขาวรับแก้ของไม่รับทำของ แต่ด้วยวัย 77 ปี พ่อก็ร้างราเก็บตัวเงียบหลังจากย้ายจากพะเยามาอยู่บ้านสร้างใหม่ที่ลำปาง ก็ไม่ปริปากบอกใครว่าแกมีวิชาอาคมและฉันก็ไม่เหมือนแม่ที่เป็นสายมูไล่ขอหวยไปทั่วแต่ได้มาจริงๆ เพราะเทพพรายตานีพาเข้าบ้านก็บนบานชุดใหญ่ถูกทีเดียวติดกัน 5 งวดออกรถมอเตอร์ไซค์ใหม่สีแดงให้ฉันได้ขับขี่ไปทำงานเพราะคันเก่าทรุดโทรม ตอนแรกงงแม่คะยั้นคะยอให้ไปออกรถทำไม ทีแท้เอาฉันไปบนว่าถ้าถูกจะออก “ล้อเกวียนเหล็กใหม่ให้นาย” มันคือมอเตอร์ไซส์ทีแรกฉันไม่ยอมเอาเพราะสิ้นเปลือง ใครจะไปรู้ว่าเทพพรายก็รักหน้าตาไม่อาจซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันเก่าฉันไปที่หน่วยงานที่ฉันทำงานได้ อยากให้ฉันได้คันใหม่ร่วมมือกับแม่ฉันดลบันดาลให้ถูกหวยติดกัน พอรู้เรื่องก็สายไปแล้ว ฉันได้มอเตอร์ไซค์ใหม่ภายใต้ชื่อ “กระทิงแดง”

            ไม่นานฉันก็สอบติดราชการโดยการถีบยันทั้งฝ่ามือฝ่าเท้าของหัวหน้าทองสุข และพี่ติ๋ม เพียงเพราะฉันมีโรครุมเร้ากลัวหลุดจากสภาพพนักงานที่การประเมินทุกปี ฉันป่วยบ่อย พ่อกับแม่ก็แก่ชราป่วยทีต้องใช้เงิน หากเป็นข้าราชการใช้สิทธิเบิกตรงได้ อีกอย่างด้วยบารมีที่ช่วยเทพพรายตานีจนสามารถสู่สวรรค์ชั้น   จาตุมหาราชิกาได้สำเร็จจากนั้น She กลับมาหาฉันด้วยข้ออ้างว่าตอบแทนบุญคุณแท้จริงต้องการมาสร้างบุญบารมีจนสามารถเลื่อนขึ้นสู่สวรรค์ดาวดึงส์ มียศตำแหน่งใหม่คือ อัครเทพเพ็ญประภา แต่ฉันต้องมาอยู่จังหวัดที่ไกลที่สุดอย่าง นครพนม จวบจนวันนี้ก็จะครบหนึ่งปี ตามคำขอที่ฉันได้จุดธูปบอกปู่ศรีสัตตนาคราช 

            “พี่สุ กลับกันเถอะแพรวหิวข้าวแล้ว”

            เสียงเรียกนี้คือน้องที่ทำงานราชการในหน่วยสงเคราะห์ที่อยู่บ้านพักเดียวกัน เธอมีรูปร่างเล็ก ตาโตสวยผมยาวประบ่า ชอบใส่เสื้อโชว์สะดือ เป็นคนขอนแก่นแต่ได้บรรจุที่ นครพนม

            “นางนาคีน้อยมาแล้ว ไม่แคล้วนำปัญหามาชวนปวดเศียรเวียนเก้าอยู่ห่างได้ยิ่งดี”

            “แค่เรียกกินข้าวนี้นะ นำปัญหามา”

            แม่เทพเลือกปิดปากเงียบเวลาแพรวมาหาหรือทำอะไรมักชอบพูดเชิงว่าแพรวคือตัวปัญหาตลอดไม่รู้ทำไม ในตอนนี้ฉันไม่เข้าใจแต่ภายหลังฉันจะเข้าว่าทำไมแม่เทพถึงพูดแบบนี้บ่อย ๆ

            “พี่สุ พี่คุยกับเทพเพ็ญประภาอยู่เหรอ”

            ไม่รู้เป็นไงไปอยู่ที่ไหนก็มักมีคนประเภทนี้อยู่รอบตัว แม้จะทำตัวไม่โดดเด่นสุดท้ายก็โดนจับได้ว่าเป็นคนมีเซ็นท์

            “อืม”

            “บ่น เรื่องแพรวอีกรึ”

            “อืม”

            “แม่เทพ แพรวไหว้คะ แม่เทพสบายดีไม๊ค่ะ”

            เทพเพ็ญประภายิ้มร่ายกมือร่ายรำพลางนำพาถ้อยคำสละสลวยว่า

            “จะจรรีไกลห่าง จิตสราญเริงร่านักหนา ต่อไปไม่ขอนำพาพบเจอเจ้าอีกหนา นางนาคีน้อย”

            ใช่แล้ว ฉันกำลังจะจากนครพรมกลับลำปาง ตามคำสัตย์ที่ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งให้ฉันไว้ หากช่วยให้ท่านได้ขึ้นเป็นตำแหน่งใหญ่ได้ จะให้ฉันกลับบ้านไปดูแลพ่อแม่

