تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 5
أحدث فصل
เธอคือเม็ดทรายในดวงตา บทที่ 8
“คุณพูดบ้าอะไร? ตอนอยู่กับฉันคุณเคยต้องตกระกำลำบากแบบนี้เมื่อไหร่กัน? คุณทนไปไม่ถึงที่สุดหรอก!”ตอนที่โจวซีเหยียนเห็นผม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความปวดใจ ราวกับว่าเธอทนไม่ได้จริง ๆ ที่จะเห็นผมต้องทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่นิดเดียวแต่เธอคงไม่รู้เลยว่า ผมได้ใช้ช่วงเวลาที่มีความหมายและงดงามที่สุดในชีวิตที่นี่เมื่อก่อนเธอให้ความสำคัญกับกู้จือเหิงในทุก ๆ เรื่อง ความต้องการของผมมักจะถูกจัดไว้เป็นอันดับสองเสมอเมื่อเห็นเธอดูแลเอาใจใส่กู้จือเหิงอย่างทะนุถนอม ผมก็มักจะรู้สึกเจ็บปวดใจอยู่เสมอผมเคยโวยวายทะเลาะเบาะแว้ง แต่เธอก็มักจะยกพี่สาวคนโตของเธอมาอ้างเสมอ“ก่อนที่พี่ใหญ่จะจากไป เธอได้กำชับนักหนาว่าให้ฉันดูแลพี่เขยให้ดี คุณอย่าคิดมากไปเลย”ทว่าความจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้บริสุทธิ์ใจต่อกันและผมก็ไม่ใช่ผู้ชายที่เอาแต่ “เสวยสุข” อย่างที่เธอเคยพูดไว้ผมจึงหัวเราะเยาะตัวเอง“ผมหลีกทางให้พวกคุณแล้ว คุณไม่ควรจะดีใจเหรอ?”“เรารีบไปจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จเถอะ คุณไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นรักผมลึกซึ้งหรอก”คำพูดของผมราวกับไปทิ่มแทงใจของเธอ“คุณยังไม่รู้ถึงความจริงใจที่ฉัน
เธอคือเม็ดทรายในดวงตา บทที่ 7
หลังจากเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือทิเบต ผมก็ละทิ้งความว้าวุ่นใจทั้งหมด และก้าวเข้ามาเป็นหนึ่งในทีมอาจารย์ผู้สอนผมเคยยอมทิ้งวุฒิการศึกษาสูง ๆ เพื่ออยู่บ้านคอยเป็นเบื้องหลังให้กับภรรยาด้วยความเต็มใจวันนี้ในที่สุดผมก็สามารถค้นพบตัวเองที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นคนเดิมกลับมาได้อีกครั้งแม้สภาพแวดล้อมที่นี่จะเลวร้าย แต่ชาวบ้านกลับมีน้ำใจและเป็นมิตร ซึ่งมันนำพาความสุขมาให้ผมอย่างล้นหลามจนกระทั่งเกิดแผ่นดินไหวขึ้นใกล้ ๆ กับโรงเรียนประถมที่ผมสอนอยู่ ทำลายความสงบสุขที่มีมาแต่เดิมจนหมดสิ้น“อาจารย์เจียง!”ผมกอดปกป้องเด็กน้อยสองคนไว้แน่น และคอยบอกให้คนอื่น ๆ เข้าไปหลบใต้โต๊ะเรียนแต่หลังคาที่ผุพังอยู่แล้วกลับถล่มลงมา กระแทกใส่ร่างของผมอย่างแรง“ทุกคนอย่าตื่นตระหนก! อย่าออกมานะ!”ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แผ่นดินไหวจึงค่อย ๆ สงบลง ส่วนผมก็ทนฝืนร่างกายต่อไปไม่ไหวจนหมดสติไปเมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ชาวบ้านต่างก็มามุงล้อมอยู่ที่หน้าเตียงของผมเมื่อเห็นผมลืมตา พวกเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“อาจารย์เจียง คุณฟื้นแล้ว ดีเหลือเกิน!”“พวกเราเป็นห่วงคุณมากเลย คุณบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้...”
