สนิทกัน?

           บรรยากาศภายในรถตู้ซึ่งทีมงานของบริษัท HANO โดยสารไปออดิทโพรเซสของเวนเดอร์ตอนขากลับจากจังหวัดระยองเป็นไปด้วยความเงียบเหงาต่างจากตอนขามา เพราะว่าล่ามสาวเจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วที่เคยชวนคนโน้นคนนี้พูดคุยแทบไม่ได้หยุดปาก มาคราวนี้กลับนั่งเงียบเป็นเป่าสากซะงั้น

           แปลก… ชินพัตต์บอกกับตัวเอง ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากสนใจอะไรนักหรอก เพียงแต่ท่าทางที่ผิดไปจากที่เคยของคนที่ร่าเริงสดใสอยู่เป็นนิจทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้ ดวงตาคู่คมจึงปรายมองไปยังคนที่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลังด้วยความสงสัย ล่ามสาวเอนศีรษะพิงกระจกรถหันหน้าออกด้านนอกคล้ายอิ่มเอมกับวิวทิวทัศน์ข้างทาง หากเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ปกติก็ขาวจัดอยู่แล้วกลับขาวซีดไร้สีเลือดผิดไปจากปกติ

           “ปุณจัง” เป็นซาโต้ซังที่เรียกหญิงสาวแล้วเขาก็ส่งประโยคอะไรสักอย่างเป็นภาษาญี่ปุ่นออกไป

           ปุณยวีร์ยกศีรษะออกจากกระจกรถแล้วหันมาส่ายหน้าพลางส่งยิ้มเพลียๆ ก่อนจะตอบกลับเป็นภาษาญี่ปุ่นสั้นๆ

           “เมารถหรือเปล่าหนูปุ่น ลุงขับซิ่งเกินไปเหรอ” ลุงคนขับรถตู้ถามขึ้นมาบ้าง คงจะสังเกตเห็นความผิดปกติจากกระจกมองหลัง

           “เฮ้ย! น้องปุ่นเมารถเหรอ เอายาดมไหม พี่มียาดม”

           “ลูกอมไหมปุ่น หรือหมากฝรั่งดี พี่มีทั้งสองอย่าง”

           “น้ำดีกว่ามั้ง ดื่มน้ำเปล่าหรือชามะนาวสักหน่อยน่าจะดีขึ้น เอ้า ส่งให้น้องที” หลังจบคำสันนิษฐานของลุงคนขับรถตู้เพื่อนร่วมงานแต่ละคนก็รีบเสนอตัวให้ความช่วยเหลือ

           ปุณยวีร์ส่ายศีรษะ “ปุ่นไม่… อุ๊บ…”

           “ลุง! ปั๊มข้างหน้า โอยจะรอดไหมเนี่ยยัยปุ่น ใครมีถุงพลาสติกบ้างส่งมาก่อนเร็ว!” ฟารีดาตะโกนขึ้นมา โชคดีที่คนขับรถตบไฟเลี้ยวขอทางตั้งแต่สังเกตเห็นอาการผิดปกติของล่ามสาวแล้ว เมื่อเห็นสถานีบริการน้ำมันจึงสามารถเลี้ยวรถเข้าไปได้ทันที

           “Dozo Dozo” ซาโต้ซังรีบลุกออกจากที่นั่งแล้วเปิดประตูรถให้ล่ามสาว ซึ่งเธอก็รีบวิ่งลงไปและพุ่งตรงไปยังห้องน้ำทันที

           สมาชิกแต่ละคนที่นั่งอยู่บนรถหันมองหน้ากันก่อนที่สตาฟฟ์จากแผนกประกันคุณภาพจะตัดสินใจพูดขึ้นมา “ชิน เอ็งไปดูเขาหน่อยไป เป็นอะไรมากหรือเปล่าก็ไม่รู้”

           “อ้าว ทำไมถึงเป็นผมล่ะ พี่เฟย์เป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ไปดูสิ”

           ฟารีดาส่ายหน้าหวือ “ไม่ไหวอะ ฉันเจออะไรแบบนี้ไม่ได้ เดี๋ยวจะอาการหนักไปด้วยอีกคน”

           ได้ฟังคำตอบของสาวห้าวแล้วเพื่อนร่วมงานแต่ละคนก็ทำหน้าเอือม ก่อนสตาฟฟ์จากแผนกประกันคุณภาพจะตัดสินใจพูดขึ้นอีกครั้ง “เอ็งนั่นแหละเหมาะแล้วชิน สนิทกับเขาที่สุดด้วย เห็นไปกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ รีบไปเถอะน่า นั่นซาโต้ซังจะไปดูแล้วรีบไปสกัดแกไว้ก่อนเลย จะให้นายไปดูได้ยังไง”

           “เขาสนิทกับแก้วแล้วก็พี่ปุ้นต่างหาก ไม่ใช่ผมสักหน่อย” ชินพัตต์บ่นพึมพำแต่ก็ยอมไปบอกให้คนเป็นเจ้านายกลับมานั่งรอบนรถแล้วเขาจะเป็นฝ่ายไปดูอาการของล่ามสาวเอง

           ชินพัตต์ต้องยืนรีๆ รอๆ อยู่บริเวณทางเข้าออกห้องน้ำหญิงสักพักถึงได้เห็นว่าร่างเล็กๆ ของคนที่รออยู่เดินสะโหลสะเหลออกมา เขารอจนเธอล้างหน้าล้างตาจัดการตัวเองเรียบร้อยจึงเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยถามขึ้น “คุณ เป็นอะไรมากรึเปล่า ต้องไปหาหมอไหม”

           ปุณยวีร์ส่ายศีรษะ “พออ็อกหมดก็ดีขึ้นแล้วล่ะ” หากชั่วพริบตาดวงหน้าใสเจือเค้าอิดโรยก็เปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง “ฮึ่ย! Umai บ้าบออะไรกันล่ะ Kirai ต่างหาก ไม่รู้กินกันเข้าไปได้ยังไงหอยนางรม อี๋... รสชาติกระเดือกไม่ลงอย่างแรง!”

