ศึกชิงหมู [1]

บทที่ 9

ซ่งอวิ๋นเซียวนอนตัวเกร็งใจเต้นตึกตัก บอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้รู้สึกเช่นไร ดีใจที่นางไม่ได้รังเกียจที่เขาเป็นภาระ แปลกใจกับคำพูดหลายประโยค แต่ที่แน่ ๆ ในตอนท้ายที่นางทะเลาะกับสิ่งที่เรียกว่าระบบ มันค่อนข้างทำให้เขารู้สึกว่า นางอาจได้รับการกระทบกระเทือนทางสมอง

เดิมทีเขาคิดแค่ว่าเหมยกุ้ยคงพูดจาเพ้อเจ้อเท่านั้น ทว่าถ้วยแตกที่อยู่ ๆ ก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา และยังมีของที่ไม่เคยเห็นปรากฏขึ้นมา เช่นนั้นที่นางพูดมาทั้งหมดก็คงจะเป็นจริงน่ะสิ

หากตนไม่ได้แกล้งหลับ ก็คงไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้ ทว่าสิ่งอื่นใดก็ไม่สำคัญเท่ากับคำพูดที่ว่า เหมยกุ้ยมาจากอนาคต ย้อนเวลากลับมาหาเขา มาเพื่ออยู่ด้วยกันหรือ เช่นนั้นต่อไปนี้ นางจะไม่ทิ้งเขาไปแล้วใช่หรือไม่

กระนั้นความสามารถพิเศษเมื่อครู่ ไม่ควรให้ผู้ใดล่วงรู้ความลับ เขาจะเป็นคนคอยช่วยนางปกปิดความลับให้เอง ซ่งอวิ๋นเซียวแอบหรี่ตามองภรรยากำลังต่อล้อต่อเถียงกับสิ่งที่เรียกว่าระบบ ตัวเขาก็ได้แต่แอบยิ้มตาม คิดว่าครั้งนี้โชคดีนักที่มีชีวิตรอดกลับมา ไม่ตายในป่าเสียก่อน

ทว่าความสงบสุขที่เพิ่งได้มากลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อข่าวที่ว่าซ่งอวิ๋นเซียวและพวกล่าหมูป่ามาได้ตั้งสองตัว โดยที่ส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งเป็นของครอบครัวซ่ง ทำให้คนบ้านจงเริ่มนั่งไม่ติด คิดฮุบหมูป่าตัวนั้นไว้เอง

“ท่านแม่เร็วเข้า ข้าเห็นพวกตู้เย่แบกหมูป่าตัวใหญ่ไปที่บ้านเหมยกุ้ยเจ้าค่ะ” เอ้อเหนียงรีบวิ่งกลับบ้านฟ้องแม่สามี ครั้งนี้โชคใหญ่หล่นทับแล้ว ได้หมูป่าหนึ่งตัวเชียวนะ

“หา! เจ้าพูดจริงหรือ หมูตั้งหนึ่งตัวเชียวนะ ถ้าเอาไปขายคงได้มากกว่าห้าสิบตำลึงแน่ ๆ” นางจงไฉ่ถึงกับหูผึ่งตาโต หากเอามาได้ก็มีกินทั้งเนื้อ ทั้งเงินใช้ คราวนี้แหละจงซานจะได้มีค่าเดินทางไปสอบซิ่วไฉ่

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าได้ยินว่าพวกนั้นคุยกัน ล่ามาได้สองตัว บ้านซ่งได้หนึ่งตัวไปคนเดียว พวกเรารีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ อย่าให้ใครมาเอาของเราไปได้เด็ดขาด”

“ใช่ ๆ เราไปเอาหมูของเรากันเถอะ เรียกเจ้าใหญ่มาด้วย จะได้มีคนช่วยแบก”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

นางจงพาลูกสะใภ้พร้อมบุตรชาย ตรงไปยังบ้านซ่งอย่างหน้าชื่นตาบาน หมายจะได้หมูทั้งตัวมาไว้เอง โดยลืมไปว่าบุตรสาวที่ตนข่มเหงเอารัดเอาเปรียบมานาน นางมิใช่คนเดิมอีกแล้ว บทเรียนการถูกรื้อหลังคาในครั้งนั้น ก็ถูกความโลภบดบังจนลืมไปสิ้นแล้ว