เธอคือเม็ดทรายในดวงตา บทที่ 6
“ว่าไงนะ!” ร่างของโจวซีเหยียนโอนเอน ขาทั้งสองข้างแทบจะยืนไม่อยู่“อยู่ดี ๆ ทำไมเขาถึงไปเป็นกำลังเสริมที่ทิเบตได้? ที่นั่นสภาพแวดล้อมเลวร้ายมาก เขาตัวคนเดียวจะทนรับไหวได้ยังไง!”เจ้าหน้าที่สื่อสารหอบหายใจจนกว่าจะกลับมาเป็นปกติได้ก็ไม่ง่ายเลย“สหายเจียงเป็นคนโทรศัพท์ไปที่นั่นด้วยตัวเองครับ เขาบอกว่าเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว”วินาทีต่อมา โจวซีเหยียนก็ทิ้งตัวล้มพับลงบนโซฟาจากความเข้าใจที่เธอมีต่อเจียงอี้โจว เขาต้องสิ้นหวังมากขนาดไหนถึงได้พูดคำแบบนี้ออกมา“ไม่ ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะไม่ต้องการฉันแล้ว!”“รีบเตรียมรถให้ฉัน ฉันจะไปตามหาเขาด้วยตัวเอง!”เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่สื่อสารจึงรีบเอ่ยเกลี้ยกล่อม“สถาบันวิจัยขาดคุณไปไม่ได้นะครับ ช่วงนี้มีโครงการสำคัญที่ต้องคอยติดตาม คุณจะไปไม่ได้นะครับ...”วินาทีนั้น หางตาของโจวซีเหยียนก็มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอเธอเหม่อมองห้องที่ว่างเปล่าด้วยความรู้สึกสูญเสีย จนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวเดิมทีเธอคิดว่าเจียงอี้โจวจะสามารถยอมรับลูกของกู้จือเหิงได้เพราะเธอได้ใจและเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าเจียงอี้โจวจะไม่มีทางทิ้งเธอไปเพราะเรื่องพวกนี้ดังนั้นในวันที่เ
เธอคือเม็ดทรายในดวงตา บทที่ 5
“อี้โจว!” ทันทีที่โจวซีเหยียนก้าวเท้าเข้าบ้าน เธอก็มองหาร่างของเจียงอี้โจวไปทั่วแต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า กระเป๋าเดินทางที่เจียงอี้โจวเก็บไว้เมื่อวานถูกนำไปแล้วเธอตะโกนเรียกติดต่อกันหลายครั้ง จนเพื่อนบ้านพากันออกมาดูสถานการณ์“พี่สะใภ้หวัง เจียงอี้โจวล่ะ? ทำไมเขาถึงหายไปแล้ว?”พี่สะใภ้หวังถอนหายใจเฮือกใหญ่“แม่ของเขาโรคหัวใจกำเริบ โรงพยาบาลก็ไม่มีเตียงว่าง เมื่อกี้ก็เพิ่งเสียชีวิตไป คาดว่าตอนนี้คงกำลังจัดงานศพอยู่ที่บ้านพักครอบครัวนั่นแหละ”“ฉันเห็นสภาพเขาแล้ว คงกระทบกระเทือนจิตใจไม่น้อย เธอช่วยพูดปลอบเขาดี ๆ หน่อยแล้วกัน”เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น โจวซีเหยียนก็รีบรุดไปยังบ้านพักครอบครัวโดยไม่หยุดพักที่นั่นมีการแขวนโคมไฟสีขาวและจัดวางป้ายวิญญาณไว้เรียบร้อยแล้วเพื่อนบ้านเก่าแก่ที่คบหากันมานานต่างร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าเมื่อเห็นภาพตรงหน้า โจวซีเหยียนถึงได้เชื่ออย่างแท้จริงว่าแม่ของเจียงอี้โจวเสียชีวิตแล้ว“เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?”ทันทีที่คนในบ้านพักครอบครัวเห็นเธอมาถึง ต่างก็พากันเรียกร้องความเป็นธรรมแทนเจียงอี้โจว“ผู้อำนวยการโจว ไม่ใช่ว่าฉันปากมากนะ แต่คุณก็ควรจะนึก
เธอคือเม็ดทรายในดวงตา บทที่ 4
