3 - ลองใจ

               บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดแม้แต่ลูกน้องมือซ้ายและมือขวาจอมกวนประสาทของพายุ ทั้งสองได้แต่ลอบมองพายุและยี่หวาผ่านกระจกมองหลังเท่านั้น ทั้งเธอและเขาต่างหันหน้าไปกันคนละทางเหม่อมองออกไปยังหน้าต่าง คนที่ดูสีหน้าไม่ค่อยดีนักคงไม่พ้นพายุเจ้านายของพวกเขา

               “เอ่อ...จะไปที่ไหนครับนาย” เมษที่ขับรถให้เขาเอ่ยถามขึ้น พายุหันไปมองลูกน้องของตนก่อนจะเหลือบไปเห็นป้ายด้านหน้าว่าโฮเต็ลจึงคิดแผนบางอย่างออก

               “เลี้ยวเข้าโรงแรมด้านหน้า”

               “ครับ?” เมษถามย้ำอีกครั้งก่อนที่พายุจะขมวดคิ้วแน่นจ้องมองลูกน้องของตน เขาจึงพยักหน้าแล้วเลี้ยวเข้าโรงแรมม่านยรูดอย่างที่เจ้านายต้องการ ยี่หวาเห็นรอบข้างแปลกไปก็รีบหันกลับไปมองด้านหน้าแล้วหันค่อยไปมองพายุด้วยสีหน้าตกใจ

               “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?”

               “ทำความรู้จักกันไงครับคุณหนูวาวา”

               “มะ...หมายความว่าไง นี่มันโรงแรมม่านรูดไม่ใช่เหรอ?!”

               “รู้จักสถานที่แบบนี้ด้วย? ไม่ได้ใสซื่ออย่างที่คิดแฮะ” พายุพูดพร้อมกับจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มร้าย มือหนาลูบริมฝีปากไปมามองจ้องเธออย่างไม่วางตา แม้ในใจจะรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยเพราะคิดว่าเธอคงเคยมาที่แบบนี้กับผู้ชายคนไหนสักคน

               ยี่หวามองสายตานั้นของเขาก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี มันดูน่ากลัวสำหรับเธออยู่มาก ด้วยความที่เธอไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ พายุที่เธอรู้จักในตอนนั้นกับตอนนี้มันช่างต่างกันจนใจเจ็บ ราวกับว่าเธอไม่ได้รู้จักเขาดีเลยสักนิดตลอดเวลาที่ผ่านมาสามเดือนระหว่างที่คุยกัน พายุผู้อ่อนโยนในวันนั้นที่เธอปลาบปลื้มได้หายไปแล้ว

               ลูกน้องของพายุเดินลงจากรถหลังจากม่านปิด ก่อนจะพากันออกไปยังด้านนอกม่านเพื่อจัดการค่าใช้จ่ายและรอด้านนอกอย่างรู้งาน พายุลงจากรถเตรียมจะเข้าไปเปิดห้องแต่ยี่หวากลับนั่งอยู่ในรถไม่ยอมลงไปด้วยความกลัว ใจเต้นไม่เป็นร่ำเป็นสัน...เธอไม่ชอบแบบนี้เลย เมื่อพายุเห็นอย่างนั้นจึงเดินไปเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่

               “ลงมา” เสียงเข้มพูดขึ้นพร้อมกับหลุบสายตามองไปยังยี่หวา แต่เธอกลับมองหน้าเขาแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ยอม พายุเงยหน้าขึ้นถอนหายใจก่อนจะคว้ามือของเธอและดึงให้เธอลงจากรถ

               “ปล่อย!! คุณพายุ!!” เมื่อลงมาได้เธอก็ยื้อตัวสุดแรงไม่ยอมเดินตามที่เขาลากดึงเธอไป พายุหันไปมองหน้าเธอด้วยสีหน้าดุดันพร้อมกระชากร่างบางเข้าไปใกล้ๆ

               “อย่าสะดีดสะดิ้งไปหน่อยเลย ยิ่งได้ฉันเร็วเท่าไหร่มันน่าจะเป็นผลดีกับบริษัทพ่อเธอไม่ใช่หรือไง”

               “อึก...ไม่ใช่นะคะ..”

