23

แค่ห่วงใยผิดมากมั้ย

         เวลา 19.00 น.

          หลังจากชยางกูรกลับไปแล้ว อัญญาก็มาช่วยยายเตรียมของทำขนมขาย สองยายหลายช่วยกันคนละไม้คนละมือ

          “ปกติรัญญ์กลับช้าแบบนี้ทุกวันมั้ยจ๊ะยาย” อัญญาดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ฝาผนังสลับกับชะเง้อมองทางน้องสาวทุก ๆ นาที รู้สึกเป็นห่วงน้อง กลัวเสี่ยบ้ากามนั่นจะมาลักพาตัวรัญญาไปทำมิดีมิร้าย

          “ไม่นะ ถ้าวันไหนมาช้าจะโทรมาบอก แต่วันนี้เห็นว่านอนค้างที่ห้องเพื่อนนี่ ยัยรัญ์ไม่ได้บอกแกเหรอ?”

          “อ้าว ไหนบอกจะมาคุยกับพี่” อัญญาบ่นอุบอิบไม่ให้ยายได้ยิน

          “ว่าไงนะ”

          “เปล่าจ้ะยาย อันลืมจ้ะ ยัยรัญญ์บอกแล้ว”

          เธอเลือกโกหกยายเพราะไม่อยากโจทย์หาเหตุผลที่รัญญาผิดนัดไม่ยอมบอกกล่าว เดี๋ยวยายจะดุน้อง

          ในขณะที่สองยายหลานก้มหน้าห่อข้าวต้มมัดกันอยู่นั้น มีชายหนุ่มหน้าตาดีแอบเดินเข้ามาในบ้านราวกับเป็นบ้านของตัวเองไปแล้ว

          “ก๊อก ก๊อก ทำอะไรกันอยู่ครับ”

          “คุณฌอน?” อัญญาเงยหน้าขึ้น เลิกคิ้วเรียว เขามาทำไมอีก

          “สวัสดีอีกครั้งครับคุณยาย” ชยางกูรกล่าวทักทายหญิงสูงวัย โดยไม่ได้ยกมือไหว้ เพราะในมือของเขาเต็มไปด้วยถุงหิ้วมากมาย

          “ผมซื้ออาหารทะเลมาฝากครับ” เขายกถุงขึ้นโชว์ เดินยิ้มร่าเข้ามาหาอัญญา

          “ซื้อมาทำไมเยอะแยะคะ”

          “ใช่ คุณซื้อมาทำไมพวกเรากินกันอิ่มแล้ว”

          “กินข้าวเย็นกันแล้วเหรอครับ ว้า...เสียดายจัง ผมน่าจะโทรมาบอกอันก่อน งั้นเก็บไว้ทำกินพรุ่งนี้ก็ได้นะครับคุณยาย ในนี้มีทั้งกุ้งทั้งปลาหมึก กั้ง หอยหวาน หอยนางรม ผมไม่รู้ว่าชอบกินอะไรกันเลยซื้อมาหมดเลย”

          “จะลำบากทำไมคะคุณ”

          “ไม่ลำบากหรอกครับ เมื่อเช้าผมมารบกวนคุณยาย เลยอยากซื้ออาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ มาตอบแทน คุณยายไม่ต้องเกรงใจนะครับ คิดเสียว่าผมเป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่งก็ได้นะครับ”

          “ขอบใจละกันนะ มีน้ำใจจริง ๆ อันไปรับของจากคุณฌอนไปเก็บสิลูก”

          “จ้ายาย” อัญญาลุกขึ้น “ขอบคุณนะคะ ทีหลังไม่ต้อง”

          “คนจะทำดีอย่าห้ามสิคุณ เดี๋ยวผมถือเองคุณนำทางไปเถอะ”

          หญิงสาวเดินนำทางเข้าไปในครัวโดยมีชายหนุ่มเดินตามหลัง

          “เอาวางไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บเข้าตู้เย็นเอง”

