21

ไม่ปฏิเสธว่าไม่รักคุณ

          หมับ..อุ๊บ...อื้อ...O.O

          ชยางกูรดึงร่างบางมาจูบอย่างดูดดื่ม เป็นการรุกจูบที่รวดเร็ว คนถูกกระทำก็แทบตั้งรับไม่ทัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเจือเต้นระส่ำเพียงได้รับไออุ่นจากลมหายใจของเขา เธอหลับตาปรือค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงสนิท ริมฝีปากเขายังคงเม้มจูบริมฝีปากชมพูแน่น ทว่าเขาเริ่มใช้จังหวะเนิบนาบช้าลงทำให้อบอุ่นหัวใจขึ้น มือหนาประคองใบหน้าเธอไว้หลวม ๆ เลือดร้อนในกายพลุ่งพล่านเพียงแค่ได้สัมผัสปากอิ่มของหญิงสาว ริมฝีปากของเธอเผยอตอบรับเป็นอย่างดี ไม่รู้ทำไมถึงไม่ผลักเขาออก

          หรือว่าเธอก็ต้องการมัน...

          เป็นเขาที่ยอมถอนจูบออกมาเอง “ผมไม่ได้เป็นอะไร รีบขึ้นห้องไปเถอะ ก่อนที่ผมจะลากคุณไปที่ห้องผมแทน” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา บอกให้เธอรีบลงจากรถ ไม่ใช่รังเกียจแต่เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกไปมากกว่านี้

          “....” อัญญาหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว เธอดันตัวเขาออกห่างเล็กน้อย “งั้นฉันไปนะขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ”

          หญิงสาวรีบเปิดประตูลงจากรถ เธอลุกลี้ลุกลนจนลืมกระเป๋าไว้ในรถ

          “อ้าวอัญญา...ไปไหนมาเนี่ยแต่งตัวสวยเชียว” ลงจากรถมาเดินยังไม่ถึงไหน เหล่าบรรดาเพื่อนร่วมตึกสามสี่คนก็เดินมาพบเข้าพอดี นวมล อารียา น้องฝึกงานจากแผนกเสิร์ฟอาหารและหนึ่งในนั้นมีชนิสาอยู่ด้วย  มาทันเวลาพอดี หวังว่าจะไม่มีใครเห็นฉากจูบเมื่อสักครู่นะ

          “พี่ออม...คือ...อันไปงานเลี้ยงมาค่ะ”

          “ไปกับแฟนมาเหรอจ๊ะอัน แล้วนั่นแฟนมาส่งใช่มั้ย” อารียาแซวพลางเหลือบไปมองรถยนต์คันหรูที่ยังจอดแช่อยู่หน้าทางเข้าหอ เธอแน่ใจว่าเห็นอัญญาลงมาจากรถคันนั้น

          “ใช่ค่ะ” คงไม่มีใครสังเกตทะเบียนรถของเขาหรอกมั้ง

          “รถคันนี้คุ้น ๆ นะ” นวมลหรี่ตามองด้วยความสงสัย เพ่งพินิจรถของชยางกูรไม่ลดละ ทั้งสี่สาวชะเง้อมองหาคนในรถ อยากรู้ว่าเขาคือใคร

          “เอ่อ...อันขอตัวไปนอนก่อนนะคะเพลียมากเลย” อัญญาอยากจะรีบชิ่งให้เร็วที่สุด ก่อนที่ความลับจะแตกเสียก่อน

          “เดี๋ยวสิอัญญา!” ขณะที่จะเดินหนีกลุ่มพี่ ๆ ขี้สงสัย ชายหนุ่มกลับลงจากรถมาพร้อมกับกระเป๋าสตางค์ใบสีแดงน่ารัก “คุณลืมกระเป๋าไว้”

          “คุณฌอน!/จีเอ็ม!” สี่สาวประสานเสียงเรียกชื่อและตำแหน่งของชายหนุ่มพร้อมเพรียงกัน ออสระอึ้งจึ้ง เพราะแฟนอัญญาคือเจ้านายของพวกหล่อน เหตุการณ์แบบนี้นวมลกับอารียาช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

          อัญญาหันขวับกลับมาตามเสียง ไหล่ห่อคอตกหมดกัน อุตส่าห์โกหกพวกเธอไป เขาดันเดินออกมาหักหน้าเธอเฉยเลย