               “ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมลดตัวปลอมเป็นสาวร้านกาแฟไปอ่อยฉันถึงหน้าบริษัทตลอดสามเดือนหรอก” พายุพูดแค่นั้นก่อนจะลากดึงเธอสุดแรงให้เดินตามเขาเข้าไปในห้อง ยี่หวาพยายามจะแกะมือหนาที่เกาะกำข้อมือเธอไว้อย่างดิ้นรน แต่ก็ไม่ได้ผล

               เธอถูกลากเข้ามาในห้องพ้นประตูก็เป็นเตียงนอน รอบห้องมีกระจกแทบจะทุกทิศแม้แต่บนเพดาน สีไฟห้องเป็นสีแดงสลัวๆ มีทีวีจอใหญ่และห้องน้ำแบบกระจก ยี่หวายิ่งเห็นสภาพแวดล้อมอย่างนั้นใจก็หล่นวูบ เธอจะหันกลับไปยังหน้าประตูเพื่อออกจากห้องที่น่าหวั่นใจนี้แต่พายุกลับไวกว่ารีบพุ่งตัวไปยังประตูแล้วล็อกมันให้เรียบร้อย

               “จะไปไหนล่ะ? ไม่ทำตามความต้องการของพ่อเธอเหรอ?” ไม่พูดเปล่า เขาค่อยๆย่างก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ สายตาจับจ้องมองใบหน้าที่ดูหวาดกลัวของยี่หวาไม่วางตา เขาอุตส่าห์ให้เกียรติไม่ได้ล่วงเกินเพราะคิดจะจริงจังด้วย จะว่าดีที่คู่หมั้นเป็นเธอมันก็ดี...แต่เขารับไม่ได้ที่เธอโกหกเขาตลอดแม้กระทั่งชื่อ เขาไม่ชอบคนโกหกและไม่ชอบความไม่รู้อะไรเลยทำเหมือนเขาเป็นคนโง่อย่างไรอย่างนั้น

               “พี่พายุ...ไม่เป็นแบบนี้นะคะ...ยี่หวากลัว” ยี่หวาเอ่ยขึ้นเสียงสั่นเรียกเขาอย่างที่เธอเคยเรียก และเรียกแทนตัวเองอย่างลืมตัว พายุได้ยินอย่างนั้นก็ยกยิ้ม

               “หึ...ยี่หวางั้นเหรอ? โกหกจนลืมว่าตัวเองเป็นใครหรือยังไง?”

               “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ...พี่พายุฟังยี่หวาก่อน...ฮึก...เราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะนะคะ” เธอพูดทั้งน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเอ่อคลอ เขาตอนนี้ช่างกลัวจนเธอตัวสั่น

               พายุยังคงก้าวเท้าเข้าไปใกล้ต้อนเธอจนไปติดกับเตียงแต่ก็ยังคงก้าวต่อจนยี่หวาล้มลงไปนั่งอยู่บนเตียงกว้างสีขาว มือหนาเชยคางเรียวสวยของเธอขึ้นให้เชิดมองเขา สายตาอ้อนวอนขอร้องด้วยน้ำตาให้เขาเห็นใจแต่พายุกลับจ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า

               “ให้ฉันฟังในสิ่งเธอจะโกหกน่ะเหรอ? เธอเห็นฉันเป็นคนโง่ขนาดนั้นเลย?”

               “ยี่หวาไม่เคยคิดว่าพี่พายุโง่เลย...”

               “ไม่ต้องมาแก้ตัว การกระทำกับคำพูดมันสวนทางกัน!”

               “พี่พายุใจเย็นๆก่อนนะคะ ยี่หวาอธิบายได้...แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่ยี่หวากลัว..” เธอพูดเสียงสั่นน้ำตาไหลลงอาบสองแก้มแต่ก็ยังพยายามขอร้องให้เขาพาออกไปจากที่นี่ มือเล็กที่สั่นเทาของเธอจับที่มือหนาของเขา พายุนิ่งไปชั่วขณะมองเธอเงียบๆ

               “ที่ยี่หวาทำทั้งหมดตลอดสามเดือน...เพราะว่ายี่หวา...”

               “เลิกเรียกตัวเองด้วยชื่อปลอมๆนั่นสักทีวาวา!”

               “กรี๊ดดดดดด!!”

               พายุกพูดจบก็ผลักเธอลงไปนอนราบกับเตียงก่อนที่เขาจะตามไม่คร่อมทับร่างนั้นไว้ มือหนาสองข้างล็อกมือเล็กของเธอไว้ ยี่หวาตกใจจนกรีดร้องออกมาทั้งน้ำตา ร่างบางนอนตัวสั่นอยู่ใต้ร่างของเขา

               “หึ...จะกลัวไปทำไม ยังไงก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดีนี่”

               “ไม่นะ!! พี่พายุ!! ปล่อย!! ฮึกๆ...ฮือ..”