          ชยางกูรวางของทั้งหมดไว้ที่โต๊ะกลางในห้องครัวเล็ก ๆ

          “คุณซื้อมาเยอะขนาดนี้ แล้วดูตู้เย็นที่บ้านฉันสิ มันจะพอยัดของทั้งหมดนี่เข้าไปได้ยังไงคะเนี่ย” หญิงสาวบ่นพร้อมกับเปิดตู้เย็นประตูเดียวขนาดกลาง มองหาพื้นที่ว่างที่พอจะเก็บเหล่ากุ้งหอยปูปลาที่ชายหนุ่มซื้อมาฝาก

          “มันก็จริงของคุณนะ เล็กจริงด้วย” ชยางกูรสำรวจตู้เย็นและเลื่อนสายตามองสิ่งแวดล้อมที่อยู่ในครัว ก็รู้สึกนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “งั้นผมซื้อตู้เย็นให้ยายคุณใหม่ดีมั้ย ไมโครเวฟก็ไม่มีใช่มั้ย แล้ว...มีอะไรที่ขาดอีกมั้ย จะได้ซื้อทีเดียว”

          “หยุดเลยค่ะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นมาห้ามความคิดของเขาทันที

          “ทำไม ไม่ดีเหรอ”

          “ไม่ใช่ไม่ดีค่ะ แต่ไม่สมควร ฉันเกรงใจ”

          “เกรงใจทำไม คนเป็นแฟนกัน อยากให้สิ่งดี ๆ กับแฟนตัวเอง ผมผิดตรงไหน”

          “คุณกำลังทำเกินหน้าที่นะคะ ก็น่าจะรู้สถานะจริง ๆ ของเราอยู่”

          “ขอซื้อได้มั้ยความคิดนี้ของคุณเนี่ย ขายเท่าไหร่”

          “อะไรคะ”

          “ก็ความคิดที่ว่าเราเป็นแค่แฟนปลอม ๆ กัน จะทำนั่นทำนี่ให้ก็อ้างเหตุผลนี้ตลอด บอกไปไม่รู้กี่รอบแล้ว เข้าใจอะไรยากจังเลยนะคุณเนี่ย”

          “เฮ้อ...คุณนั่นแหละที่เข้าใจยาก ประสาท” อัญญาเหนื่อยใจที่จะเถียงกับเขาแล้วจึงนั่งลงไปจัดของต่อให้เสร็จ

          “วันนี้คุณไม่มีนัดที่ไหนเหรอคะถึงได้แวะมาที่นี่ได้” อัญญาเอ่ยถามหลังจากปิดตู้เย็นสนิท

          “มี แต่อยากมาหาคุณก่อน”

          “คิดถึงฉันรึยังไงคะ” คนถามไม่ได้คิดอะไรแค่ถามไปงั้น ๆ แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มกว้าง

          “รู้ได้ไง ใช่ผมคิดถึงคุณ” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ใบหน้าของเธอกะทันหันจนฝ่ายหญิงชะงักงัน

          “จะมาคิดถึงฉันทำไม”

          จุ๊บ...ชยางกูรถือโอกาสนี้ฉวยโอกาสกับเธออีกครั้งด้วยการจุ๊บเบา ๆ ลงที่ริมฝีปากอิ่ม อัญญาเม้มปากแน่นกะพริบตาปริบ ๆ

          “....”

          “คิดถึงผมมั้ย”

          “ฉวยโอกาสอีกแล้ว คนเจ้าชู้”

          “ชอบมั้ย”

          “ชอบกับผีน่ะสิ...อุ๊บ...อื้อ...” เสียงบ่นของหญิงสาวขาดหายไปเพราะริมฝีปากหนาของชายหนุ่มปิดปากเธอไว้ เขาจูบเธอด้วยสัมผัสที่แผ่วเบานุ่มนวลอบอวลไปด้วยความรู้สึกดี ๆ

สองมือหนาประคองกรอบหน้าเล็กเอาไว้ จูบเน้นที่ริมฝีปากบนสลับล่างอยู่เนิ่นนาน อัญญาหลับตาลงช้า ๆ เผยอปากจูบตอบเขาเช่นกัน ร่างกายไม่มีปฏิกิริยาที่จะปฏิเสธเขาแต่อย่างใดซ้ำยังเพลิดเพลินกับความวาบหวามครั้งนี้จนลืมไปว่าในบ้านไม่ได้มีแค่เขากับเธอสองคน