เมื่อพากันยกโขยงมาถึงบ้านลูกเขย จงไฉ่เห็นตู้เย่กับซือฮั่นกำลังช่วยกันจะยกหมูป่าตัวใหญ่เข้าบ้าน นางเฒ่ารีบชี้นิ้วสั่งให้หยุดมือ แล้วรีบถกกระโปรงเดินจ้ำอ้าวเข้าหาทันที

“นั่นมันหมูของข้านะ พวกเจ้าจะยกไปไหน เอากลับมาเดี๋ยวนี้”

“ป้าจง หมูตัวนี้เป็นของท่านตั้งแต่เมื่อไร” ตู้เย่เถียงทันควัน ช่างหน้าไม่อายนัก ต่อให้เหมยกุ้ยมาเอง แต่ครั้งนี้เขาไม่ยอมลงให้แน่

“ของลูกเขยข้าก็เหมือนของข้านั่นแหละ เจ้าใหญ่ เอ้อเหนียง ไม่ต้องไปฟังใครทั้งนั้น ไปเอาหมูตัวนั้นมา” นางจงไฉ่เท้าสะเอวตีหน้ายักษ์ วางท่าบอกให้บุตรชายและลูกสะใภ้จัดการตามที่ตนสั่ง

ตู้เย่มีหรือจะยอม เขากับซือฮั่นรีบเอาหมูไปไว้ในห้องครัว แล้วยืนขวางหน้าประตูไว้ไม่ให้เข้า ก่อนบอกให้หลานชายรีบไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านให้มาที่นี่ ป้องกันไว้ดีกว่า ไม่เช่นนั้นคนพวกนี้ก็จะใช้ความเป็นครอบครัวฝ่ายภรรยา เอาเปรียบสหายเขาอีก

หลังจากซือฮั่นถอนตัวออกไป จึงเหลือเพียงตู้เย่ที่ต้องคอยพิทักษ์หมูป่าตัวนั้น สถานการณ์ตอนนี้จึงกลายเป็นว่าเขากำลังจะโดนรุม จึงรีบตั้งท่าป้องกันรอไว้ก่อน ได้แต่นึกเสียดาย ไม่น่าให้สหายอีกคนกลับก่อนเลย หากรู้เช่นนี้ให้อยู่ต่อสักหน่อยก็คงดี จะได้ไม่ต้องเจอสถานการณ์เสียเปรียบเช่นนี้

นางจงไฉ่ยิ้มเยาะ ส่งสัญญาณให้พวกของตนลงมือพร้อมกัน ทั้งหมดปรี่เข้าหาหมายจะแย่งหมูป่าตัวนั้น หมายใจจะต้องเอามันกลับบ้านให้ได้ นี่มันลาภก้อนโตเชียวนะ แค่แย่งมาได้ที่บ้านก็จะสบายไปอีกนาน

“เฮ้ย... ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ เข้ามาอีกก้าวอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ตู้เย่ชี้นิ้วตวาดลั่น ตัวเขาเองก็ถอยจนชิดธรณีประตูแล้ว

“เจ้านั่นแหละไปให้พ้น ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่ามาสอดเรื่องคนอื่น” นางเฒ่าจงพับแขนเสื้อขึ้น เพื่อจะได้ถนัดในการลงมือ ก่อนจะเข้าไปผสมโรง ช่วยบุตรชายและลูกสะใภ้

คนทั้งสี่ต่างผลัดกันผลัก ผลัดกันล้ม เห็นทีคนที่เสียเปรียบที่สุดก็คือตู้เย่ แม้จะมีร่างกายกำยำล่ำสัน แต่มีหรือจะสู้สามรุมหนึ่งได้ โดยเฉพาะยามนางเฒ่าจงหวดมือไปทางไหนก็เข้าเป้าทุกครั้ง ทั้งมือ เข่า ศอก เกรงว่ากว่าจะจบการแย่งชิงครั้งนี้ไปได้ ตู้เย่คงช้ำไปทั้งตัว