               พายุไม่รอช้าก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวของเธอ ยี่หวาหันหน้าหนีพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา เธอพลิกตัวยันตัวหนีแต่ก็ถูกเขาจับดึงมาอยู่ใต้ร่างดังเดิมพร้อมกับปลดร่นแขนเสื้อของเธอให้พ้นไหล่ บรรจงจูบสร้างรอยแดงไปทั่วไหล่และเนินอก

               “ฮือๆ...หยุดนะ! ขอร้อง...ฮึกๆ ฉันกลัวแล้ว ฮือ” แม้น้ำตาไหลอาบลงสองแก้มแต่พายุกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนลงเลย ยี่หวาร้องไห้หนักพร้อมกับหยุดการดิ้นรนอย่างผิดหวังเพราะถึงยังไงเธอก็หยุดเขาไม่ได้อยู่แล้ว ถึงเธอจะแอบชอบเขาแต่มันต้องไม่ใช่การกระทำที่อุกอาจแบบนี้

               พายุยังคงซุกไซร้ไปทั่วเรือนร่างเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอแม้ว่าเธอจะหยุดนิ่งแล้วเอาแต่ร้องไห้ก็ตาม ตอนแรกเขาตั้งใจจะแกล้งให้เธอกลัวเพื่อสั่งสอนให้เธอรู้จักตัวตนของเขาเสียหน่อย แต่ตอนนี้ยิ่งได้ดอมดมกลิ่นกายสาวก็เหมือนกับถูกยาปลุกอารมณ์ยากที่จะยับยั้งใจ

               “อื้ม” ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาเข้าครอบครองริมฝีปากบางของเธอ ดูดดึงริมฝีปากบางนั้นพร้อมกับชอนไชลิ้นร้อนให้เธอเผยอปากอ้าออก เริ่มควานหาความหวานในโพรงปากเล็กแม้สายตาจะหลุบมองจ้องใบหน้าเธอใกล้ ยี่หวาเผลอเผยอปากรับก่อนจะร้องครางหวานในลำคอเมื่อเขาหยอกล้อเล่นกับเธอ

               กึด!

               “วาวา!!” พายุผละออกจากรสจูบหลังจากที่โดนหญิงสาวกัดริมฝีปากเข้าเต็มแรง กลิ่นคาวเลือดตีขึ้นจมูกพร้อมรสชาติของเลือกเริ่มคละคลุ้งไปทั่วริมฝีปาก ริมฝีปากของยี่หวาเองก็มีเลือดของเขาติดอยู่ มือเล็กรีบผลักอกแกร่งให้พ้นร่างตน ก่อนจะลุกขึ้นเอามือปิดเรือนร่างตัวเอง

               เพี๊ยะ!! ฟาดฝ่ามือเล็กลงบนใบหน้าหล่อของเขาจนหน้าหันไปตามแรงตบ เธอขมวดคิ้วแน่นจ้องมองเขาด้วยความโกรธแม้ว่าใบหน้าจะเต็มไปด้วยน้ำตา พายุอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะหันกลับไปมองใบหน้าของเธออย่างช้าๆ

               “ฮึกๆ...ตอนแรกฉันชอบคุณเพราะคุณดูเป็นคนดี...”

               “.........”

               “แต่ตอนนี้ฉันเกลียดคุณที่สุด!!” คำพูดของเธอทำให้พายุรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่ใจ แต่นั่นคงไม่มีความหมายเพราะตอนนี้เธอไม่ใช่ยี่หวาคนที่เขารู้สึกชอบพออีกต่อไป เธอคือคุณหนูวาวาที่หลอกลวงเขาเพียงเท่านั้น ความโกรธเข้าครอบงำจิตใจพร้อมกับความไม่เข้าใจหญิงสาวตรงหน้า พายุจ้องมองเธอนิ่งทำสีหน้าไร้ความรู้สึก

               “งั้นเหรอ”

               “ฮึก...” คำพูดสั้นๆของพายุที่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงและท่าทีเรียบนิ่งทำให้เธออึ้งไม่น้อย ตอนแรกเธอคิดว่าเขาน่าจะคิดแบบเดียวกันกับเธอแต่ตอนนี้เขากลับดูว่างเปล่าแม้แต่สายตาที่มองเธอก็เช่นกัน

               “ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าเธอจะใช้ชีวิตยังไงหลังจากแต่งงานกับคนที่เธอเกลียด” เขาพูดพร้อมยกยิ้มก่อนจะลุกออกจากตัวเธอจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องไป ยี่หวามองตามแผ่นหลังนั้นจนลับตาก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

               ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแทบจะทันทีทันใดโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว เรื่องราวที่เหมือนว่ากำลังจะไปได้ดีก็พังทลายลง เธอกลายเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์จอมลวงโลกในสายตาของเขาไปเสียแล้ว ยี่หวาปาดน้ำตาก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าของตนอย่างหมดแรง ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้วเธอก็ต้องจำยอมอย่างเลี่ยงไม่ได้แม้ว่าตัวเธอเองจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม...