          ชยางกูรได้ใจก็เอาใหญ่ มือหนาเลื่อนไปรั้งเอวบางให้ขยับเข้ามาใกล้ชิดเขามากขึ้น ปากหยักยังคงตักตวงความหวานจากเธอไม่หยุด และเหมือนจะเพิ่มขึ้นจนไม่อยากหยุด ทว่า...ก็มีเสียงหนึ่งทำให้ทั้งคู่รีบถอนจูบออกโดยเร็ว

          “เมื่อไหร่แกจะเลิกคิดที่จะขายลูกสาวสักทีนางกัญญ์!” ยายหอมนวลตวาดเสียงดังมาถึงในครัว

          “ยาย!” อัญญาได้ยินเสียงดังของใครบางคนจึงตั้งสติรีบสาวเท้าออกไปหายายด้วยความห่วงใย

          “แม่!” ที่แท้ยายก็คุยอยู่กับกัญญา แต่เหมือนจะไม่ได้คุยดี ๆ “มีอะไรเหรอจ๊ะยาย” อัญญารีบเดินเข้าไปหายาย

          “ก็แม่แกน่ะสิ จะพาไอ้เสี่ยนั่นมาสู่ขอแกกับยาย แกคิดได้ยังไงนางกัญญ์ ลูกไม่เต็มใจก็ยังไม่หยุด อยากให้ลูกตายทั้งเป็นหรือไง”

          “แม่แค่มาขอความช่วยเหลือจากลูกเท่านั้น แม่สัญญาว่าจะไม่ขออะไรลูกอีกเลย เสี่ยไม่ใช่คนไม่ดีอะไรนะลูก ถึงเขาจะมีหลายเมียแต่เขาไม่เคยทำร้ายหรือปล่อยให้เมียคนไหนเป็นทุกข์เลยนะลูก” กัญญาเอ่ยพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา เสียงสะอื้นไห้ทำให้อัญญาเหมือนจะสงสารแม่อยู่ลึก ๆ ทว่านึกถึงเรื่องที่เสี่ยนั่นทำกับเธอแล้ว ใจที่กำลังโอนอ่อนก็กลับมาแข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้ง

          “แม่ต้องการเงินเท่าไหร่ ฉันจะหามาให้ แล้วเลิกพึ่งพาไอ้เสี่ยบ้ากามนั่นสักที แม่รู้รึเปล่าว่าเขาส่งคนมาลักพาตัวฉันไปย่ำยี แม่รู้เห็นเรื่องนี้มั้ย”

          “ว่าไงนะนี่ไอ้เสี่ยแก่นั่นมันทำอะไรแกอัน ทำไมไม่เล่าให้ยายฟัง” ยายหอมได้ยินว่าหลานโดนทำร้ายก็ยิ่งโกรธมากขึ้น

          “อันไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะยาย ดีที่คุณฌอนมาช่วยไว้ทัน” อัญญาปรายตามองชายหนุ่มที่ยืนดูสถานการณ์อยู่เงียบ ๆ

          “แม่ไม่รู้นะลูก เสี่ยทำอะไรลูก?” กัญญาขมวดคิ้ว สีหน้าดูตกใจเช่นกัน

          “เขาส่งคนมาจับหนูไป หวังจะข่มขืน แต่ไม่สำเร็จ แม่ไม่รู้จริง ๆ เหรอ”

          กัญญาส่ายหน้าน้ำตาก็ไหลออกมาเรื่อย ๆ อยากเดินเข้ามากอดลูกสาว เพราะรู้สึกผิด เธอเชื่อใจเสี่ยมาก เสี่ยมนต์ชัยให้คำมั่นสัญญากับกัญญาดิบดีว่าจะถนุถนอมลูกสาวของเธอเป็นอย่างดี แต่เมื่อได้ยินแบบนี้เธอก็แทบยืนไม่ไหว

