บทที่6

"ดีครับ"

"ขออีกรูปครับ"

"สวยครับ" 

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่พอเรียนเสร็จฉันก็รีบขับรถตรงมาสตูดิโอ​สำหรับถ่ายสินค้าตัวใหม่ที่ฉันได้เป็นพรีเซนเตอร์ตัว​ล่าสุด ในเมื่อมีงานครีมอาบน้ำแล้ว งานครีมบำรุงผิวกายก็ต้องมาด้วยเหมือนกัน และแน่นอนว่าฉันได้ลองใช้แล้วหอมมากแล้วก็ช่วยให้ผิวเนียนลื่นดูสุขภาพดีอีกด้วย

"เหนื่อยมั้ยคะ น้องฝัน" มีพี่แพทมาด้วยดีแบบนี้แหละ มีคนคอยดูแลคอยเป็นห่วงเพิ่มพลังให้ฉันลุยงานต่อได้เต็มที่

"ไม่เหนื่อยค่ะพี่แพท"

"อีกเซ็ตไหวมั้ย" มือใหญ่ทาเล็บเจลสีแดงเบอร์กันดียื่นมาจับปอยผมสีน้ำตาลให้น้องสาว มองเธออย่างเอ็นดู

"ไหวอยู่แล้วค่ะ" 

"เริ่ด" 

ฉันโผลเข้าไปกอดขอกำลังใจจากผู้จัดการส่วนตัว ก่อนจะเดินไปนั่งโซฟาสีขาวที่ถูกปูด้วยผ้าขนสัตว์สีชมพูตรงหน้ากล้องหยิบสินค้าขึ้นมาพรีเซ็นต์อย่างเป็นธรรมชาติ เปิดฝาขวดออกแล้วก้มหน้าเล็กน้อยดมกลิ่มหอมละมุนจากขวดครีมบำรุงผิวพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูประทับใจตั้งแต่สัมผัสแรก ค่อยๆ เทครีมลงฝามือก่อนจะตีลงบนเนื้อครีมเบาๆ ให้เห็นความนุ่มที่จะช่วยทำให้ผิวเด้งฟูดูอิ่มน้ำ เบี่ยงตัวเล็กน้อยยกขาขาวขึ้นมาวางบนโซฟาทาครีมลงไปจนทั่วทั้งแขนและขาเสมือนอยู่ที่คอนโดตัวเอง

"โอเคครับ"

ทันทีที่ตากล้องถ่ายเสร็จ ฉันก็ยกมือไหว้พี่ๆ ทีมงานทั้งช่างหน้าช่างผมช่างไฟครบทุกคนอย่างนอบน้อม นี่แหละฉันถึงมีงานเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

"เก่งมากค่ะคุณ​น้อง" แน่นอนว่าคนแรกที่ฉันวิ่งไปหาก็คือพี่แพทคนงาม

"ลูกค้าชอบมาก"

"ดีจังเลยค่ะ กลับกันเลยมั้ยคะ" เพราะเสื้อผ้าที่ฉันใส่อยู่เป็นเสื้อผ้าส่วนตัวที่ทางแบรนด์ดังส่งมาให้เป็นของขวัญ บังเอิญธีมสีตรงกับสินค้าพอดี ฉันเลยเอามาใส่ ไม่ต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสียเวลา กลับบ้านไปพักร่างได้เลย

"ไปค่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่รถ" 

"ขอบคุณ​นะคะพี่แพท บ๊ายบายค่ะ" หลังจากพี่แพทเดินมาส่งฉันที่รถและช่วยเก็บกระเป๋าเครื่องสำอางใบใหญ่ไว้บนเบาะหลังเรียบร้อย นางก็กลับไปทำหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวรับค่าจ้างของฉันวันนี้จากลูกค้า รวมถึงโอนเงินเข้าบัญชีให้ด้วย 

ฉันเหนื่อยพี่แพทก็เหนื่อยเหมือนกัน ฉันเคยขอให้พี่แพทหักเปอร์เซ็นต์​ส่วนแบ่งไว้เลยหลายต่อหลายครั้ง แต่ผู้จัดการส่วนตัวของฉันคนนี้ไม่ยอมขอรับเป็นเงินเดือนแทน บอกว่ากลัวใจตัวเองจะเอาไปเปย์ผู้ชายหมด แล้วจะไม่พอใช้ ทำฉันขำมาก ไว้จะขอตามไปบาร์โฮสบ้าง อยากรู้​ว่าเขาเปย์กันหนักขนาดไหน

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

Film.lff : ถ่ายเสร็จยัง

Film.lff : จะกลับกี่โมง

Film.lff : ฉันรออยู่ที่ห้อง

"ลืมไปเลย ว่าวันนี้เขาจะมา" เสียงเล็กพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอที่ถูกส่งมาจากเจ้ากรรมนายเวร

"แวะซื้อข้าวก่อนแล้วกัน ปล่อยให้รอไปนั่นแหละ"

ตัวเล็กตีไฟเลี้ยวเข้าร้านส้มตำเจ้าประจำเลือกเมนูสองสามอย่างสั่งกลับไปกินที่ห้อง ไม่ลืมที่จะสั่งคอหมูย่างกับข้าวเหนียวเผื่อว่าเขาจะกินเผ็ดไม่ได้ เดี๋ยวจะอดกินร้านอร่อยๆ แบบนี้ สงสารหรอกนะ

แกร๊ก!