               พายุกเดินออกมาจากห้องพร้อมกับเดินออกนอกม่านตรงไปยังลูกน้องที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ แฟนต้าและเมษมองเจ้านายตนอย่างสงสัยว่าทำไมเขาถึงได้ออกมาเร็วนัก มือซ้ายและมือขวามองหน้ากันไปมาก่อนจะหันไปขมวดคิ้วมองเจ้านายตน

               “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับนาย?” เมษเอ่ยขึ้น

               “ผมว่ามันไม่ใช่วิสัยนายเลยนะครับที่....”

               “เอาบุหรี่มาให้กูหน่อย” พายุพูดขัดแฟนต้าที่กำลังจะพูดต่อ มันก็ใช่ที่ไม่ใช่วิสัยเขาจะทำเรื่องอย่างว่าเสร็จแบบนี้ แต่เพราะไม่ได้ทำน่ะสิไม่อย่างนั้นคงไม่โผล่หน้ามาหาลูกน้องเร็วขนาดนี้หรอก

               เมษยื่นบุหรี่ราคาแพงให้ผู้เป็นเจ้านายอย่างไม่ขัดก่อนที่แฟนต้าจะจุดไฟให้ด้วยชิปโป้ลายสวย พายุสูดเข้าไปเต็มปอดหวังจะระงับอารมณ์ของตัวเองที่มันพุ่งพล่านตอนนี้

               “พวกมึงนี่ขยันสูบนะ มะเร็งจะแดกตายห่าสักวัน” พายุพูดพร้อมกับมองบุหรี่ในมือก่อนจะหันไปมองลูกน้องมือซ้ายและมือขวาทั้งสองของตน

               “อ้าว นายก็รู้แล้วนายจะสูบทำไมล่ะครับ” เมษอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นอย่างกวนๆ ก็เห็นๆอยู่ว่าเจ้านายของตนพ่นมันจนควันโขมงแบบนี้

               “พวกมึงนี่แม่ง ไม่เข้าใจความเป็นห่วงของกู” พายุพูดพร้อมขมวดคิ้วแต่ปากก็ยังคงคาบบุหรี่อยู่ไม่คาย ลูกน้องทั้งสองเห็นอย่างนั้นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้และไม่ได้โต้เถียงอะไรออกไป ดูก็รู้ว่าเจ้านายของตนตอนนี้เครียดแค่ไหน ไม่อย่างนั้นคงไม่หาเรื่องพวกเขาหรอก

               ทั้งสามคนยืนอยู่ได้ไม่นานนักก็เห็นคนร่างบางในชุดเดรสสีชมพูหรือผู้หญิงที่เจ้านายพาเข้าห้องไปเมื่อครู่เดินออกมาพ้นจากม่านก็มองซ้ายมองขวา พายุจึงทิ้งบุหรี่ลงที่เขี่ยแล้วเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับลูกน้องทั้งสองตน

               “หึ...เลิกร้องไห้ขี้แยแล้วรึไง?”

               “.........”

               “กลับ ฉันจะไปส่ง” พายุกพูดขึ้นเสียงเรียบนิ่ง ยี่หวาลอบมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

               “ฉัน...เรียกแท็กซี่เองก็ได้ค่ะ”

               “เกลียดฉันขนาดนั้นเลย?”

               “ค่ะ”

               “งั้นก็เก็บไว้ อย่าทำให้ฉันเดือดร้อน...เพราะฉันรับปากคุณมุกดาและคุณทรงชัยไว้หรอกนะ” พายุกพูดขึ้นก่อนจะโน้มหน้าเข้าใกล้ข้างใบหูเล็กทำเอายี่หวาเอียงหน้าหลบระยะเล็กน้อยอย่างหวาดหวั่น

               “ไม่อย่างนั้นล่ะก็ อย่าคิดว่าฉันจะเสนอตัวไปส่งผู้หญิงอย่างเธอ” คำพูดที่แสนเย็นชานั้นทำให้ใจเธอหล่นวูบ เจ็บแปล๊บขึ้นมาจนน้ำตารื้นแต่ก็เก็บกลั้นความอ่อนไหวของตัวเองไว้สูดลมหายใจเข้าลึก

               “ทิ้งฉันไว้ก็ได้ ฉันหาทางกลับเองได้และฉันจะบอกคุณแม่ให้ว่าคุณมาส่ง”

               “อย่ามาตลก คิดว่าฉันต้องโกหกหลอกลวงเหมือนเธอหรือไง?” พายุพูดพร้อมขมวดคิ้วแน่นจ้องมองเธออย่างดุดัน แต่ยี่หวาเองก็ไม่ยอมหลบสายตาคมของเขาเช่นกันแม้ว่าในใจจะรู้สึกกลัวก็ตามแต่เธอไม่อยากเป็นคนอ่อนแออีกต่อไปแล้ว เรื่องดีๆของเธอและเขามันจบไปแล้ว...ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...