           ดวงตาคู่คมฉายรอยแปลกใจ “ที่คุณเป็นนี่ไม่ใช่เพราะเมารถ แต่เป็นเพราะหอยนางรมอย่างนั้นเหรอ”

           “เมารถ? บ้าน่ะสิ ฉันต้องตามนายออกไซต์งานเกือบทุกวัน ถ้าเมารถจะทำงานนี้ได้ยังไง เป็นเพราะไอ้หอยบ้านั่นต่างหากที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ อี๋… แค่คิดก็แทบจะอ็อกอีกรอบ” ปุณยวีร์ทำหน้าสะอิดสะเอียน

           “ถ้าไม่ชอบถึงขนาดนี้แล้วคุณกินมันเข้าไปทำไม”

           “คุณก็เห็นว่าคุณไพโรจน์ภูมิใจนำเสนอมากแค่ไหน แถมซาโต้ซังก็ทำท่าว่าปลื้มมาก แล้วคุณจะให้ฉันเสียมารยาทบอกว่าไม่ชอบ กินไม่ได้ อี๋ แหวะอย่างนั้นเหรอ ฉันรู้กาลเทศะหรอกย่ะ” กอดอกบอกท่าทางเชิดๆ

           “รู้กาลเทศะแต่ต้องหมดสภาพอย่างนี้เนี่ยนะ”

           “แล้วถ้าเป็นคุณ คุณจะปฏิเสธไม่กินรึไง” ถามท่าทางเอาเรื่อง

           “ผมก็ต้องกินสิ”

           “เห็นไหมล่ะ คุณก็ต้องกินตามมารยาทเหมือนกัน แล้วทำเป็นมาว่าฉัน”

           “ใครบอกว่าผมกินตามมารยาทเหมือนคุณ ผมกินเพราะผมชอบมากต่างหากล่ะ อร่อยจะตาย น่าเสียดายแทนคนที่ไม่กินหรือกินแล้วอ้วก อดกินของอร่อยไปหนึ่งอย่างเลย” เขายักคิ้วยียวน

           “อ๊ายยย…นี่! นาย! นาย!” ปุณยวีร์ชี้นิ้วกรีดร้องปากคอสั่น ไม่รู้ทำไมกับคนอื่นเธอสามารถสั่งตัวเองให้อดกลั้นได้ แต่กับผู้ชายคนนี้คงเป็นเพราะเขาเคยเห็นภาคนางมารร้ายของเธอมาตั้งแต่แรกแล้วนั่นแหละ เธอจึงไม่คิดจะเก็บอาการใดๆ รู้สึกแบบไหนก็แสดงออกมาแบบนั้น

           และเพราะเสียงกับอาการที่ไม่ยอมแอ๊บไว้เลยของคนเจ้าอารมณ์ทำให้คนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองทั้งคู่เป็นตาเดียว ชินพัตต์กลอกตาใจนึกอยากตะโกนกลับไปบ้างว่า ‘โว้ย!นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ!’ แต่ที่เขาทำได้คือยกสองมือขึ้นเสมอไหล่

           “โอเค คุณทำถูกแล้ว ผมผิดเอง ผมขอโทษ” คนที่ทำท่าจะออกงิ้วออกโขนให้ชาวบ้านแตกตื่นถึงได้สงบสติอารมณ์ตัวเอง

           “จะเอายาดม ผ้าเย็นหรือว่าน้ำดื่มหน่อยไหม พี่ๆ เขาฝากมาให้ หรือถ้าดีขึ้นแล้วก็ไปขึ้นรถเถอะจะได้รีบกลับ” ไหนๆ ก็รับมอบหมายหน้าที่มาแล้ว คนมีความรับผิดชอบอย่างเขาก็ควรทำให้ดีที่สุด แม้จะขัดใจมากก็ตามที

            ปุณยวีร์พยักหน้า “อืม ฉันอยากดื่มชามะนาว”

           “ได้ ชามะนาวก็มีเหมือนกัน” หยิบขวดชามะนาวในถุงยื่นส่งให้

           หากคนบอกอยากดื่มชามะนาวกลับส่ายศีรษะแล้วบอกหน้าตาเฉยว่า “อันนี้ฉันไม่ชอบ ฉันชอบยี่ห้อ A รสชาติมันเข้มข้นกว่า เลือกเอาขวดเย็นๆ นะ อ้อ… ซื้อขนมปังลูกเกดมาด้วยล่ะ เมื่อกี้อ็อกซะเกลี้ยงกระเพาะเลย ฮิ้วหิว งั้นฉันไปรอที่รถก่อนนะ คุณเองก็รีบๆ ล่ะจะได้กลับถึงบริษัทไม่ดึกนัก” สั่งเป็นชุดจบคุณเธอก็สะบัดหน้าก้าวฉับๆ ตรงไปยังทิศทางที่รถตู้จอดรออยู่ทันที

           คนถูกสั่งอ้าปากค้างมองตามตาปริบๆ นี่เขาตกเป็นลูกไล่หรือคนรับใช้ของคุณเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นึกแล้วก็อยากทึ้งผมของตัวเองซะจริงๆ แต่ในเมื่อทำไปมันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น เขาก็หลับตาพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ ‘เอาวะ ทำให้มันจบๆ ไปสักที’

           ...TBC...