22

เข้าทางผู้ใหญ่

         By : ฌอน

          ผมเร่งฝีเท้าตามเธอเข้ามาในบ้านเช่า ไม่เชิญก็จะเข้า ใครจะทำไม

          “คิดถึงยายจังเลยจ้ะ” เดินถึงประตูทางเข้าผมหยุดยืนมองหลานสาวกำลังกอดยายด้วยความคิดถึง รอยยิ้มเปื้อนหน้าฉายแววมีความสุขจนล้นใจ ยายคงเป็นเซฟโซนของเธอสินะ

          “เอ่อ...สวัสดีครับคุณยาย” ผมถือวิสาสะเดินเข้าบ้านโดยที่เจ้าของยังไม่เอ่ยคำเชิญ

          “คุณยังไม่ไปเหรอคะ” ดูคำถามของเธอสิ ใจร้ายจัง อุตส่าห์มาส่งจะเชิญมาดื่มน้ำซักแก้วก็ไม่มี

          “ผมอยากเข้าห้องน้ำ กว่าจะถึงปั๊มกลัวจะทนไม่ไหว ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้มั้ยครับคุณยาย”

          “ได้สิ คุณเป็นเจ้านายยัยอันใช่มั้ยคะ คุ้น ๆ” เจอกันครั้งเดียวแต่ความจำคุณยายดีมาก

          “ใช่ครับ ผมฌอนครับคุณยาย” ถือโอกาสแนะนำตัวอีกสักครั้ง

          “อ๋อค่ะ เชิญเลยค่ะคุณ อันพาเจ้านายไปหน่อยไปลูก”

          “จ้ะยาย เชิญทางนี้ค่ะ” อัญญาเดินนำทางผมไปห้องน้ำ

          “ตามสบายนะคะ” เธอเดินมาส่งผมหน้าห้องน้ำ อยู่กันสองคน จังหวะนี้ต้องถามเธอให้รู้เรื่อง

          “คุณหอมแก้มผมทำไม”

          อัญญาทำเลิ่กลั่กมองซ้ายแลขวา “ถามอะไรตรงนี้คะ”

          “ตอบมาสิ คุณชอบผมแล้วใช่มั้ย” ผมเบาเสียงลงจี้ถามให้เธอตอบ

          “เปล่า ก็สวมบทเป็นแฟนคุณไง แฟนมาส่งก็ขอบคุณด้วยการหอมแก้มแค่นั้น ไม่มีอะไรนี่คะ” ดูแววตาใสซื่อของเธอสิ ตอบหน้าตาเฉยมาก มันน่าตีจริง ๆ

          “โกหก ผมมองตาคุณออก แต่ช่างเถอะ ตอนนี้อาจจะยังเร็วไป ให้คุณมั่นใจกว่านี้ค่อยตอบผมก็ได้ ผมจะรอฟังคำสารภาพรักจากคุณนะ”

          “หลงตัวเอง จะเข้ามั้ยคะห้องน้ำเนี่ย”

          “ไม่” ผมฉีกยิ้มอารมณ์ดีเดินกลับไปทางเดิม ถึงเธอจะไม่บอกว่าชอบ แต่แววตาและท่าทางดูเปลี่ยนไปมาก ทั้งน้ำเสียงและคำอธิบายมันช่างมีพิรุธเต็มไปหมด

          “ทำธุระเสร็จแล้วเหรอคะ” คุณยายถามขณะกำลังจัดอาหารวางบนเสื่อที่ปูอยู่บนพื้นบ้าน อย่าบอกว่าพวกเขากินข้าวกันแบบนี้

          “อย่าพึ่งกลับนะคะคุณ อยู่ทานข้าวก่อน ออกมาตั้งแต่เช้าคงยังไม่ทานอะไรมาล่ะสิท่า วันนี้ยายทำอาหารเตรียมไว้หลายอย่างเลย มานั่งกินด้วยกันก่อนนะคะ”

          “ยาย...คุณฌอนเขาจะมานั่งกินข้าวแบบเราได้ยังไงจ๊ะ” เธอดูถูกผมเกินไปแล้ว แค่นั่งทานข้าวกับพื้นทำไมผมจะทำไม่ได้ ไม่ใช่ไฮโซที่ไหนสักหน่อย ดีเหมือนกัน ที่จริงก็ไม่อยากกลับเร็วนักหรอก

          “ได้สิคุณ ผมชอบนะนั่งทานข้าวแบบนี้ ขอบคุณนะครับคุณยาย กำลังหิวพอดีเลยครับ งั้นมื้อนี้ผมขอฝากท้องไว้กับคุณยายก็แล้วกันนะครับ” พูดจบก็นั่งลงที่เสื่อ ทำตัวเป็นกันเองเฉยเลย ด้านได้อายอด