          “อันกับจีเอ็ม คบกันเหรอคะ?” อารียาถามชายหนุ่ม

          ชยางกูรมองหน้าอัญญาสลับกับคนถาม เขารอฟังว่าฝ่ายหญิงจะพูดอะไรไหม

          “ใช่ ผมกับอัญญาเรากำลังคบกันอยู่” ตอบเองเลยดีกว่า

          “....” อัญญากลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ คาหนังคาเขาแบบนี้ จะโกหกอะไรได้อีก

          “ไม่อยากจะเชื่อ” นวมลเอ่ยแผ่วเบา นึกถึงวันวานของพนิตากับนภัทร สถานการณ์คล้ายกันมาก

          “ผมไม่อยากให้ใครรู้ แต่ไหน ๆ พวกคุณก็เห็นแล้ว หวังว่าจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวของผมไปเล่ากันสนุกปากนะ” ชายหนุ่มพอจะรู้จักนิสัยของลูกน้องตัวเองดี จึงรีบปรามเอาไว้ก่อน

          “ค่ะ/ค่ะจีเอ็ม” ทุกคนรับปาก

          “ไม่มีอะไรแล้ว แยกย้ายกันไปนอนได้แล้ว”

          “ค่ะ/ค่ะ” สี่สาวรีบเดินขึ้นห้องใครห้องเราไป เหลือแค่อัญญาที่ยังยืนมองค้อนเขาอยู่

          “ขอกระเป๋าฉันคืนด้วยค่ะ” เธอเดินไปหยิบกระเป๋าจากมือเขาด้วยท่าทีไม่พอใจนัก

          “คบกับผมมันแย่มากรึไง ดูทำหน้าเข้าสิ”

          “ไม่ค่ะ เราไม่ได้ค...” เธอกำลังจะพูดย้ำคำเดิม ๆ ออกมา แต่เขารู้ทันจึงแทรกพูดดักคอไว้ก่อน

          “ห้ามพูดคำนั้นออกมา ถ้าคนอื่นมาได้ยินอาจจะรู้ไปถึงหูพิชชี่ได้”

          “เอาแต่ชื่อนี้มาอ้าง เมื่อไหร่ตัวปัญหาของคุณจะยอมรับความจริงสักที”

          “แต่งงาน เราแต่งงานกันเธอจะเลิกยุ่งกับผมทันที ไม่ได้ยินที่เธอพูดรึไง”

          “เฮ้อ” เธอถอนหายใจอย่างคนเหนื่อยหน่าย “คุณฌอนกลับไปนอนได้แล้วค่ะ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว”

          “อืม...ฝันดีนะ” ไม่บอกลาธรรมดาแต่ยังแถมประโยคฝันดีทิ้งท้าย ทำเอาหัวใจของเธอสั่นระริก

          เขากำลังเสแสร้งหรือเอาจริงเอาจัง รู้รึเปล่าว่าคนมันคิด จากที่ไม่ชอบกลับเป็นเฉย ๆ และตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับผู้ชายคนนี้ขึ้นทุกที

         สองวันต่อมา

          “ทำไมไม่รอผมที่หอ” พออัญญาขึ้นมานั่งในรถชยางกูรก็เอ่ยถามเสียงเข้ม

          เขามารับเธอกลับบ้านตามที่ตกลงกันไว้ แต่เธอให้มารับที่ปากซอยห่างออกมาจากหอพักเกือบครึ่งกิโลเมตร

          “กลัวคนอื่นมาเห็นค่ะ”

          “ยังจะกลัวอะไรอีก เขารู้กันทั่วแล้วมั้ง”

          “ฉันก็คิดอย่างนั้นแหละ ห้ามอะไรใครไม่ได้หรอก โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ คนชอบพูดกัน ป่านนี้ชื่อเสียงฉันป่นปี้หมดแล้ว”

          “แค่คบกับผมถึงกับชื่อเสียงป่นปี้เลยเหรอ”

          “พราวคบกับคุณธามม์ยังโดนเลยนะคะ ฉันเป็นเพื่อนสนิทพราว เรื่องอะไรเขาจะไม่เม้าท์ คงเอาไปพูดว่า แหม...สมกับที่เป็นเพื่อนกันจริง ๆ อ่อยผู้ชายรวย คงอยากได้สามีรวยเหมือนเพื่อนสนิทนะสิท่า น่าจะทำนองนี้แหละ” อัญญาทำเสียงแหลมเล็กล้อเลียนเพื่อนที่ทำงาน ทำซะเหมือนจนชายหนุ่มแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ

          “คุณแคร์ด้วยเหรอ”

          “ไม่...ฉันไม่สนใจเสียงหมูเสียงหมาที่ไหนหรอก อยากเห่าก็เห่าไป แต่อย่ามาพูดต่อหน้าก็พอ แม่จะตบให้คว่ำ”