          “ถ้ามึงยังอยากให้ลูกเรียกมึงว่าแม่ หยุดความคิดบ้า ๆ นี้นะนางกัญญ์ ข้ารู้สึกโทษตัวเองมากตอนนี้มึงรู้มั้ย ข้าเลี้ยงลูกไม่ดีเอง ยายขอโทษนะลูก” ยายหอมอดที่จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ สงสารหลานสาวที่ต้องมาเจอเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ในชีวิต ที่ผ่านมาแค่การขาดพ่อไร้แม่มาดูแลก็น่าเวทนาหลานมากแล้ว นี่ยังมาเจอเรื่องเลวร้ายที่คนเป็นแม่นำพามาอีก

          “ฉันผิดเองแม่ ฉันขอโทษ แม่ขอโทษนะลูก แม่เห็นแก่ตัวเกินไป คิดน้อยไป” กัญญานั่งทรุดลงกับพื้นเอ่ยคำขอโทษทั้งน้ำตา

ชยางกูรเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตอัญญาก็ยิ่งเห็นใจและสงสารเธอมากขึ้น รู้สึกเจ็บปวดแทนเธอโดยไม่มีคำอธิบาย แต่ในอีกมุมก็แอบเห็นอกเห็นใจแม่ของเธออยู่ไม่น้อย คิดว่าแม่ของอัญญาคงมีปัญหาอะไรบางอย่างถึงยอมแนะนำลูกสาวให้กับเสี่ย ดูจากการร้องไห้ฟูมฟายของคนเป็นแม่เมื่อรู้ว่าลูกถูกรังแก เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ก็รักลูกอยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ไม่รักอย่างที่อัญญาเข้าใจ

          “สวัสดีครับคุณน้า ผมฌอนนะครับ” จู่ ๆ ชยางกูรก็เข้าไปนั่งลงแนะนำตัวกับกัญญา

          “ค่ะ คุณเป็นใครคะ” กัญญาเงยหน้ามองชายหนุ่ม

          “ผมกำลังคบกับอัญญา ผมไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ที่มีผู้ชายคนอื่นเข้ามายุ่งวุ่นวายกับแฟนผม”

          “อัญญามีแฟนแล้วเหรอลูก” กัญญาหันไปถามลูกสาว

          “ค่ะ”

          “ขอโทษจริง ๆ แม่ไม่รู้อะไรเลย”

          “ไม่เป็นไรครับ คุณน้าลุกขึ้นเถอะครับ” ชยางกูรประคองร่างกัญญาให้ยืนขึ้น

          “แกกลับไปเถอะกัญญ์ มาทางไหนกลับไปทางนั้น กลับไปบอกเสี่ยของแกว่าอย่ามายุ่งกับครอบครัวของข้าอีก ไม่งั้นข้าจะแจ้งตำรวจ” ยายหอมบอกลูกสาวน้ำเสียงดุดันชัดเจน

          กัญญาพูดไม่ออก ทั้งแววตาสีหน้าท่าทางที่ดูเศร้าโศกในตอนนี้เธอพอจะเข้าใจแม่และลูกสาวตัวเองที่จะโกรธเธอ ยอมรับผลของการกระทำของตัวเอง เดินก้มหน้าออกจากบ้านไป

          “งั้น...ผมขอตัวกลับก่อนนะ” ชายหนุ่มหันมาบอกลาหญิงสาว ก่อนจะหันมาประนมมือไหว้ยายหอม “ผมลานะครับยาย”

          เขารีบร้อนออกมาตามกัญญา “คุณน้าครับ”

          “มีอะไรคะ”

          “เดี๋ยวผมไปส่ง”

          “ไม่เป็นไรค่ะ น้ากลับเองได้ ขอบคุณนะคะ”

          “ผมมีเรื่องจะคุยกับน้าครับ และมีเรื่องให้ช่วยด้วย”

กัญญาไม่อยากรบกวนชยางกูร แต่เมื่อเขาขอความช่วยเหลือ ก็ยากที่จะปฏิเสธ จึงยอมขึ้นรถไปกับเขา