          “ดีค่ะ เจ้านายแกดีจังเลยนะอัน กินง่ายอยู่ง่ายไม่ถือตัวเลย อ้าว มัวแต่ยืนดูอะไรอยู่ ตักข้าวมาให้คุณเขาสิ”

          “จ้า”

          อื้อฮือ ตักข้าวเข้าปากคำแรกก็รู้สึกถึงความอร่อยเลย ไม่น่าเชื่ออาหารบ้าน ๆ แค่แกงส้มกับไข่เจียวชะอมจะอร่อยขนาดนี้

          “อร่อยใช่มั้ยละคะ” ยายถามผมหลังจากที่กินไปเกือบหมดจาน

          “อร่อยมากครับ ฝีมือคุณยาย ดีกว่าเชฟหลายคนที่ผมเคยทานมาอีกนะครับ”

          “ก็ชมกันเกินไป ถ้าชอบก็แวะมาทานบ่อย ๆ นะเดี๋ยวยายจะทำให้กิน” เข้าทางผมสิครับแบบนี้

          “จริงเหรอครับ แต่ผมไม่อยากรบกวนคุณยายบ่อย ๆ เกรงใจน่ะครับ”

          “อู้ย เกรงใจอะไรคะ คุณเป็นเจ้านายหลานยาย ให้งานหลานยายทำ ตอบแทนน้ำใจแค่นี้ถือว่ายังน้อยมาก”

          “งั้นผมขอบคุณคุณยายล่วงหน้าเลยนะครับ ไว้ผมจะมาบ่อย ๆ” ผมพูดพลางเลื่อนสายตามองคนที่นั่งตรงข้าม หลานคุณยายกำลังจ้องผมตาเขม็ง

          “ผมอิ่มแล้วครับ เอ่อ...พอจะมีน้ำมั้ยครับคุณยาย” ผมมองหาน้ำดื่ม

          “อ้อ ยายลืมเลย อันลุกไปเอามาให้คุณเขาหน่อยสิลูก”

          “จ้ายาย” อัญญาลุกเดินเข้าไปในครัว

โอกาสแบบนี้แหละ

          “คุณยายมีหลานสาวสวยขนาดนี้ ต้องมีคนมาจีบเธอมากแน่ ๆ เลยใช่มั้ยครับ”

          “ยัยอันเหรอ ก็มีบ้างนะ แต่ไม่เห็นว่าจะชอบใครสักคน”

          “เหรอครับ แล้ว...คุณยายชอบหลานเขยแบบไหนครับ”

คุณยายคล้ายจะเอะใจนิดหนึ่งเมื่อผมถามคำถามนี้

          “คุณถามเรื่องหลานสาวยายคิดอะไรกับยัยอันรึเปล่าเนี่ย” คุณยายรู้ทันคนจริง ๆ

          “ก็...แอบคิดอยู่เหมือนกันครับ ไหน ๆ ก็พูดแล้ว ผมขออนุญาตจีบหลานยายจะได้มั้ยครับ”

          “นี่คุณ” ผมตรงไปมั้ยนะ ทำไมคุณยายจ้องผมเขม็งแบบนั้น อย่างกับจะคาดโทษกัน

          “เอ่อ...คือผม...”

          “คุณนี่เป็นสุภาพบุรุษใช้ได้นะ” อะอ่าว นึกว่าจะโดนดุ ยายชมผมเฉย

          “ครับ?”

          “ถือว่าจริงใจดี คิดว่ายายมองคุณไม่ออกเหรอ สายตาที่มองยัยอันดูยังไงก็ไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกจ้างทั่วไป” ยายของอัญญาไม่ธรรมดาเลย

          “ดูออกเลยเหรอครับ”

          “ใช่ แล้วยัยอันตกลงหรือยัง”

          “เอ่อ...เราคบกันแล้วครับ”

          “ตายจริง!” คุณยายตะโกนแทบลั่นบ้าน

          “มีอะไรยาย ใครตายจ๊ะ” อัญญาวิ่งหน้าตาตื่นมาหายาย

          “นี่คุณกับหลานยาย คบหากันแล้วเหรอ” เป็นน้ำเสียงและสีหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้นหรือดีใจผมก็ไม่แน่ใจนัก

          “นี่คุณบอกยายเหรอคะ” อัญญาหันมาถามผมเชิงจะตำหนิด้วยนะถ้าฟังจากน้ำเสียงแล้ว

          “ไม่ใช่เรื่องเสียหายซะหน่อย บอกผู้หลักผู้ใหญ่ไว้ แสดงความจริงใจของผมอีกด้วย”