          “ใจเย็นหน่อยคุณ รู้ว่าเก่ง ขืนไปตบเพื่อนร่วมงาน คุณได้ออกจากงานแน่ ถึงจะมีแฟนเป็นถึงจีเอ็มผมก็ช่วยคุณไม่ได้นะ” เขาช่วยเตือนสติเธอ

          “ก็ไม่ได้คิดจะให้คุณช่วยหรอก ถ้าไม่มากมายอะไรฉันก็จะอดทน แต่ถ้าเกินไปมาก ฉันก็ไม่ทนหรอกนะ ชีวิตนี้ฉันทนมามากพอแล้ว”

          พูดประโยคนี้ขึ้นมาชยางกูรเหลือบตามองเธอครู่หนึ่ง เข้าใจสิ่งที่เธอจะสื่อ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่เป็นดั่งเสาหลักของครอบครัว เธอผ่านความยากลำบากมามาก เขารู้สึกชื่นชมในตัวเธอมาก จากที่เคยมีอคติตอนนี้มีแต่ความเมตตา อยากช่วยเธอในหลาย ๆ เรื่อง

          นั่งรถมาเกือบสามชั่วโมง ในที่สุดล้อรถยนต์ก็เคลื่อนมาหยุดลงตรงหน้าบ้านเช่าหลังเก่า

          “ถึงแล้วคุณ” ชยางกูรหันข้างมามองหญิงสาวที่นั่งหลับมาตลอดทาง “ไม่คิดจะชวนคุยแก้ง่วงเลยสินะ” เขาบ่นพึมพำ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปมองใบหน้าใสใสของเธอใกล้ ๆ ยิ่งมองยิ่งหวั่นไหว ใจเต้นเร็วผิดปกติ จนเผลอเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้แอบมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อน ๆ น่าจุ๊บ ใจเขามันก็ห้ามไม่อยู่ทุกที อยากจะฉกฉวยโอกาสนี้สัมผัสมันอีกสักครั้ง

          “คุณจะทำอะไร” ทว่าดวงตากลมกลับเปิดขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงดุเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดจะถอยห่างจากเธอไปไหน ยังคงสบตาใกล้ ๆ หายใจรดหน้าเธออยู่อย่างนั้น “ฉันไม่ได้หลับสนิทนะ แค่หลับตาเฉย ๆ”

          “ถ้าบอกว่าจะจูบจะโกรธผมมั้ย” เขาตอบปนยิ้มเจ้าเล่ห์

          “ไม่โกรธ แต่จะตบ”

          “ฮึ ๆ” เขาหลุดขำออกมาเบา ๆ “โดนตบแล้วได้จูบก็น่าจะคุ้มนะ”

          “ชอบซาดิสม์เหรอคะ ชอบความรุนแรง?”

          “แล้วคุณชอบรึเปล่า”

          “ไม่ชอบค่ะ ไม่ใช่คนซาดิสม์”

          “หมายถึงชอบผม ชอบรึเปล่า” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่นัยน์ตากลับแฝงความจริงจัง อัญญารู้สึกได้ว่าเขาพูดออกมาจากข้างในส่วนลึกของหัวใจ ใจเธอเองก็มีความรู้สึกวาบหวามกับคำถามของเขาเช่นกัน จะปฏิเสธว่าไม่ก็พูดไม่ได้เต็มปากเหมือนกับทุกครั้ง

          “เอ่อ...ฉัน....”

          จุ๊บ…เธอยื่นปากเข้าไปจุ๊บแก้มเขาก่อนจะดึงตัวเองออกห่างอย่างรวดเร็ว ทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตรงข้ามกลับคนถูกหอมแก้มตอนนี้เขาอ้าปากค้างใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่แบบงง ๆ

          “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” อัญญารีบปลดล็อกสายเข็มขัดนิรภัยลงจากรถของเขา ทิ้งให้ชายหนุ่มอึ้งและสับสนอยู่ลำพัง

          มาทำให้หัวใจสับสนแล้วคิดจะชิ่งไปแบบนี้เหรอ

          ใจร้ายเกินไปแล้ว อัญญา...

          ไม่ยอมตอบว่าชอบกันไหมแต่เลือกใช้วิธีหอมแก้มแทน ภาษากายแบบนี้เขาเรียกบอกรักโดยที่ไม่ต้องพูดใช่หรือไม่

ไม่รู้ล่ะ ยังไงต้องตามไปถามให้หายข้องใจ