“ทำไมล่ะ?”“ผู้อำนวยการโจวมีเตียงผู้ป่วยสงวนไว้ให้เป็นการเฉพาะ นี่ก็แม่สามีของเธอ ทำไมถึงอยู่ไม่ได้?”สีหน้าของผมเปลี่ยนไปจนควบคุมไม่อยู่พยาบาลเอ่ยขึ้นด้วยความหวาดหวั่น“เมื่อสักครู่ผู้อำนวยการโจวพาพี่เขยของเธอมาทำเรื่องแอดมิทแล้วค่ะ สิทธิ์นี้ก็เลยถูกใช้ไปแล้ว”ผมหันขวับไปอย่างแข็งทื่อ เห็นกู้จือเหิงนอนกินผลไม้ที่ปอกเตรียมไว้อยู่บนเตียงในห้องพักฟื้นพิเศษโจวซีเหยียนเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยความร้อนใจ คอยดูแลป้อนน้ำให้เขา ดูคล้ายกับเป็นภรรยาของเขาเสียมากกว่าภาพอันแสนกลมเกลียวเช่นนี้ถูกทำลายลงเมื่อผมปรากฏตัว“โจวซีเหยียน แม่ของผมเธอ...”“คุณตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง!” โจวซีเหยียนพูดแทรกขึ้นมาด้วยความโมโห“พี่เขยแผลกำเริบก็เพราะคำพูดของคุณ ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดขาทั้งสองข้างก็อาจจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!”ในตอนนี้ กู้จือเหิงใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มแอปเปิลชิ้นหนึ่ง แล้วเอาเข้าปากเคี้ยวอย่างสบายใจดูยังไงก็ไม่ได้วิกฤตเหมือนอย่างที่เธอพูดเลยสักนิดโจวซีเหยียนผลักผมออกจากห้องพักผู้ป่วยแล้วล็อกประตูทั้งร่างของผมสั่นเทาอย่างหนัก ทำได้เพียงหาวิธีทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลให้แม่แต่กลับพบว่าแม้แต่ค่าเดิน
เธอคือเม็ดทรายในดวงตา บทที่ 3
เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง บนศีรษะก็ถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนาเตอะพยาบาลสาวที่มาตรวจอาการบอกผมอย่างอ้อมค้อมว่า หากมาช้ากว่านี้อีกนิดคงไม่รอดแล้วผมยกมือขึ้นลูบคลำบริเวณบาดแผล เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออกโจวซีเหยียน คุณเกือบจะฆ่าผมด้วยมือของคุณเองแล้วผมยังไม่ทันได้เช็ดน้ำตา เพื่อนบ้านจากเขตบ้านพักครอบครัวก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“บ้านที่สถาบันวิจัยจัดสรรให้ตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้แม่ของคุณ แต่ผู้อำนวยการโจวกลับยึดคืนไปแล้ว!”“คุณรีบไปดูเถอะ แม่ของคุณโรคหัวใจกำเริบแล้ว!”ผมรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าในทันทีผมไม่สนใจบาดแผลบนศีรษะอีกต่อไป รีบวิ่งโซซัดโซเซมุ่งหน้าไปยังเขตบ้านพักครอบครัวเห็นเพียงโจวซีเหยียนกำลังออกคำสั่งให้คนโยนข้าวของของแม่ผมออกไปแม่ของผมโกรธจัดจนหมดสติไปตรงนั้น ร่างล้มทรุดลงกระแทกพื้นเสียงดัง“พวกคุณทำอะไรกัน?”ผมวิ่งเข้าไปประคองกอดแม่ราวกับคนบ้า ถลึงตาจ้องมองโจวซีเหยียนด้วยความโกรธแค้นในแววตาของหญิงสาวไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับมีแต่ความรังเกียจอย่างรุนแรง“แม่ของคุณเอาแต่ปล่อยข่าวลือไปทั่วเขตบ้านพักว่าลูกของฉันเป็นลูกของพี่เขย ทำลายชื่อเสียงของพวกเรา!”ผมถามกลับด้วยน้
قد تعجبك أيضًا
ชื่อหนังสือ : เขารักคนอื่นสุดหัวใจ
ไอซ์แลนด์12.3K وجهات النظرอโศกเมื่อพบอีกครา
ข้าวปั้นไข่แดง18.8K وجهات النظرรักเรานั้นร่วงโรย
หลางเทียนเป๋ายุ๋น17.9K وجهات النظرคว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา
ข้าวสาลี9.3K وجهات النظرหลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ
ถงอวี๋430 وجهات النظرจดหมายรักกลายเป็นกล่องสุ่ม ฉันถอยเขากลับคลั่ง
ลั่วหู2.1K وجهات النظرรอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง
ผลไม้สี่ลูก4.9K وجهات النظرสายลมที่ถูกลืม
เหมียวเดือนหก583 وجهات النظر