          “ใช่ แฟนแกทำดีแล้วที่บอกกล่าวยาย ถ้าคุณเขาไม่บอกยายจะรู้มั้ย แค่นี้ก็คิดจะปิดบังยาย”

          “ไม่ได้จะปิดบังยายนะจ๊ะ แต่ยังไม่พร้อม เราพึ่งคบกันไม่นาน เลยไม่อยากบอก”

          “แกยังเห็นฉันเป็นยายอยู่รึเปล่า คิดว่ายายจะใจไม้ไส้ระกำกับหลานรึไง”

          “เปล่านะจ๊ะ” อัญญาคอตกไปเลยเมื่อโดนยายดุ ปกติเชิดหน้าชูคอเถียงแต่คนอื่น ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้ แต่เธอก็น่ารักดีนะ แล้วนี่ผมจะอมยิ้มทำไม

          “จำไว้นะยัยอัน ไม่ว่าแกหรือน้องแกจะรักใครชอบใคร ให้พามาหายายได้เลย หลานรักใครยายก็ยินดี ยายเชื่อว่าหลานเลือกคนไม่ผิด”

          อู้ย คำว่าเลือกคนไม่ผิด ได้ยินแล้วก็แอบใจหายแวบ ผมก็ไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ซะด้วยสิ แต่ผมจะเปลี่ยนเป็นคนดีครับคุณยาย รับรองว่าหลานคุณยายจะไม่เสียใจเพราะผู้ชายคนนี้แน่นอน

          “ไม่ได้คิดแบบนั้นนะจ๊ะ คือว่า...ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็รู้แล้ว แต่ยายอย่าพึ่งคิดเรื่องแต่งงานหรือการใช้ชีวิตคู่นะจ๊ะ อันไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น”

          เพี๊ยะ! ฝ่ามือคุณยายหวดไปที่แขนของเธอเสียงดังฟังชัด

          “โอ๊ย ยายตีอันทำไม” เธอลูบแขนตัวเองเพื่อลดอาการแสบคัน ฮึ ๆ ยายตีหลาน น่ารักดีนะ

          “แกพูดแบบนี้ต่อหน้าแฟนแกได้ไง ใครเขาคบกันเล่น ๆ บ้าง ถ้าไม่จริงจังจะคบกันทำไมล่ะ เด็กสมัยนี้เป็นอะไรกัน จะคบ ๆ เลิก ๆ งั้นรึ” คุณยายน่าจะโมโหจริง แต่คุณยายคงยังไม่รู้ว่าโลกนี้มันหมุนไปเร็วมาก สมัยนี้ใครเขาก็เปลี่ยนใจกันได้ง่าย ๆ ซึ่งผมก็ทำบ่อย ทว่าผมยังไม่เคยรักใครด้วยหัวใจจริง ๆ เลยสักคน ไม่รู้ว่าเวลารักหรือจะจีบใครต้องทำยังไงบ้าง เข้าใจมาตลอดว่าถูกชะตาก็แค่จับลากขึ้นเตียง แต่ก็เท่านั้นแหละ มันจบลงแค่ตรงนั้น ผมทิ้งความรู้สึกทั้งหมด ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีตามหวง ตามหึง ไม่สนใจว่าผู้หญิงคนนั้นจะไปคบใครต่อจากผม

          จนได้มาเสียตัวให้กับอัญญาเนี่ยแหละ ผมถึงเริ่มคิดได้ว่าตัวเองเปลี่ยนไปเยอะเลย จำได้ว่าไม่ได้ลากสาวขึ้นเตียงมาช่วงหนึ่งแล้วนะตั้งแต่คืนนั้นที่ผมช่วยอัญญาไว้ เคยลองหาใครสักคนมาแทนที่เธอแล้ว แต่ผมกลับไล่ผู้หญิงคนนั้นกลับไปดื้อ ๆ เพียงเพราะภาพในหัวมันฉายเป็นหน้าเธอ

          มาถึงตรงนี้คงต้องยอมรับแล้วว่า ผมตกหลุมรักเธอแน่ ๆ ไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับผม คงจะสวนทางกัน ทว่าวันนี้จู่ ๆ เธอก็หอมแก้มผม จะอ้างว่าเล่นละครสวมบทแฟนก็ฟังไม่ค่อยขึ้นสักเท่าไหร่ พิชชี่ก็ไม่ได้อยู่ในรถกับเรา ถึงตอนนี้เธอยังปฏิเสธแต่ผมก็ใจชื้นขึ้นมาบ้างแล้ว

          ผมเข้าทางคุณยายน่าจะแสดงความจริงใจออกมาได้บ้าง ถึงเธอจะมองว่าเป็นเรื่องหลอก ๆ เอาไว้มีโอกาสผมจะเปิดอกคุยกับเธอจริงจัง