            พานพุ่มดอกบัวหนึ่งคู่บูชาพระธาตุเรื่องนาม พร้อมไหว้ศรีบารมีนาคาเก้าองค์ ก่อนสิ้นตะวันตกดิน ถือศีลก่อนมาได้สมประสงค์

            ไม่เกินครึ่งปีคำสั่งเลื่อนขั้นก็มีมา พร้อมการสั่งโอนย้ายไปช่วยราชการ 6 เดือน ผู้ใหญ่ท่านนั้นช่วยฉันให้กลับบ้านชั่วคราวพร้อมให้คำสัตย์สัญญาว่าจะทำให้ได้อยู่ถาวรภายหลัง ยังไงต้องรีบกลับบ้านไปช่วยพ่อก่อน มีสิ่งผิดปกติ พ่อฉันป่วยหากป่วยธรรมดาฉันคงไม่รีบร้อนกลับ แต่นี้เกิดจากสิ่งที่มองไม่เห็น ลูกสาวของครูพ่อที่ชื่อทอนโทรมาบอกฉันว่าพ่อโดนของ มีฉันคนเดียวที่แก้ไข ฉันต้องรีบไป

            “แม่เทพร่ำลาเธอ อาทิตย์หน้าพี่เหมารถไปขนของกลับบ้าน”

            “แพรวไปด้วยนะ พี่สันที่จะเอารถขนของไปส่งพี่สุ แพรวรู้จัก ขอติดรถไปเที่ยวลำปางด้วยคนน่ะ”

            แม่เทพชะงักงันส่ายหน้าไปมา ออดอ้อนฉันคัดค้านไปให้แพรวไปด้วย

            “อย่านะนาย หากนำนางนาคีน้อยไปสิ่งไม่พึงประสงค์อาจพบเจอ”

            “ช่างเถอะ เจอมาหลายเรื่องอีกสักเรื่องคงไม่เป็นอะไร ไปกินข้าวแล้วกลับบ้านเตรียมแพ็กของ”

            ในคืนวันเพ็ญขณะที่ฉันนอนหลับอยู่บนที่นอนยางพาราปูพื้นชั้นสองของบ้านพัก ได้ปรากฏบุรุษใบหน้างดงามสะอาดตา แต่งตัวด้วยเครื่องทรงสีเงินปรากฎตัวข้างกายฉัน เขาทรุดตัวนั่งชันเข่าข้างหนึ่งเอื้อมมือหมายจะลูบใบหน้าฉัน แต่ก็หยุดการกระทำพลางหันไปทำเสียงดุใส่ร่างที่ปรากฏข้างหลังเขา

            “ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่รึ ให้รีบนำนางกลับใยยังชักพาตัวปัญหาอย่างแพรวพรรณมาใกล้นางอีก”

            “สุริยะกาศ ข้ามีกรรมสัมพันธ์กับนายข้าก็จริง แต่หาได้มีอำนาจขวางกั้นกรรมที่ท่านพยายามปิดกั้นไม่ให้นางพบเจอได้ แม้ภพนี้ไม่พานพบแต่ภพหน้านางก็จำต้องเจอ”

            “ไม่มีภพหน้าอีกแล้ว กลับการมาเป็นมนุษย์ของนาง ข้าจะนำพานางกลับเกตุแก้วมณีจุฬา         ฝึกบำเพ็ญเพียรสู่โสดาบัน ไม่เกิด ไม่เจ็บ เคียงคู่กันตลอดไป”

            “อัครเทพสุริยะกาศ กงกรรมกงเกวียนยังไงก็ไม่อาจหนีพ้นได้ใยท่านต้องพานางหลบหนีอีก”

            “ข้าคือฐานรองรับแก้วมณีรัตนาวดี คู่ครองของนาง”

            “นั้นคือภพเบื้องบนของท่านกับข้า แต่ยามนี้นางคือมนุษย์นามกุสุมา พรเพ็ญ และก่อนหน้าภพของท่าน นางคือผู้ใดท่านรู้แจ้งแก่ใจ”

            “เพราะข้ารู้ ถึงส่งเจ้าให้กลับมาอยู่ข้างกายนางนำนางบำเพ็ญเพียร ช่วยเหลือมนุษย์กลับคืนสู่เกตุแก้วมณีก่อนที่ผู้นั้นจะตื่นขึ้นมา”

            เทพเพ็ญประภาประสานตากับอัครเทพสุริยะกาศ พลางถอนหายใจออกมา

            “ข้าจะทำสุดความสามารถ นำพานางกลับเรือนนายพ่อนายแม่”

            “เจ้าต้องทำให้ได้ หาใช่สุดความสามารถเพียงอย่างเดียว หากพานางกลับเรือนได้สิ้นอายุขัยนาง ข้าจะมารับนางกลับคืน”

            พูดจบหันมามองฉันที่หลับสนิทอีกครา ก่อนเลือนลับหายไป เหลือเพียงเพ็ญประภาไว้ให้ดูแลอารักขาฉัน