"ทำไมกลับช้า" คนตัวโตนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหันมามองด้วยสีหน้าบึ้งตึงราวกับโกรธใครมาอย่างนั้น

"ก็บอกแล้วไงว่ามีถ่ายงาน"

จ๊อก จ๊อก

"หิวหรอ" ถึงว่านั่งหน้าบูดเชียว

"อืม" 

"แล้วทำไมไม่สั่งอะไรมากินก่อน"

"รอกินพร้อมเธอ" เสียงขุ่นตอบสั้นๆ แต่เป็นประโยคที่ทำให้ฉันรู้สึกดีชะมัด กว่าสองปีแล้วที่ฉันใช้ชีวิตคนเดียว พอมีคนมาพูดแบบนี้ใจฉันก็สั่นไหวได้อย่างง่ายดาย

"ซื้อส้มตำมา กินได้มั้ย"

"ได้"

ผมเดินตามหลังร่างบางไปยังโต๊ะกินข้าวอย่างว่าง่าย มองดูเธอแกะถุงอาหารใส่จานอย่างคล่องแคล่ว เหมือนจะมีส้มตำปู ต้มแซ่บ คอหมูย่าง ลาบหมู ขนมจีน แล้วก็ข้าวเหนียว อันนี้น่าจะเป็นของผม มุมปากยกยิ้มเล็กๆ ให้กับความเอาใจใส่กัน อย่างน้อยเธอก็ซื้อมาเผื่อเขา

"นั่งดีดีได้มั้ย" เสียงเล็กโวยวายทันทีที่มือหนาเอื้อมมาคว้าเอวบางลงไปนั่งทับบนหน้าตัก

"เธอแหละ นั่งดีดี"

"อยากกินส้มตำ" เขาบอกอย่างเอาแต่ใจเพราะเห็นคนตัวเล็กกินอย่างเอร็ดอร่อย เลยอยากจะชิมบ้าง

"ตักเองสิ"

"..." แทนที่จะเอื้อมมือไปตักส้มตำในจานมากิน เขากลับจับข้อมือเล็กที่กำลังตักส้มตำเข้าปากมาป้อนใส่ปากตัวเองตามด้วยข้าวเหนียวแก้เผ็ดคำโตเคี้ยวตุ้ยๆ

"อร่อยมั้ย" เธอเอียงหน้าไปถามเขาตาแป๋วคาดหวังเล็กๆ ว่าเขาจะชอบกินเหมือนกัน

"อืม"

"ลองกินคอหมูย่างมั้ย ร้านนี้อร่อยมากนะ" 

"เธอป้อน" จานคอหมูย่างก็อยู่ใกล้ๆ เขาตักกินเองได้ แต่อยากให้เธอเอาใจกันมากกว่า

"งั้นไม่ต้องกิน" 

"อื้อ" 

"อืม อร่อย" เพราะเธอหันไปตักอาหารที่เขาอยากกินโดยไม่สนใจกัน เขาก็เลยเอามือหนาจับหน้าเล็กให้หันมาหาก่อนจะประกบปากแย่งชิ้นหมูในปากเล็กเข้ามาไว้ในปากตัวเอง ก่อนจะถอยออกใช้นิ้วโป้งเช็ดมุมปากให้คนน้องจนเรียบร้อย และกลับไปตั้งหน้าตั้งคอกันต่ออย่างอารมณ์ดี​ปล่อยให้เธอนั่งหน้าแดงมองจ้องตาขวาง

"เธอต้มแซ่บหน่อย"

หลังจากคอหมูย่างคำนั้นคนตัวเล็กก็ไม่ได้นั่งกินดีดีอีกเลย เพราะต้องคอยป้อนคนพี่ไปด้วย ส่วนเขาก็มีหน้าที่แค่ใช้ส้อมจิ้มข้าวเหนียวกินเพราะไม่อยากมือเลอะ ส่วนมืออีกข้างก็คอยจับเส้นผมสีน้ำตาลมาม้วนเล่นราวกับสนุกนักหนา

 

 

 

#พี่ฟิล์มติดเด็ก